Bilyonaryong Kapitan (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 221 - チャプター 230

Mahigpit ang hawak ni Josh sa kamay ko habang mabilis niya akong inilalayo sa gitna ng kaguluhan. Rinig ko pa rin ang malalakas na sigawan, mûra, at tunog ng mga taong nagkakagulo sa loob ng gym, pero para sa akin, unti-unting nawawala lahat ng ingay. Para bang pinatay ang volume ng paligid at ang natira lang ay ang tibôk ng puso kong umaalingawngaw sa tenga ko. Malakas, mabilis, at parang sasabog na anumang sandali. Hindi na ako makahinga. Sobrang naninikip ang dibdib ko. Para akong nilulunod sa sarili kong emosyon. "Love, calm down. Breathe," marahang bulong ni Josh, halos nakayuko para lang masilip ang mukha ko. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aalala. "I'm here. Hindi kita iiwan." Napakagat ako ng labi, pilit na pinipigilan ang hagulgol na gustong kumawala. Gusto kong maging matatag, gusto kong ipakitang kaya ko, pero ang totoo, hindi. Sa sobrang bigat ng nararamdaman ko, kusa na lang bumigay ang mga luha. Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na itong bumuhos. Hindi ko na napigil

Mula no’ng gabing mangyari 'yon, hindi na ako umuwi muna sa mansyon. Ayokong makita ang mukha ni Razen. Ayokong marinig ang mga paliwanag na baka sa huli, ikadûrog ko lang. Kaya nagdesisyon akong dito muna tumira sa karinderya na dapat sana'y matagal ko nang ginawa. Maliit lang ang espasyo rito, katabi ang isang bakanteng silid na ginawang storage ng mga gamit. Doon ako pansamantalang nanuluyan. Hindi ito kumportable gaya ng sariling higaan ko kina Lira, ganun din sa mansyon, pero sapat na basta may matulog lang. Ang mahalaga malayo ako kay Razen. Hindi ko siya nakakasalubong. Nandito pa rin ang sakit. Ang bigat ng gabing 'yon pero kailangan kong iwaglit para umusad. Kung lulunurin ko lang ang sarili ko sa emosyon, walang mangyayari sa akin. Bukod doon, ayoko ring makaabala sa mga kaibigan ko. Sobra-sobra na ang pinakita nilang pagdamay sa akin no'ng kasagsagan na hindi ko na makilala ang sarili ko dahil sa sakit. Sa mga sumunod na araw, naging abala ako sa pagtulong sa karinderya

Razen's POV After what happened at the gym, everything went to hell. And since then, I can’t stop blaming myself. I should’ve done something, I should’ve stopped it… but I froze. Now, all I can do is regret the one moment that ruined everything. Chloe kissed me. In front of everyone. In front of her. In front of Love. Kung puwede ko lang balikan at burahin ‘yon. Kung puwede ko lang itulak si Chloe palayo bago pa siya makalapit. Pero hindi ko nagawa. At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko. Kinabukasan pagkatapos ng nangyari, buong araw kong hinanap si Love para magpaliwanag. Dumaan ako sa bahay nila, kina Lira, sa karinderya, kahit sa palengke. Wala. Hindi ko na alam kung saan pa siya hahanapin. And when I finally asked Nicole, derechong sagot ang nakuha ko. “Don’t, Razen. Huwag ka munang lumapit. Don't try to explain. I don't think pakikinggan ka niya. Hindi ikaw ang kailangan niya ngayon.” It was a slap on my face. Tama siya. After ng pangyayaring 'yon, I don't think p

Love's POV Hindi ko dapat marinig ‘yon. Nang gabing ‘yon, habang nag-aayos ako ng mga baso at plato sa loob ng karinderya, nakarinig ako ng mga boses na tila nagkakasagutan. Si Razen at Josh. Napatigil ako, pilit pinapakinggan ang bawat sinasabi nila. Hindi ko alam kung lalabas ba ako para pigilan sila, o mananatili na lang sa loob. Pero ang mga boses nila, punô ng tensyon, punô ng bigat. Para silang dalawang alon na nagbabanggaan sa gitna ng dagat. “Ex-boyfriend na siguro, bro. She doesn’t even look at you anymore.” Si Josh ‘yon. Kalmado pero mabigat ang boses. Napakagat ako ng labi, pilit nilulunok ang kabang nararamdaman. “Don’t get too comfortable. Just because you’re playing hero now, doesn’t mean you’ll replace me.” Boses ni Razen. Mababa, buo, pero halatang pigil ang galit. At doon, pakiramdam ko huminto ang mundo ko. Pinikit ko ang mga mata ko. Gusto kong isara ang pandinig ko, pero hindi ko kaya. Bawat salitang binibitawan nila, tumatama diretso sa dibdib

Nicole's POV Tahimik lang kaming dalawa ni Lira habang pinapanood si Love na nag-iimpake. Gamit ang lumang bagpack, isa-isa niyang siniksik ang ilang damit, isang maliit na photo frame, pera, at kaunting gamit na mahalaga sa kanya. Every movement felt heavy, parang bawat tiklop ng damit ay may kasamang pagbitaw sa isang parte ng buhay niya rito. Hindi ako makapagsalita. Even Lira stayed silent, biting her lip, trying to hold back her tears. Nang matapos si Love, humarap siya sa amin. Kita ko agad ang lungkot sa mga mata niya kahit pinipilit niyang ngumiti. “Babalik ako. Sigurado ’yan.” Napakagat ako ng labi at tumango. “We’ll wait for you, okay?” “Yeah,” dagdag ni Lira, her voice shaking. “Aasahan namin ’yan.” “Oo naman!” masigla niyang sagot, pero alam kong pilit lang iyon. Lumapit siya sa amin, yumakap nang mahigpit. Una kay Lira, na halos mapaiyak na sa sobrang higpit ng yakap. Tapos sa akin. Ramdam ko ’yung bigat ng dibdib niya, yung takot at pangungulila. “Mag