All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 131 - Chapter 140

“ในจวนของข้าเจ้าก็ยังกล้าวางอำนาจ ข้าคิดผิดจริงๆที่มอบตำแหน่งฮูหยินรองให้เจ้า หญิงสาวจากตระกูลการค้าที่ไร้การอบรมเช่นเจ้าไร้ประโยชน์นัก เป็นเพียงอนุประดับจวนยังมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ”“หญิงสาวจากตระกูลการค้าที่ไร้การอบรมเช่นข้าก็ปล่อยให้ท่านมาตักตวงสินเดิมไปจนหมดสิ้น ท่านยังกล้าว่าข้าไร้ประโยชน์อีกเช่นนั้นรึ แล้วเหตุใดท่านยังต้องการเจินจูเอ๋อร์จากตระกูลการค้าที่ไร้ประโยชน์เข้าจวนมาให้รกหูรกตาท่านอีกเล่า ดูสิ ข้าเปลี่ยนใจไม่ต้องการร้านค้าสินเดิมของข้าคืนเสียแล้ว สัญญาพวกนั้นข้าก็จะเผาทิ้ง!!”“หากเจ้ากล้าเผาสัญญานั่น ข้าก็กล้าหิ้วเจ้ากลับไปโยนไว้หน้าบ้านตระกูลซูเช่นกัน!!!”ซูหนี่ย์มองตามหลินเฉงฉวนที่โมโหจนควบคุมอารมณ์ไว้ไม่ได้เดินจากไปจนลับสายตา เหอะ นางร้องไห้ให้ชายอันเป็นที่รักมามากมายแต่เขาก็ยังไม่เห็นว่าควรรักษาน้ำใจนางอย่างไรบ้าง ในเมื่อน้ำตาของนางมันยิ่งทำให้นางจนตรอกไร้สิ้นทางเดินต่อไปก็อย่าหวังว่านางจะยอมอะไรเขาง่ายๆอีก ยิ่งอย่าคิดว่าจะไล่นางออกจากจวนไปได้ง่ายๆ“อิงชุ่ย เจ้าไปที่บ้านตระกูลซู บอกท่านแม่ว่าท่านพี่จะรับนังเจินจูเข้าจวน ให้ท่านแม่ขัดขวางเอาไว้ให้ถึงที่สุด”“คุณหนู ให้

กระพรวนพิษลูกหนึ่งจากเฟยหลันถูกโยนขึ้นไปบนอากาศตามด้วยระเบิดพิษก้อนขนาดครึ่งฝ่ามือที่ผสมดินระเบิดสองลูกที่นำมาถูกันจนเกิดประกายไฟแล้วโยนออกไปโดยซูเจินจู เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับผงพิษสีม่วงลอยคละคลุ้งไปในอากาศ เพียงชั่วอึดใจชายปริศนาทั้งหมดก็ล้มลงไปกับพื้น“คุณหนู ระเบิดพิษพวกนี้ประสิทธิภาพดีนัก เพียงระเบิดขึ้นมาผงพิษก็กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว”“ดีกว่าที่คิดจริงๆ เสียแต่ว่าต้องทำให้เกิดประกายไฟเสียก่อน” ซูเจินจูมองชายหนุ่มที่ล้มพับไปตรงหน้าขยับได้เพียงลูกตาทั้งสองข้างแล้วรู้สึกไม่พอใจนัก เหอะ หากเขาขอให้นางช่วยดีๆนางอาจจะช่วยก็ได้ เอะอะก็สั่งจับตัว มารดาเจ้าเถอะ ใช้แต่กำลังแก้ปัญหาต้องตกอยู่ในสภาพนี้ก็สมควรแล้ว “พี่ชาย นี่เป็นยาแก้พิษสารพัด มันช่วยชะลออาการของผู้ถูกพิษสังสารวัฏได้ กินหนึ่งเม็ดทุกๆสามชั่วยามในขวดนี้มีห้าสิบเม็ดเท่ากับว่าผู้ที่ถูกพิษจะไร้สิ้นอาการไปเกือบครึ่งเดือน แต่ท่านจงรู้ไว้ว่าข้าไม่ใช่คนที่ท่านสามารถบังคับให้ทำสิ่งใดตามที่ท่านต้องการได้ หากท่านจับข้ากลับไปสิ่งที่ได้จากข้าก็คือยาพิษ หากให้ข้ารักษาคนป่วยคนพวกนั้นก็จะยิ่งทุกข์ทรมานขึ้น หากคิดจะข่มขู่ข้าก็จงฆ่าข้าซะเ

หลินเฮงฉวนออกมาจากร้านผ้าซูเตี้ยนด้วยความร้อนใจ การซื้อตำแหน่งของเขารอช้าไม่ได้แต่คนบ้านซูกลับดึงรั้งสัญญานั่นเอาไว้ กว่าจะรอถึงพิธีปักปิ่นก็อีกสามเดือน ถึงตอนนั้นตำแหน่งที่ควรเป็นของก็คงหลุดลอยออกไปก่อนพอดีโรงน้ำชาซื่อจี้ ชิงหลง“ครบกำหนดเจ็ดวันแล้ว ข้ามาดูว่าเจ้าหาตัวดวู๋เยี่ยฮวาพบหรือไม่”“งานนี้ไม่ง่ายเพราะคนที่คุณชายต้องการตัวช่างลึกลับนัก แต่หญิงสาวในรูปนั้นไม่ใช่ดวู๋เยี่ยฮวาอย่างแน่นอน”“หมายความว่ายังไงที่ว่าไม่ใช่ดวู๋เยี่ยฮวา”“ไม่ใช่ย่อมหมายความว่าไม่ใช่ ผู้ที่มีนามว่าดวู๋เยี่ยฮวานั้นไม่มีแต่มีผู้ที่ใช้นามดวู๋เยี่ยฮวาเป็นนามปลอม คนผู้นั้นเป็นหมอยาพิษทำยาพิษมาประมูลยังโรงน้ำชาถงยู่ คนผู้นั้นเป็นบุรุษ ออกเดินทางระหว่างแคว้นไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง และไม่อยู่ที่ใดนานนัก หากท่านต้องการยาพิษของเขา เขาจะนำมาประมูลที่โรงน้ำชาถงยู่พร้อมยาแก้พิษ หากท่านต้องการพบเขาคงต้องลำบากเสียหน่อยเพราะเขาออกเดินทางจากแคว้นหนานไปนานแล้วและไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่แคว้นใดหรือตามป่าเขาใด หากต้องต้องการยาพิษหรือยาแก้พิษใดให้ไปแจ้งแก่โรงน้ำชาถงยู่ ภายในหนึ่งปีจะมีสิ่งที่ท่านต้องการออกมาให้ท่านป

ซูเจินจูใช้เวลาหลายคืนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในตอนนี้นางซื้อร้านค้าที่แคว้นเหลียงเอาไว้หนึ่งร้านเผื่อเป็นทางหนีสุดท้ายหากว่าแคว้นหนานจะไร้ที่ให้นางได้อาศัยอยู่ แม้ว่าจะทำใจเอาไว้แล้วว่าการที่กลับมาเกิดใหม่ในยุคโบราณนางต้องแต่งงานกับบุรุษที่ไม่รู้จักมักคุ้นกันมาก่อน แต่หากว่าบุรุษผู้นั้นหน้าตาดีสักนิดนิสัยดีสักหน่อยและมีนางเป็นฮูหยินเพียงคนเดียว ก็ยังพอทำใจใช้ชีวิตตามธรรมเนียมแห่งยุคสมัยไปได้ แต่กับหลินเฮงฉวนกลับไม่เป็นเช่นนั้น เขาเฟ้นหาหญิงสาวที่เหมาะสมแต่งเข้าจวนเพื่อเป็นหน้าตาและอย่าคิดว่าการข่าวของนางไร้สามารถจนไม่รู้ว่าเขารับหญิงสาวจากตระกูลการค้าเพื่อเงินทองแม้ความสัมพันธ์ระหว่างซูเจินจูกับนายท่านซูเป่าและฮูหยินรองมี่ซิ่นจะไม่ได้เป็นไปได้ด้วยดีนัก แต่เพราะการเป็นบิดาที่ให้การศึกษาและปฏิบัติกับซูเจินจูดีกว่าที่บิดาตระกูลอื่นทำต่อบุตรสาวของพวกเขา รวมถึงมารดาที่มีความคิดคับแคบแต่ก็พยายามเลือกสิ่งที่นางคิดว่าดีที่สุดสำหรับนางให้ซูเจินจู ทำให้ซูเจินจูชั่งใจว่าหากนางทิ้งตระกูลหนีไปจะทำให้ตระกูลซูต้องเดือดร้อนหรือไม่ ตอนนี้หลินเฮงฉวนมีอำนาจของนายอำเภออยู่ในมือรวมถึงมีเส้นสายทั้งฝั่ง

โถงกลาง บ้านตระกูลซู“คารวะนายท่านซู คารวะฮูหยินซูเจ้าค่ะ ข้าน้อยแซ่เสิ่น เรียกว่าแม่สื่อเสิ่นก็ได้เจ้าค่ะ”“แม่สื่อเสิ่นเกรงใจไปแล้ว เชิญนั่ง เชิญนั่ง” นายท่านซูมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้าแล้วได้แต่ยิ้มแย้ม แม่สื่อคนนี้รูปร่างท้วมผิวพรรณเปล่งปลั่งมองผ่านๆยังรู้ว่ากินดีอยู่ดี การแต่งกายเครื่องประดับต่างๆไม่ต่างจากฮูหยินในเมืองหลวงนัก กริยาท่าทางก็นอบน้อม แม่สื่อเช่นนี้ไม่ใช่สามตำลึงห้าตำลึงก็จ้างได้ ตระกูลหยางให้เกียรติตระกูลพ่อค้าของเขาเหลือเกิน เมื่อให้เกียรติกันเช่นนี้เขาเองก็ต้องทิ้งความตะขิดตะขวงใจที่จะรับชายวัยเกือบหกสิบเป็นลูกเขยแล้ว เห้อ เสียดายนัก หากว่าตอนนี้ซูหนี่ย์ส่งสัญญาสาวใช้อุ่นเตียงของซูเจินจูให้เขาเขาคงสั่งคนเตรียมสินเดิมให้ซูเจินจูแล้ว“นายท่านซูอัธยาศัยดีนัก กับผู้น้อยก็ให้เกียรติถึงเพียงนี้ไม่แปลกเลยที่จะมีบุตรสาวที่เปี่ยมไปด้วยความดีมีความกตัญญูเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลเช่นคุณหนูสี่ซูเจินจู”“แม่สื่อชมเกินไป ฮ่าๆๆ” นายท่านซูได้ยินแม่สื่อพูดชมซูเจินจูก็ยิ่งยิ้มหน้าบานขึ้นผิดกับฮูหยินซูที่แทบจะเก็บอาการเกลียดชังเอาไว้ไม่มิด นายท่านซูที่ช้อนหางตามองฮูหยินซูแล้วได้แต่ลอบถ