All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 121 - Chapter 130

“ผู้กล้าจากทิศใดเล่า จึงหันปลายกระบี่มายังสตรีจากทางด้านหลังเช่นนี้” กว่าเฟยเมี่ยวและเฟยอวี่จะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวหน้าถ้ำก็สายไปเสียแล้ว เฟยมี่ยวที่แบกเฟยหรงอยู่ไม่สามารถหยิบอาวุธขึ้นมาต่อสู้ได้ เฟยอวี่ที่ถูกปลายกระบี่จ่ออยู่ที่คอพยายามหาทางหนีที่ไล่ หากนางหลบออกไปจากตรงนี้กระบี่ที่จ่ออยู่ที่คอของนางจะต้องเปลี่ยนเป้าหมายไปยังเฟยหรงและเฟยเมี่ยวที่ไร้ทางป้องกันตรงหน้านางอย่างแน่นอน “น้ำเสียงของเจ้าช่างเย็นชาไม่เปลี่ยน แต่เจ้าอย่าได้ระวังตัวจนเกินไปนักเลย ข้าไม่ใช่ผู้กล้าจากทิศใด ข้าเป็นเพียงชายหนุ่มผู้หลงรักเจ้าตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเท่านั้น แม่นางดวู๋เยี่ยฮวา เจ้าลืมข้าเสียแล้วหรือ”กระบี่ถูกเก็บกลับไปพร้อมกับเฟยอวี่ที่หันกลับมามองคนที่สามารถเข้าประชิดตัวนางโดยที่นางไม่รู้ตัวได้ ใบหน้าที่คุ้นเคยของหยางหย่งเจิ้งปรากฏขึ้นด้านหลังชายหนุ่มที่นางเคยไปส่งเขายังเมืองหลวง 'องค์รัชทายาท'“ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่ดวู๋เยี่ยฮวา” ท่าทีของเฟยอวี่ยามเห็นหยางหย่งเจิ้งดูผ่อนคลายลง ยิ่งเมื่อองค์รัชทายาทเก็บกระบี่ออกห่างไปจากคอของนางยิ่งทำให้ความกังวลที่มีผ่อนคลายลงไปอีกเล็กน้อย“แม่นาง ข้าจริงใจต่

“คนในรูปคือดวู๋เยี่ยฮวา นางคือผู้ทำยาพิษและยังเป็นมือเท้าของรัชทายาท คนของข้าเห็นนางลับๆล่อๆอยู่แถวนี้มาสักพักแล้ว ในเมื่อมีแพะมายื่นโอกาสให้ ข้าก็จะใช้พิษของนางสังหารรัชทายาทแล้วโยนความผิดให้นางซะ”“หมายความว่ายังไง”“สิ่งที่จะทำให้พระชายาเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ความตายของนาง แต่เป็นความตายของรัชทายาท ทำลายความหวังที่จะยึดครองอำนาจของนางลง ปลดเปลื้องอำนาจของนางแล้วส่งนางเข้าไปจองจำสำนึกผิดให้สาสมกับที่นางจองจำท่าน หน้าที่ของท่านคือเอาพิษหมื่นบุปผาที่ข้าให้ท่านไปใส่ในสุรายกไปให้รัชทายาทดื่มหลังงานเลี้ยงฉลอง ถึงตอนนั้นรัชทายาทที่ร่ำสุรามาจะระวังตัวน้อยลง ส่วนข้าให้คนติดตามดวู๋เยี่ยฮวาอย่างใกล้ชิด แค่เพียงท่านส่งสัญญาณว่ารัชทายาทดื่มยาพิษเข้าไปแล้ว คนของข้าก็จะจับกุมนางโยนเข้าไปเป็นแพะให้ท่านเหยียบทันที เพียงเท่านี้ ท่านก็จะรอดตายได้มีชีวิตอยู่รอดูเรื่องราวหลังจากนี้ด้วยตัวท่านเอง”“ยาแก้พิษล่ะ หากให้ข้ายกสุราเข้าไปแต่ไม่ดื่มข้าก็ไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะโง่ดื่มสุรานั่นคนเดียว”“ข้าบอกท่านแล้วว่าดวู๋เยี่ยฮวาคือมือเท้าของรัชทายาท ยามที่องค์รัชทายาทถูกพิษนางต้องเอายาถอนพิษออกมา ถึงเวลานั้นคนของข

“แม่นาง เจ้าใช้ยาพิษทาที่แผลเช่นนั้น...”“ท่านเองก็รู้จักพิษชนิดนี้หรือ”“ดอกไร้คู่ ดอกไม้ที่ไร้แมลงเคียงคู่ด้วยเพราะเมื่อมีแมลงเฉียดใกล้ ไม่นานพวกมันก็จะตายลง ศพแมลงรอบแปลกดอกไม้ไร้นามเป็นที่มาของชื่อดอกไร้คู่ เรื่องพวกนี้ถูกบันทึกเอาไว้ในตำรายาต้องห้าม ท่านเอามาใช้เช่นนี้จะไม่เป็นไรหรือ”“ดอกไร้คู่ส่วนเกสรมีฤทธิ์ทำให้ชา ส่วนกลีบดอกมีฤทธิ์ทำให้เป็นอัมพาต ส่วนรากทำให้เกิดอาการหลอนประสาทหรือทำให้เกิดภาพหลอนแต่เป็นเพียงฤทธิ์อ่อนๆเท่านั้น หากจำแนกออกเป็นส่วนๆแล้วเลือกใช้เพียงส่วนเกสรก็สามารถนำมาใช้ในการรักษาได้”“คุณหนู เฟยอวี่นำไหมเย็บแผลกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”“เตรียมเข็มให้ข้าด้วย แบบเดียวกับที่เคยใช้กับสี่เสวี่ยน่ะ”“เจ้าค่ะคุณหนู”“เฟยหลัน เจ้าออกไปดูสี่เสวี่ยหน่อยเถอะ เดินทางมากับรถม้าเช่นนั้นข้าเป็นห่วงนาง”“รับคำสั่งคุณหนูเจ้าค่ะ”เมื่อครบเวลาหนึ่งก้านธูป ซูเจินจูก็ดึงเข็มเงินออกทั้งหมด เลือดที่หยุดไหลทำให้เห็นบาดแผลได้ชัดเจนขึ้น ซูเจินจูลงมือใช้มีดสั้นกรีดลงไปตามเส้นบาดแผลจนเห็นลูกธนูที่ฝังอยู่ ลูกธนูมีลักษณะหัวแหลมท้ายบานออกและส่วนท้ายที่บานออกมามีปลายคล้ายเงี่ยงที่แหลมขึ้นมาอีกฝั่ง

“ฮูหยิน ท่านต่างหากที่น่าขำ เส้นสายก็คือเส้นสาย จะเส้นสายการค้าหรือเส้นสายปกครองคนเหล่านั้นก็มีตำแหน่งใหญ่โต ช่วยทางตรงไม่ได้ช่วยทางอ้อมก็ยังได้ ฮูหยินเองก็แปลกนักที่ชักจูงให้ท่านพี่คอยพึ่งพาแต่คนผู้เดียว คงไม่ใช่ว่าเจ้าวางแผนให้ท่านพี่เกิดบุญคุณแก่คนผู้นั้นแล้วใช้ความกตัญญูมาบีบคั้นท่านพี่ที่หลังหรอกนะ”“เจ้า!!!”“เอาล่ะๆ หนี่ย์เอ๋อร์ หากเจ้าจะกลับบ้านตระกูลซูก็ไปเถอะ ข้าเองก็เห็นว่าเส้นสายใดๆมีไว้ย่อมดีกว่าไม่มีแต่จะให้ข้าออกหน้าเห็นว่าคงไม่เหมาะ ตงเตี๋ยเอ๋อร์ เจ้าเองก็จะหวังพึ่งพาแต่ท่านพ่อของเจ้าไม่ได้เช่นกัน ตอนนี้ตำแหน่งของข้ากับท่านพ่อของเจ้าเท่าเทียมกัน ดังนั้นหากหนี่ย์เอ๋อร์มีใจจะช่วยเหลือข้าเจ้าก็อยู่เฉยๆเสียบ้าง”ซูหนี่ย์มองตามหลินเฮงฉวนที่วางหมากในมือก่อนจะเดินเข้าห้องหนังสือไป เหอะ เห็นหลินเฮงฉวนเฉยชาต่อนังจิ้งจอกอันตงเตี๋ยแล้วค่อยทำให้นางมีความสุขขึ้นมาได้หน่อย ไม่เสียแรงที่จ่ายเงินไปมากมายจ้างอันธพาลคอยจับตามองอันตงเตี๋ยเอาไว้จนรู้ว่านางส่งคนไปรังแกกุ้ยหนิงเอ๋อร์ เคราะห์ดีที่ไอ้อันธพาลนั่นรู้ใจนางคาบข่าวไปแกล้งตะโกนใส่หลินเฮงฉวนที่ผ่านทางมาพอดีว่าฮูหยินของเขาส่งคนไปรังแ

ยามที่คนทั้งหมดกลับมาถึงเรือนหอมหมื่นลี้ก็เป็นยามเซิน เรือนหอมหมื่นลี้ยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายที่เข้ามาทำงานเย็บปัก รวมถึงเสียงเอะอะโวยวายมาจากฝั่งครัวด้านหลัง ซูเจินจูเดินตามเสียงมาด้วยความสงสัยก็ต้องพบกับหลิวหยาง จางหมิ่นและซินเซียงที่ไล่จับไก่ที่วิ่งออกมาจากกรงที่ตนลืมปิด“คุณหนู กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ไปพักที่เรือนอิฐก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวจะรีบให้เยว่ชิงยกน้ำชาไปให้” ซินเซียงเข้ามาหาซูเจินจูด้วยเสียงหอบพูดแทบไม่เป็นประโยค“ไอหย๋า เหตุใดไก่มากมายเต็มเรือนข้าไปหมดเช่นนี้เล่า ข้าให้ชาวบ้านเอาขนกระต่ายมาขายไม่ใช่ไก่พวกนี้ ลุงหวังเข้าใจอะไรผิดหรือไม่”“ขนกระต่ายอยู่ในเรือนเจ้าค่ะ ส่วนไก่พวกนี้พ่อหนุ่มเจิ้งส่งมา แล้วก็ยังมีหนังแมวป่ากับหนังกวางมาอย่างละหนึ่งผืนด้วยเจ้าค่ะ”“นำมาให้ด้วยตัวเองรึ”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ เพียงฝากผู้อื่นมาเท่านั้น”“เช่นนั้นเจ้าไปจับไก่ต่อเถอะ ต่อไปหากมีไก่มาส่งแล้วข้าไม่อยู่พวกเจ้าก็เอามากินกันเสียก่อน ไม่ต้องรอข้า” ซูเจินจูมองไก่เกือบยี่สิบตัวตรงหน้าที่พยายามหนีจากมือเพชฌฆาตทั้งหลายแล้วได้แต่ส่ายหน้าเดินเข้าเรือนอิฐของตนขณะเดียวกัน ตำหนักองค์ชายหก“ไม่ได้เร