All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 161 - Chapter 170

ทัพหนึ่งหมื่นของทัพเหลียงนำทัพด้วยองค์รัชทายาทแห้งแคว้นหนานและรองแม่ทัพหยาง พร้อมด้วยตัวองค์ชายหกที่ถูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนาบนหลังม้า เดินทางด้วยความรวดเร็วผ่านตำบลมุ่งตรงไปยังอำเภอเหอ ทหารหน้าประตูอำเภอเหอเห็นขบวนทัพยาวสุดลูกหูลูกตาก็รีบส่งคนมารายงานนายอำเภอหลินเฮงฉวน แต่นอกจากเขาจะไม่พบใครแล้วก็ยังสั่งปิดจวนเงียบ ทหารหน้ากำแพงเมืองได้ยินว่าผู้ที่นำทัพมาใครครั้งนี้คืออดีตรัชทายาทที่หายตัวไปก็รีบชักรอกประตูเปิดให้กองทัพยกผ่านไปอย่างง่ายดาย ไม่มีใครรู้ว่าหากประวิงเวลาเอาไว้อดีตรัชทายาทจะโมโหจนสั่งสังหารพวกเขาทั้งหมดหรือไม่แม่ทัพตะวันออกเจียวจ้านได้รับสาสน์ด่วนจากองค์รัชทายาทก็ยกทัพกว่าห้าพันตามเข้ามาสมทบกับทัพขององค์รัชทายาทกองทัพเร่งเดินทางมาจนถึงเมืองชั้นในก็ต้องพบว่าหน้าประตูเมืองตอนนี้เกิดการปะทะกันระหว่างทหารของกองทัพเหนือรวมกับทหารของกองทัพตะวันตกนำทัพโดยแม่ทัพตะวันตกฮุ่ย กับ กองทัพหลวงของแม่ทัพกวน กองทัพของแม่ทัพหลวงที่มีคนเพียงหยิบมือตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด ชายชรานำทัพอย่างไม่กลัวตายหวังเพียงเข้าไปช่วยผู้ครองแคว้นให้ทันเวลา แต่แม่ทัพฮุ่ยกลับไม่ปล่อยให้เขาทำตามที่คิดได้ง่ายๆเ

หยางหย่งเจิ้งประคองซูเจินจูเข้ามายังห้องที่เฟยหลันและเฟยหมิงนอนอยู่ หมอหลวงสองคนกำลังผลัดกันจับชีพจรหญิงสาวทั้งสองและพูดคุยกับปู่ฟ่งและหมอซินที่ใช้โอกาสนี้พูดคุยกับหมอหลวงจากในวัง“คุณหนูซู”“ท่านปู่ฟ่ง ข้าคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นท่านการรักษาของท่านร่างกายที่บาดเจ็บของข้าจึงทุเลาลงไปมาก”“มิได้ มิได้ เป็นข้าผู้ชราไร้สามารถหากไม่ได้ชิงชิงคอยสังเกตอาการของท่าน ข้าคงละเลยอาการเล็กน้อยหลายอย่างจนเกิดผลร้ายกับท่านก็ได้ ท่านฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว..” ปู่ฟ่งที่ไม่กล้าพูดถึงอาการของเฟยหลันก็ได้แต่มองซูเจินจูสลับกับมองเฟยหลันเป็นสัญญาณให้ซูเจินจูเข้ามาดูเฟยหลันด้วยตัวเองหยางหย่งเจิ้งมองหญิงสาวที่เสี่ยงชีวิตช่วยเด็กน้อยของเขาแล้วขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะออกคำสั่งให้หมอหลวงให้รีบเข้าไปรักษานาง“ขออภัยท่านรองแม่ทัพ หมอหลวงเช่นข้าก็ไม่สามารถยื้อลมหายใจของคนใกล้ตายได้ หญิงสาวผู้นี้เสียเลือดมากเกินไป บาดแผลที่นางได้รับก็สาหัส เห็นที่ว่านางคงยื้อลมหายใจผ่านคืนนี้ไปไม่ได้เสียแล้ว”“หมายความว่ายังไง รัชทายาทประทานยาชั้นดีมาตั้งมากมาย พวกท่านก็เป็นหมอหลวงฝีมือดี กับการบาดเจ็บเท่านี้มีหรือจะรักษาไม่ได้”“ท่านรองแม่ท

บ้านตระกูลซูทันทีที่ซูเจินจูลงจากรถม้าก็ได้ยินเสียงร้องไห้จากในบ้านตระกูลซูดังออกมาไม่ขาดสาย เสียงร้องไห้ผสมปนเปไปด้วยถ้อยคำตัดพ้อนายท่านซูผู้เป็นบิดาทำให้ซูเจินจูเริ่มจับต้นชนปลายถูกว่าผู้ที่กำลังร้องไห้อยู่นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากซูหนี่ย์ซูเจินจูที่คิดอยากจะเดินเลี่ยงออกไปอีกทางเพื่อเข้าเรือนของตนกลับถูกเรียกเอาไว้โดยพ่อบ้านว่านายท่านซูให้คุณหนูสี่เข้าพบทันทีที่กลับมา ซูเจินจูมองหน้าพ่อบ้านอย่างลำบากใจก่อนเดินตามเขาเข้ามาในโถง“อาจู เจ้ากลับมาแล้ว”“คารวะท่านพ่อ เจินจูเอ๋อร์อกตัญญูทำให้ท่านเป็นห่วงแล้ว” ซูเจินจูคารวะทายท่านซูและฮูหยินซูที่นั่งอยู่ด้วยกัน ซูหนี่ย์กับซูเหวินที่คุกเข่าอยู่ที่พื้นทำให้ซูเจินจูไม่กล้าหาที่นั่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นอู๋เหมยบ่าวของมี่ซินกับเสี่ยวเหลียนปัดกวาดเช็ดถูแจกันคู่ใหญ่อยู่ตรงมุมโถง“เหอะ งามหน้า พอได้ข่าวว่ารองแม่ทัพตายก็หายหัว พอรู้ข่าวว่าเขายังมีชีวิตก็รีบกลับมา คิดจะแต่งงานเข้าจวนหยางในฐานะคนแซ่ซูใช้คนแซ่ซูเป็นหมากก็ต้องดูเสียก่อนว่าท่านรองแม่ทัพจะไม่รู้เข้าว่าเจ้าหายออกไปเกือบเดือน ชื่อเสียงเสียหายไปมากมายเท่าใด หนี่ย์เออร์ อาเหวินลุกขึ้นไ

“คารวะพ่อบ้านกู้”“คารวะนายท่านซู”“พ่อบ้านกู้เชิญนั่ง เชิญนั่ง” นายท่านซูที่รู้ว่าพ่อบ้านกู้จากตระกูลหยางมาบ้านตระกูลซูวันนี้ก็เก็ความดีใจเอาไว้ไม่อยู่สั่งคนงานไปตามคนชงชาและซื้อขนมร้านเสี่ยวซือกวงกลับมาโดยเร็วที่สุด รวมทั้งสั่งให้ดูแลผู้ที่ติดตามพ่อบ้านกู้มาเป็นอย่างดีด้วย “นายท่านซูไม่ต้องมากพิธี ที่ข้ามาวันนี้เพราะนายท่านผู้เฒ่าหยางเห็นว่าการทาบทามคุณหนูสี่ซูคาราคาซังมานาน ยามนี้ถือเป็นยามดีที่ให้ข้ามามอบหนังสือหมั้นหมายและหนังสือสินสอดให้ท่านเอาไว้ก่อน ท่านจะได้เตรียมตัวยามที่นายท่านผู้เฒ่าจะเดินทางมามอบสินสอดให้” พ่อบ้านกู้หยิบหนังสือหมั้นหมายและหนังสือสินสอดออกมาให้นายท่านซู แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเรื่องพวกนี้ควรมอบให้ฮูหยินของนายท่านซูจัดการ แต่ดูจากสถานการณ์ของบ้านตระกูลซูแล้วยื่นให้กับนายท่านซูคงเป็นเรื่องดีกว่าหนังสือสินสอดถูกเขียนมาบนเทียบแดงมงคลและหนังสือสินสอดซ้อนกันมาหนาถึงหกเล่มทำให้นายท่านซูดีใจจนยิ้มไม่หุบ โชคดีที่เขาคิดจะมอบสินเดิมให้บุตรสาวคนนี้หนึ่งแสนตำลึงไม่เช่นนั้นสินเดิมที่น้อยนิดคงทำให้นางอับอายยามขึ้นเกี้ยวเข้าตระกูลหยางเป็นแน่ทันทีที่นายท่านซูเปิดดูรายการสินส

“เช่นนั้นข้าคงต้องยกตัวอย่างปัญหาที่เกิดขึ้นในอำเภอเหอแห่งนี้ให้ท่านฟัง” ซูเหวินที่ได้ยินว่านายท่านผู้เฒ่าหยางรับฟังตนก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที นี่คือโอกาสของเขา โอกาสที่จะได้กำจัดไอ้คนไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเช่นนายอำเภอคุนและยังเป็นโอกาสให้เขาได้ยึดครองตำแหน่งนายอำเภอนี้เอาไว้ให้ได้เช่นกัน“เชิญพ่อหนุ่ม ข้าไม่รีบ แม่หนูคนชงชา ชงชามาให้พ่อบ้านกู้หน่อยเถอะ อ่อ นายท่านซู ขอเก้าอี้ให้พ่อบ้านของข้าสักตัวเถอะ อายุเขาชราไม่ต่างจากข้าเท่าไหร่ เดี๋ยวนี้ยืนนานๆไม่ไหวแล้ว”ซูเจินจูได้ยินนายท่านผู้เฒ่าหยางพูดแล้วก็ยิ่งสนใจเรื่องที่ซูเหวินกำลังจะเล่ามากขึ้น พ่อบ้านกู้ผู้ชราที่ขี่ม้าเร็วตามกองทหารขององค์ชายหกไปติดๆแล้วยังต่อสู้กับทหารมากมายหน้าเรือนหอมหมื่นลี้นั่นหรือจะยืนไม่ไหว ไม่รู้ว่าซูเหวินจะรู้ตัวหรือไม่ว่าถูกทำให้กลายเป็นคนเล่านิทานในร้านน้ำชาไปเสียแล้วนายท่านซูที่ได้ยินเรื่องของพ่อบ้านกู้มาจากพวกหว่าถงว่าเขาเป็นอดีตแม่ทัพรบเคียงบ่าเคียงไหล่นายท่านผู้เฒ่าหยางมาก่อนที่จะเจอเรื่องร้ายทำให้ต้องกลายมาเป็นพ่อบ้านเช่นทุกวันนี้ก็รีบกระวีกระวาดสั่งบ่าวไพร่ให้ยกเก้าอี้ให้พ่อบ้านกู้โดยเร็ว แม้แต่นายท่านผ