All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 141 - Chapter 150

อีกฝั่งหนึ่ง...ซูเจินจูเดินทางกลับเรือนหอมหมื่นลี้ด้วยอาการเหม่อลอย ซูเจินจูในตอนนี้สับสนจนอยากเรียกหยางหย่งเจิ้งมาถาม แต่แม้แต่คำถามนางก็คิดไม่ออกว่าต้องถามอะไร หากได้พบหน้าหยางหย่งเจิ้งตอนนี้คงได้แต่มองหน้าเขาแล้วรอให้เขาบอกนางว่าเขาคิดอะไรและทำอะไรเสียมากกว่าสี่เสวี่ยที่เห็นซูเจินจูเหม่อลอยก็ถอนหายใจไปตลอดทาง เห้อ!! เหตุใดชีวิตของคุณหนูถึงต้องเจอเรื่องราววุ่นวายไม่จบสิ้น อุตส่าห์จัดการกับสัญญาสาวใช้อุ่นเตียงได้ไม่ต้องไปทนอุดอู้อยู่ในจวนขุนนาง กับจวนนายอำเภอยังดูวุ่นวายถึงเพียงนั้นไม่รู้ว่ารองแม่ทัพจะวุ่นวายขนาดไหนกัน“สี่เสวี่ย เจ้าถอนหายใจเหนื่อยหรือไม่”“เฟยหลัน เห้อ! พวกเราจะทำยังไงกันต่อดีล่ะ ตระกูลหยางส่งแม่สื่อมาแล้วเรื่องนี้ยังแก้ไขสิ่งใดได้หรือไม่”“แก้ไขสิ่งใดกัน ดูเหมือนพ่อหนุ่มเจิ้งจะจริงใจกับคุณหนูของเรามากนัก แต่งกับพ่อหนุ่มเจิ้งคุณหนูคงไม่ถูกรังแกหรอก เจ้าเองก็เห็นยามพ่อหนุ่มเจิ้งอยู่กับคุณหนูก็ยอมคุณหนูทุกอย่าง แม้แต่เถียงจนชนะยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ”“แต่...”“เจ้าก็เพียงกังวลที่จะต้องติดตามคุณหนูเข้าจวนตระกูลหยางเท่านั้น แต่หากเจ้ายังกังวลถึงเพียงนี้คุณหนูจะทำอย่างไรเ

ซูเจินจูอยู่เรือนหอมหมื่นลี้ครบกำหนดสามวันแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหยางหย่งเจิ้ง ด้วยใจจดจ่อต้องการคุยกับหยางหย่งเจิ้งว่าเขาตั้งใจทำสิ่งใดกันแน่ถึงได้ส่งทั้งปิ่นหยกทั้งแม่สื่อไปที่บ้านตระกูลซูเช่นนั้น จึงคิดที่จะอยู่เรือนหอมหมื่นลี้ต่ออีกสองวัน แต่เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เสียงของสี่เสวี่ยดังขึ้นในยามเว่ยว่านายท่านซูส่งหว่าถงให้ติดตามเส้นทางการค้าของซูเจินจูเพื่อเรียกตัวนางกลับบ้านตระกูลซูทันที เมื่อวานนี้คนจากตระกูลหยางส่งข่าวมาว่าอีกสองวันนายท่านผู้เฒ่าหยางเหลิ่งจิ่งจะเดินทางมาบ้านตระกูลซูเพื่อนรับเทียบชะตาของซูเจินจูด้วยตนเอง"เร็วเกินไปหรือไม่ เพิ่งส่งแม่สื่อมาไม่กี่วันก็มารับเทียบชะตาของข้าแล้ว ไอหย๋า เร็วเกินไป นี่มันเร็วเกินไป แล้วพี่ชายเจิ้งก็ไม่ออกมาพบหน้าข้าเสียที ให้ตายเถอะเวลาต้องการเจอตัวนี่ช่างลำบากนัก""คุณหนูให้บ่าวไปส่งข่าวให้พ่อหนุ่มเจิ้งที่ทัพใต้ดีหรือไม่เจ้าคะ""ไม่ดี เรื่องนี้ชักไม่ชอบมาพากล หรือว่าพี่ชายเจิ้งจะไม่รู้เรื่องนี้""หากไม่รู้ ตระกูลจะส่งแม่สื่อมาถูกบ้านได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ คุณหนูระแวงมากไปแล้ว บ่าวไปดูสี่เสวี่ยจัดเรียงผ้าก่อนนะเจ้าคะจะได้รีบกล

“เช่นนั้นหรือ เมื่อเป็นอย่างที่เจ้าว่าก็ถือว่าเจ้ามีความรับผิดชอบ ดูแลคนของเจ้าให้ดีก็แล้วกันส่วนเรื่องขอขมานั่นก็ให้แล้วกันไป ต่อไปอย่าให้ข้าเห็นหน้าพวกเจ้าอีก ท่านพี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราแล้วพวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ลู่หลงไปบอกให้รถม้าของเราเตรียมตัวกลับตระกูลหยาง” ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินสิ่งที่หลินเฮงฉวนพูดก็ดีใจขึ้นมาทันที ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวจะจัดการง่ายถึงเพียงนี้ ฝ่ายนายท่านซูเมื่อได้ยินแล้วถึงกับหน้ามืดลุกขึ้นยืนแทบไม่ไหวได้แต่หันไปมองนายท่านผู้เฒ่าหยางที่มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเฉยชา“แต่ว่า...”“ไม่ได้นะขอรับ ฮูหยินผู้เฒ่าได้โปรดให้โอกาสข้าได้เข้าไปคารวะท่านอย่างน้อยก็เพื่อแสดงถึงความจริงใจที่ข้าได้สำนึกผิดต่อพวกท่าน” หลินเฮงฉวนไม่ยอมปล่อยให้ข้ออ้างการเข้าจวนตระกูลหยางหายไปง่ายๆ ขอเพียงมีข้ออ้างนี้เขาก็เพียงเข้าไปพร้อมของกำนัลให้มากหน่อย ยิ่งเห็นว่าหากรับซูเจินจูเข้าเรือนแล้วการค้าผ้าไหมหอมหมื่นลี้ย่อมตกอยู่กับเขาด้วย ของกำนัลเช่นผ้าไหมหอมหมื่นลี้ไม่มีทางที่เขาจะถูกปฏิเสธอย่างแน่นอน“คุณหนูสี่ เจ้าเอาแต่จิบชาไม่เห็นพูดสิ่งใดสักคำ ข้าลำบากมาจากเมืองหลวงตามคำขอรองของอาเจิ้ง เ

เครื่องเรือนที่แตกต่างออกไปทำให้เขาใช้เวลาทบทวนอยู่ชั่วครู่ เมื่อวานนี้เขายกทัพไปช่วยองค์รัชทายาทแต่เคราะห์ร้ายที่ฝ่ายตรงข้ามเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีและมีจำนวนคนมากกว่าเขาหลายเท่าตัว ทหารมากมายกลายเป็นโล่มนุษย์ปกป้องเขาที่พาองค์รัชทายาทที่หมดสติขึ้นม้าเตรียมหนี เคราะห์ร้ายคงยังไม่หมดสิ้น เขาที่ขี่ม้าเหงื่อโลหิตออกมาจนเกือบถึงทัพใต้กลับถูกธนูดอกหนึ่งยิงเข้าที่ขา กว่าจะรู้ตัวว่าธนูดอกนั้นอาบยาพิษก็ไร้สิ้นเรี่ยวแรงผลัดตกลงจากหลังม้า ยาแก้พิษสารพัดที่เขาพกติดตัวต่างหน้าเด็กน้อยกลับช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เมื่อเห็นว่าองค์รัชทายาทที่ช่วยเหลือออกมาลมหายใจรวยรินขาดช่วงก็ใจหาย รีบบดยาแก้พิษสารพัดหกเม็ดให้เขาทันที ลมหายใจขององค์รัชทายาทไม่ต่างจากลมหายใจของคนตระกูลหยาง หากไร้องค์รัชทายาทตระกูลหยางดีหน่อยก็ถูกลดอำนาจเลวร้ายขึ้นมาก็ถูกขับไล่ออกจากแคว้น แต่การพาองค์รัชทายาทที่สภาพร่อแร่กลับไปยังที่ที่ไม่รู้ว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรูย่อมไม่ถูกต้อง แม้แต่พาองค์รัชทายาทกลับไปยังทัพใต้ก็ไม่แน่ว่าทัพใต้ตอนนี้จะเต็มไปด้วยผู้ปองร้ายแก่องค์รัชทายาทแล้วหรือไม่ มิหนำซ้ำหยางหย่งฉีอาจจะถูกอุบายกลายเป็นกบฏผู้สังหารรัชทาย

แคว้นเหลียง“องค์รัชทายาท ท่านรู้สึกตัวแล้วหรือไม่” เฟยอวี่สังเกตอาการของรัชทายาทมาตลอดสิบห้าวันก็เริ่มโล่งใจขึ้นที่เห็นเข้าเริ่มมีสติขึ้นมาทีละน้อย ก่อนหน้านี้แม้เขาจะรู้สึกตัวขึ้นมาแต่ก็มีอาการเหม่อลอย ฟังไม่เข้าใจหรืออาจจะเหม่อลอยจนไม่ฟังสิ่งที่นางพูดก็ไม่รู้ได้“ท่านปู่ฟ่ง เขาจะหายหรือไม่”“อาการเขาดีขึ้นมาก วันนี้ก็ครบสิบห้าวันที่กินยาแก้พิษ เมื่อพิษโลหิตมายาถูกขับออกมาจนหมดไร้อาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว โลหิตในร่างกายไม่ติดขัดก็คงทำให้ร่างกายค่อยๆฟื้นตัวจนดีขึ้นมาเอง” ปู่ฟ่งที่เพิ่งจับชีพจรให้หยางหย่งเจิ้งที่อยู่อีกห้องนึงเสร็จก็เข้ามาจับชีพจรให้องค์รัชทายาท ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าหมอไร้ชื่อเสียงที่อาศัยการรักษาเลี้ยงชีพอยู่ในตำบลจะได้ตรวจอาการให้องค์รัชทายาทแคว้นหนานแล้วยังได้รับการต้อนรับอย่างดีจากองค์ชายรองแห่งแคว้นเหลียงอีกด้วยก่อนหน้านี้ ยามที่คนทั้งหมดเดินทางออกมาจากหมู่บ้านซานจนถึงประตูเมืองแคว้นเหลียง รถม้าเรียงแถวยาวไกลกว่าสิบลี้มีทั้งรถม้าของผู้คนและขบวนการค้า การตรวจตราเข้มงวดจนเขากังวลว่าอาการบาดเจ็บของพ่อหนุ่มทั้งสองจะทรุดหนัก แม่นางเฟยอวี่ก็สั่งหลิวหยางให้ตรงไปยังประตู