All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 91 - Chapter 100

“พี่ชายเจิ้ง นี่ยาแก้พิษ ท่านกินแล้วนั่งรอข้าที่นี่ก่อนเถอะ เพียงทหารร้อยสองร้อยคน คนของข้าไม่พลาดท่าง่ายๆหรอก” ซูเจินจูยัดยาใส่ปากเขาหนึ่งเม็ดและยัดใส่มือเขาหนึ่งเม็ดก่อนใส่สัญญาณเขาเข้าไปป้อนยาแก่องค์รัชทายาท เมื่อเห็นว่าหยางหย่งเจิ้งกลืนยาลงไปแล้วก็หยิบกริชเงินออกมาก่อนเข้าไปร่วมต่อสู้กับเฟยหลัน เฟยหรง เฟยเมี่ยวและเฟยอวี่ที่กำลังสังหารทหารแคว้นจิ้นอยู่ตรงหน้า พวกนางไล่สังหารทหารแคว้นจิ้นอย่างไม่กลัวตาย ด้วยคุ้นเคยกับการใช้พิษควบคู่ไปกับการใช้วรยุทธ์ ทหารสองร้อยคนตรงหน้าก็ไม่ได้ทำให้พวกนางหวั่นกลัวแต่อย่างใด ยิ่งได้สู้กับทหารมามากมายความเข้าขากันได้อย่างดีของคนทั้งหมดอีกทั้งความเข้าใจในการใช้พิษความแน่นอนของเวลาที่จะทำให้พิษออกฤทธิ์ยิ่งทำให้พวกนางมั่นใจในฝีมือของตนเองมากขึ้นหยางหย่งเจิ้งมองซูเจินจูที่กระโจนตัวออกไปกลางทหารข้าศึกก็รีบลุกขึ้นไปหมายจะป้องกันเด็กน้อย แต่แขนเล็กๆที่ดูไร้เรี่ยวแรงนั้นตวัดแทงลงไปยังร่างกายของทหารร่างใหญ่อย่างแม่นยำซูเจินจูถีบตัวทหารออกไปพร้อมดึงกริชเงินออกมาก่อนกระโจนเข้าไปยังเป้าหมายอื่นอีกครั้ง หยางหย่งเจิ้งแปลกใจกับท่าทีของทหารข้าศึกที่ดูเหมือนจะไร้เรี

“ไอหย๋า นี่มันอะไรกัน หลงจู๊ฝูเหตุใดท่านมาอยู่ที่นี่ละเจ้าคะ”“คุณหนูสี่ บ่าวมาจัดสินเดิมให้คุณหนูใหญ่ตามคำสั่งนายท่านขอรับ”“สินเดิม!!!!!! ท่านพ่อเพิ่งไปพูดคุยกับนายอำเภอเมื่อวานนี้ วันนี้ก็แต่งเลยหรือเจ้าคะ”“โอ้ นายท่านกลับมาแล้ว นายท่าน ทางนี้ขอรับ”“หลงจู๊ ให้คนงานออกไปตระเวนตามร้านชำซื้อแป้งสาลีมาเพิ่มหน่อยเถอะ นี่มันอะไรกันขายให้ข้าเพียงห้าชั่งเท่านั้น อาจู เจ้ากลับมาก็ดีแล้วข้ากำลังร้อนใจทีเดียว แบ่งเสบียงของเจ้าออกมาทำอาหารเลี้ยงแขกและแจกชาวบ้านฉลองงานแต่งหนี่ย์เอ๋อร์หน่อยได้หรือไม่”“ได้เจ้าค่ะ เฟยหลันเจ้าพาคนงานไปแบ่งเสบียงในเรือนข้าออกมาครึ่งนึง”“ขอบใจๆ ไปๆพวกเจ้าตามเข้าไปที่เรือนคุณหนูสี่แบ่งเสบียงออกมา”“เหตุใดจัดงานกระชั้นชิดนักละเจ้าคะ รีบเร่งเพียงนี้จะจัดเตรียมของทันหรือไม่”“เมื่อเช้าคนจากจวนนายอำเภอมาแจ้งข่าวว่าคุณชายหลินกลับมาพร้อมคนของตระกูลอันฝั่งเจ้าสาว เตรียมทำพิธีกันช่วงสายของวันนี้ ช่วงบ่ายจะส่งสินสอดมาให้ซูหนี่ย์และพรุ่งนี้สายๆก็จะมารับนางเข้าจวน วันถัดไปก็จะเดินทางกลับอู่ถง”“รีบร้อนเหลือเกินเจ้าค่ะ แล้วฝั่งเจ้าสาวยอมให้คุณชายหลินรับฮูหยินรองทันทีหลังแต่งง

“เหตุใดเขาถึงบอกว่าเจ้าไม่คู่ควรกับเขา จากที่เจ้าเล่าหมายความว่าเจ้าไม่ได้กำพร้าแต่ตระกูลของเจ้าก็เป็นตระกูลการค้าเช่นกัน”“ข้าเป็นเพียงบุตรีที่เกิดจากอนุภรรยาเท่านั้น มารดาของข้าเป็นเพียงสาวชาวบ้านที่ถูกบิดาซื้อตัวมา ไม่มีสินเดิมติดตัว ไม่มีบ้านเดิมสนับสนุน นั่นจึงเป็นสาเหตุให้คุณชายหลินกล่าวว่าข้าไม่คู่ควรเป็นฮูหยินของเขา”“เขาต่างหากที่ไม่คู่ควรกับเจ้า เพราะการกระทำไม่ยั้งคิดของเขาทำให้เจ้าต้องรับเคราะห์ หากเขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเย้าแหย่สตรีให้ตกใจไม่ใช่เรื่องที่ควรทำเจ้าก็คงไม่ถูกทำลายชื่อเสียง แต่นี่เขากลับโทษว่าเจ้าเป็นผู้วางอุบายใส่เขา ช่างเป็นบุรุษใช้ไม่ได้ โทษทุกอย่างแต่ไม่รู้จักมองสิ่งที่ตนเองทำ”“ช่างเถอะ ข้าคิดว่าสัญญานั่นคงเป็นโมฆะเสียแล้ว ยามนี้คุณชายหลินต้องรับพี่ใหญ่ของข้าเข้าจวนและย้ายกลับไปอยู่ที่ตำบลอู่ถง คงไม่ได้เจอกันไปอีกพักใหญ่เลยทีเดียว”“เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว คนเช่นนี้เลี่ยงได้ก็เลี่ยงเถอะ”“พี่ชายเจิ้ง ท่านคงไม่ได้ห่วงว่าข้าจะถูกคุณชายหลินรังแกจนไม่กลับกองทัพใช่หรือไม่”“ข้าสามารถติดสินบนคนของเจ้าให้ช่วยไล่เขาไปยามข้าไม่อยู่ได้หรือไม่”“เห็นว่าคงจะไม่ได้ เฟยหลั

“เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่ายาแก้พิษนี้ใช้กับพิษหมื่นบุปผาที่อยู่กับองค์ชายหกได้”“โรงประมูลแจ้งว่านี่เป็นพิษจากหมอยาพิษดวู๋เยี่ยฮวา ตัวยาพิษเป็นตัวยาเดียวกับรอบก่อนไม่ผิดแน่ขอรับ”“ดี เช่นนั้นก็ดี เจ้าคอยดูรายการที่โรงประมูลไว้เรื่อยๆ หากมียาพิษของดวู๋เยี่ยฮวาเข้ามาร่วมประมูลอีกให้รีบบอกข้า ไม่ว่ายังไงก็จะปล่อยให้มียาพิษร้ายแรงตกไปอยู่ในมือของผู้ที่ต้องการลอบสังหารข้าไม่ได้”“หากเป็นเช่นนั้น ทรงรับสั่งให้สังหารดวู๋เยี่ยฮวาทิ้งเสีย ดีหรือไม่ กำจัดหมอยาพิษไปซะ ท่านก็ไม่ต้องคอยระวังตัวเช่นนี้อีก”องค์รัชทายาทเคาะนิ้วลงกับโต๊ะ สีหน้าครุ่นคิดตามที่คนสนิทแนะนำ “ตามหาตัวหมอยาพิษผู้นี้แล้วเกลี้ยกล่อมให้มาเป็นคนของข้าซะ หากยอมติดตามข้า ยามที่ข้าขึ้นเป็นผู้ครองแคว้นหนาน เขาจะได้รับตำแหน่งหมอหลวง”“แต่สายข่าวรายงานว่านางเป็นสตรี”“ข้าไม่สน หมอยาที่เชี่ยวชาญยาพิษในแคว้นหนานมีน้อยนัก แม้แต่หมอหวงที่โรงประมูลนี่ก็ยังทำยาแก้พิษหมื่นบุปผาออกมาไม่ได้ ขอเพียงได้คนมีฝีมือมาไว้ข้างตัว ข้าไม่สนสิ่งใดทั้งนั้น”“หากทำเช่นนั้นท่านจะถูกขุนนางน้อยใหญ่ต่อต้าน”“... เช่นนั้นข้าจะรับนางเป็นสนม!!!”“หมอผู้เชี่ยวชาญยาพ

ขณะเดียวกัน ณ กองทัพใต้“คารวะท่านรองแม่ทัพ”“ได้ข่าวหรือไม่”“ได้ขอรับ เอ่อ แต่…”“หวู่เยวี๋ยน มีอะไรก็พูดมา”“หลินเฮงฉวน คนที่ท่านรองแม่ทัพให้ข้าไปสืบเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของนายอำเภอทางตะวันออกหลินอู่ สอบเคอจวี่ได้เมื่อปีก่อน ก่อนจะเข้ารับตำแหน่งนายตำบลอู่ถง เมื่อไม่กี่วันก่อนเข้าพิธีแต่งงานกับบุตรีของนายอำเภอทางตะวันตก อันป๋อ นามว่าอันตงเตี๋ย หลังแต่งงานได้เพียงวันเดียวก็รับฮูหยินรองจากตระกูลการค้า ค้าขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดทางตะวันออกนามว่าซูหนี่ย์เข้าจวน หลังเดินทางกลับเข้าจวนนายตำบลอู่ถงได้ไม่เท่าไหร่ก็รับอนุจากตระกูลการค้าเล็กๆ ที่เปิดร้านชำขายเสบียงอาหาร หลินเฮงฉวนผู้นี้ถูกเสนอชื่อให้เข้ารับตำแหน่งขุนนางขั้นห้ารั้งตำแหน่งขุนนางในเมืองชั้นในด้วยขอรับ”“ตำแหน่งขุนนางในเมืองชั้นใน ข้ามขั้นไปหรือไม่ เหตุใดจากขุนนางขั้นเก้านายตำบลเล็กๆ เสนอชื่อให้เข้ารับตำแหน่งขุนนางขั้นห้า”“ผู้เสนอชื่อคือนายอำเภออันและนายอำเภอหลินขอรับ”“บอกคนของเราให้ขัดขวางเอาไว้ เป็นเพียงขุนนางขั้นเก้ายังวางอำนาจถึงเพียงนั้น หากวันนึงได้ตำแหน่งใหญ่โตคงใช้อำนาจรังแกผู้อื่นอยู่ร่ำไป” เหอะ ขุนนางขั้นเก้ายังบังอาจมา