Todos los capítulos de My husband is a Billion-Dollar: Capítulo 61 - Capítulo 70

Isang araw bago ang aming business trip sa batangas pero hindi parin umuuwi si Raven sa mansion. Nadadama ko na ang lamig sa aming kama kapag nagigising akong mag-isa, nagkakaroon naman kami ng interaction kapag tumatawag ako pero saglit lamang iyon Mas lumala raw ang kalagayan ni lola Rachel at mukhang mahihirapan itong maglakad ang sinabi niya saakin, dagdag pa niya ay gusto niyang dalhin sa hospital ang lola niya pero mismong si Lola Rachel raw ang ayaw magpapunta sa hospital at mas gugustuhing sa bahay nalang daw ito Bitbit ang basket ng prutas at ilang gamot na nabili ko para kay Lola Rachel, bumaba ako ng sasakyan sa harap ng mansion. Hindi ko alam kung tama bang narito ako, pero ang totoo, hindi si Lola ang dahilan kung bakit ako nagpunta. Gusto ko lang makita si Raven kahit sandali—bago ako umalis para sa business trip.Tahimik ang paligid, walang guard na nakaabang sa gate, kaya marahil nasa loob ang mga ito. Sa bawat hakbang ko papunta sa pinto, ramdam ko ang unti-unting p

Malamig ang simoy ng hangin habang isa-isa akong binabati ng mga investors sa pag-akyat ko sa yacht. Nakangiti ako, pormal, maayos ang postura, pero ang dibdib ko'y mabigat, parang may batong nakapatong sa gitna ng puso ko.Mga empleyado at boardmembers ang nakikita kong sumasakay sa yate at ilang staff rinMadilim na ang paligid at tanging mini lamps lang sa gilid ng malaking yate ang nagsisilbing ilaw at ang maliwanag na buwan Muli kong sinilip ang aking cellphone at binalikan ang message ko kay Raven pero nakitang hinid niya man lang ito sineen. Bumuntong hininga ako at napayuko Akala ko ay magbibigay parin siya ng paalam niya kahit na aalis na ako, akala ko mag aalala siya o paalalahanin ng kahit na ano pero mukhang malaki ang tampo o galit saakin ni Raven"Ma'am," tawag ni Katy habang papalapit. "Andito na po lahat ng boardmembers and employee. Kumpleto na po tayo" "Okay, susunod ako" aniko at nagpilit ng ngiti Tumango ito at nauna ng umakyat sa yate, muli kong nilingon ang da

Me:I'm sorry Rav, mag-usap tayo please You misunderstood everything, please let me explain Kung ayaw mong mag-usap tayo ay hihintayin kita hanggang sa ready kana I'm sorry Rav, I love youRav, nagpaluto ako ng pagkain sa mga maids para kung uuwi ka ngayon ay may makain ka sa bahay I love youMalungkot akong napatitig sa mga message ko kay Raven sa nagdaang dalawang araw namin sa Isla. Hanggang ngayon ay wala parin akong update sa kaniya, bukod sa mas lalong hindi ko na e-enjoy ang business trip namin ay mas tumataas ang chance na gusto kong bumalik para makausap siya Sumisikip ang dibdib ko sa bawat gabing naiisip kong galit siya saakin, ayoko na kasing mangyari ulit ang nangyari noon sa relasyon namin Nangunot ang nuo ko ng makita ang message ni Val saakin, wala akong internet ngayon pero nakikita ko naman ang kaniyang sinend na text Val: Nakita ko si baby boy mo dito sa restaurant, may kasama Nangunot ang nuo ko sa sinabi niya, may sinend pa siyang picture pero dahil wala

Tahimik lang akong naglalakad sa may dalampasigan. Pinipilit kong i-enjoy ang tanawin, ‘yung huni ng alon at malamig na hangin. Pero kahit anong pilit kong ipanatag ang loob ko, hindi parin maalis sa isip ko ‘yung bigat sa dibdib ko. Lalo na at alam kong naririto pa si Stephanie at ganon ding hindi ko parin ma contact si Raven, tinawagan ko kanina si David para itanong kung kumusta si Raven at nasabi nitong busy ito sa hospital ngayonNapahinto ako ng mapansin kong may dalawang pamilyar na tao sa may gilid ng beach. Medyo malayo sila pero malinaw parin sa paningin ko.Si Mr. Sanchez... at si Stephanie.Magkatabi silang nakaupo sa isang duyan na gawa sa kahoy at lubid, nakaharap sa dagat. Nagtatawanan. Panay ang selfie ni Stephanie habang yakap-yakap ang braso ng matandang lalaki.“Smile, daddy! Ang stiff mo,” biro pa ni Stephanie na dinig ko pa kahit mula rito.At ngumiti naman si Mr. Sanchez. ‘Yung ngiti na bihira niyang ibigay kahit sa mga board meeting.Parang may kung anong kumuro

Nakailang lunok ako habang nakatitig sa pangalan ni Raven sa aking cellphoneMadilim na sa labas pero hindi ko padin mailabas ang bigat ng aking dibdib dahil sa nangyari kaninaLumunok ako at tinago ang cellphone. Iniisip ko kasi na baka busy siya ngayon o kaya ay hindi niya din sasagutin ang aking tawagBumuntong hininga ako at napalunok nalang, sinubukan kong libangin ang sarili sa kuwarto para hindi maiyak ngunit kakaiba ang bigat ng aking dibdibMuli akong huminga ng malalim hanggang sa hindi ko namalayang nilalabas ko ang cellphone at tinawagan si RavenTinapat ko sa aking tenga ang cellphone at hindi ko inaasahan na kaagad niya ding sinagot ang tawagMalakas na kumabog ang dibdib ko, hindi siya nagsalita pero alam kong nakikinig siya"R-Rav" bulong koHindi ko na napigilan at napaiyak nalang, pakiramdam ko kasi ay siya lang ang nakakaintindi sa sakit na nadarama ko sa pagkakataong iyon pero mukhang malabong mangyari na naintindihan niya pa ako"I-I miss you" aniko at napapikit,