All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 111 - Chapter 120

ในเรือนหอมหมื่นลี้ยามนี้มีความสุขนัก ลำบากหน่อยก็เพียงตอนไปตักน้ำจากลำธารมาเติมใส่ถังที่วางเรียงอยู่ด้านหลังครัวให้เต็ม แต่สำหรับฤดูหนาวที่มีอาหารให้กินอิ่มท้องอย่างไม่ต้องกังวลและยังมีที่หลับที่นอนที่อบอุ่น เพียงงานตักน้ำก็ไม่ทำให้เหล่าคนงานร้องโอดครวญใดๆ กลับกัน พวกนางกลับพร้อมจะปรนนิบัติดูแลเอาใจซูเจินจูอยู่ไม่ห่างโต๊ะวาดลายผ้ายังคงวางอยู่ที่ลานหินฝั่งที่มีหลังคาที่ตอนนี้หลิวหยาง จางหมิ่นช่วยกันทำฉากกั้นจากไม้มาวางบังลมทั้งสี่ด้าน ฉากไม้ไม่ได้แข็งแรงและเรียบร้อย กั้นลมได้บ้างไม่ได้บ้างแต่เพราะไม่มีพื้นที่ใดกว้างพอที่จะวางโต๊ะวาดลายผ้าได้แล้ว ยามวาดลายผ้า เยว่ชิง ชิงหยุนและอิ๋งหยุนจึงไม่แยกกันทำคนละผืน แต่ช่วยกันทำหนึ่งผืนให้เสร็จ ด้วยเพราะเหตุนี้ผ้าไหมหอมหมื่นลี้ที่เคยทำได้วันละสามผืนจึงเหลือเพียงวันละหนึ่งถึงสองผืนเท่านั้นโสมที่เหลือจากการใช้รักษาเทียนจื่อก่อนหน้านี้ถูกนำมาต้มพร้อมไก่ป่าให้คนในเรือนหอมหมื่นลี้กินตามคำสั่งของซูเจินจูที่คร้านจะห้ามพวกนางยามที่พยายามจะวาดลายผ้าท่ามกลางอากาศหนาวยามหิมะตกเบาบางลง ซูเจินจูพร้อมด้วยสี่เสวี่ยและเฟยหลันก็เดินทางกลับบ้านตระกูลซู ก่อนกลับ

ตลาดค้าทาสในเมืองชั้นในใหญ่โตกว่าในอำเภอมากนัก ทาสที่มีอยู่ก็แบ่งได้เป็นหลายระดับขอเพียงแจ้งว่าจะซื้อพวกทาสไปทำอะไรนายหน้าค้าทาสก็จะเอาทาสที่ตรงความต้องการออกมาให้เลือกซื้อทันที“คุณหนูท่านนี้ ต้องการทาสแบบไหนก็แจ้งข้าได้เลยขอรับ หรือว่าจะขายทาสที่ท่านพามาข้าก็พร้อมจะรับซื้อเอาไว้ทั้งหมด” พ่อค้าทาสมองสาวใช้ที่ติดตามซูเจินจูมาทั้งหมดแล้วเริ่มคำนวณราคาพวกนางในใจ สาวใช้ที่หน้าตางดงามผิวพรรณผุดผ่องเช่นนี้คุณหนูมากมายจะไม่ให้นางติดตามยามต้องออกเรือน และพวกนางเหล่านี้ก็ทำเงินให้พ่อค้าทาสได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว“ข้าต้องการคนงานไปทำงานในโรงน้ำชา”“โรงน้ำชา.. ขอประทานโทษคุณหนูท่านนี้ โรงน้ำชาทั่วไปมีสองแบบ แบบแรกเป็นเพียง..”“โรงน้ำชาที่ขายน้ำชาเท่านั้น ไม่ได้ขายอย่างอื่น”“โอ๊ะโยะ คุณหนูรอสักครู่ ข้าจะไปเลือกเฟ้นคนงานมาให้ท่านเอง”“คุณหนู พ่อค้าทาสผู้นี้ดูน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ การพูดจาก็ดูแปลกพิลึกนัก”“จริงอย่างเจ้าว่า เจ้าก็ระวังตัวเองไว้หน่อย มีเรื่องอะไรก็วิ่งหนีให้เร็ว”“เจ้าค่ะคุณหนู”ทาสชายร่างเล็กเกือบสามสิบคนถูกพามายืนเรียงตรงหน้าซูเจินจู แม้สภาพแต่ละคนจะอิดโรยแต่ก็ไม่มีร่องรอยการ

หลังจากแยกกับซูเจินจู หยางหย่งเจิ้งก็เดินทางเข้าเมืองหลวง จุดหมายคือ จวนตระกูลหยางจวนตระกูลหยางเป็นจวนขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ด้วยเพราะต้นตระกูลคือสหายผู้ร่วมก่อตั้งแคว้นหนานทำให้ในอดีตจวนตระกูลหยางยิ่งใหญ่และมีอำนาจเป็นรองเพียงผู้ครองแคว้นเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับปัจจุบันที่อำนาจเหล่านั้นลดน้อยถอยลงมาก ผู้นำตระกูลหยางคนปัจจุบันหยางเหลิ่งจิ่ง มีบุตรชายสี่คน หยางชุนต๋า หยางฮุ่ยซาน หยางจวินและหยางลู่หลงหยางชุนต๋าบุตรชายคนโตตายในสนามรบ มีบุตรชายสองคนคือหยางหย่งฉีรับตำแหน่งขุนนางชั้นหนึ่ง แม่ทัพใต้ หยางหย่งเจิ้งรับตำแหน่งขุนนางขั้นสาม รองแม่ทัพใต้บุตรชายคนรองหยางฮุ่ยซานรับตำแหน่งขุนนางขั้นสอง เจ้ากรมกลาโหมหรือที่เรียกว่าปิงปู้ มีบุตรชายสายตรงหนึ่งนามว่าหยางหย่งไท่ รับตำแหน่งขุนนางขั้นห้าทำงานในกรมกลาโหมบุตรชายคนที่สามหยางจวินตายในสนามรบพร้อมหยางชุนต๋า ตั้งแต่ยังไม่แต่งงานบุตรชายคนที่สี่หยางลู่หลงแต่งงานกับหญิงสาวตระกูลการค้า ไม่รับตำแหน่งขุนนาง มีบุตรีสายตรงสองคนนามว่า หยางหย่งเหนิง และหยางหย่งหนันยามหยางหย่งเจิ้นเดินเข้าประตูจวนมาก็ได้พบกับคนที่เขาไม่คิดว่าจะเจอ หยางหย่งเหนิงและหยาง

ร้านผ้าซูเตี้ยน“ต่อห้องเล็กๆออกไปทางด้านหลังอย่างที่พวกนางว่าก็ได้ ส่วนเรื่องที่จะไปทางเหนือตามใจพวกนางเถอะ ป้ายผ่านทางนี่ก็เอาไปให้พวกนางติดตัวเอาไว้ใช้ ยาพิษกับยารักษาบาดแผลก็เตรียมไปให้เพียงพอ”“เจ้าค่ะคุณหนู” เฟยหลันรับป้ายผ่านทางที่เฟยอวี่เพิ่งนำมาคืนกลับไปให้เฟยอวี่ที่รออยู่หน้าร้านซูเตี้ยนอีกครั้ง“สี่เสวี่ย เจ้าลงบัญชีหนังสัตว์ที่รับซื้อมาหมดแล้วหรือ ข้ายังเห็นว่ามีหนังเสืออยู่ด้านนอกอีกสองผืน”“นายท่านบอกว่าสองผืนนั้นไม่ต้องลงบัญชีเจ้าค่ะ นายท่านใช้เงินส่วนตัวรับซื้อเอาไว้เองเพื่อนำไปให้คุณหนูใหญ่มอบให้นายท่านหลินบิดาของคุณชายหลินและนายท่านอันบิดาของอันตงเตี๋ยฮูหยินของคุณชายหลินเจ้าค่ะ”“ไอหย๋า ท่านพ่อของข้าความรักบังตาเสียแล้ว จ่ายเงินซื้อหนังเสือเพื่อประจบคนพวกนั้นเชียวรึ”“หลงจู๊ฝูบอกว่าก่อนหน้านี้นายท่านหลินก็ส่งจดหมายมาขอหนังกวางและเขากวางด้วยนะเจ้าคะ แต่ว่าตอนนั้นที่ร้านเองก็ไม่มีจึงไม่ได้ส่งไปให้ เพราะตระกูลการค้าถูกเอาเปรียบเช่นนี้อยู่เรื่อยๆไงเจ้าคะฮูหยินรองถึงอยากจะส่งคุณหนูเข้าไปเป็นฮูหยินของขุนนาง”“ของซื้อของขายอยากได้ก็ต้องซื้อหา นี่มาขอกันง่ายๆเช่นนี้มากเกินไป

องค์รัชทายาทพร้อมด้วยองค์ชายสิบเอ็ดจับกลุ่มกันไปกับทหารคนสนิทของรัชทายาทนามว่าเสวียตง รองแม่ทัพใต้หยางหย่งเจิ้ง จงซิ่วคนสนิทรองแม่ทัพหยาง และทหารติดตามอีกห้าคนองค์ชายห้าไม่รวมกลุ่มกับใคร ยืนยันจะล่าสัตว์กับบรรดาคนสนิทของตนเองอีกเก้าคนเท่านั้นองค์ชายหก พร้อมด้วยองค์ชายแปด จับกลุ่มไปกับคนสนิทขององค์ชายหก เซียวอี้หาน และทหารติดตามอีกเจ็ดคนองค์หญิงเจ็ด องค์หญิงแปด และองค์หญิงสิบจับกลุ่มกันออกไปพร้อมนางกำนัลหกคนและทหารอีกสิบคนการออกล่าสัตว์ใช้เวลาทั้งหมดสองวัน เมื่อเสียงประทัดให้สัญญาณจุดขึ้นจะเป็นเวลานับคะแนนและตัดสิน“อาหรง เจ้าตามกลุ่มรัชทายาทไป ข้าจะตามกลุ่มขององค์ชายหก อาเมี่ยวเจ้าตามองค์ชายห้าไป”“อาอวี่ คนขององค์ชายหกอาจจะจำหน้าเจ้าได้ เจ้าตามไปจะยิ่งอันตราย ให้ข้าเป็นคนตามองค์ชายหกเถอะ”“ผิดแล้วอาเมี่ยว หากข้าพลาด อย่างน้อยพวกเจ้าก็ยังเอาตัวรอดได้ ไปเถอะ”“เฟยหรงมองตามสหายทั้งสองที่แยกกันไปคนละทาง ในหมู่พวกนาง นางมีฝีมือแย่ที่สุดทุกคนจึงพร้อมใจมอบหน้าที่ที่อันตรายน้อยที่สุดให้นางเสมอ แม้แต่ครั้งนี้ คงเพราะทุกคนเห็นว่าฝั่งรัชทายาทดูจะมีลับลมคมในน้อยที่สุดอีกทั้งยังมีพ่อหนุ่มเจิ้