All Chapters of The Doctor's Secret Baby: Chapter 91 - Chapter 100

THIRD PERSON POV Sa loob ng humaharurot na van patungo sa lihim na runway ng Batangas, ang atmospera ay kasing bigat ng tingga. Ang amoy ng sunog na goma mula sa mabilis na pagpapatakbo at ang malansang amoy ng dugo mula sa mga sugat nina Vane at Liana ay bumabalot sa bawat sulok ng sasakyan. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa asul na kislap ng tablet na hawak ni Vane, na ngayon ay nagpapakita ng isang video feed na tila galing sa impyerno.​Napatitig si Liana sa screen. Ang kaniyang hininga ay nagmistulang malamig na hamog sa loob ng van. Sa video, nakita niya si Adrian—ang kaniyang asawa, ang lalaking ipinaglalaban niya—na nakalaylay ang ulo, tila walang malay sa ilalim ng matitinding sedatives. Sa tabi nito ay si Catherine, na may hawak na syringe, ang kaniyang mukha ay puno ng cloying na tagumpay. Ngunit hindi sila ang dahilan kung bakit tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Liana.​Sa likuran nina Catherine at Adrian, nakatayo ang isang lalaking may edad na, naka-suot ng isang

SERA POV​Ang katahimikan sa loob ng bunker ay hindi mapayapa; ito ay isang mabigat at nakakasakal na katahimikan na tila isang buhay na nilalang na naghihintay ng biktima. Ang amoy ng amag, lumang semento, at ang tuyong amoy ng recycled air mula sa ventilation system ay nanunuot sa aking ilong. Nakaupo ako sa tabi ng crib ng triplets, ang aking kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking Glock 19, habang ang aking pandinig ay nakatutok sa scratching sound na narinig namin kanina.​"Lucas, naririnig mo ba 'yon?" mahinang bulong ko. Ang aking boses ay halos isang kaluskos lang, pilit na hindi ginigising ang mga bata.​Nakatayo si Lucas malapit sa steel door, ang kaniyang anino ay mahaba at madilim sa ilalim ng kumukurap-kurap na emergency lights. Ang amoy ng sarili niyang dugo mula sa sugat sa binti ay humahalo sa amoy ng gunpowder at metal na laging nakadikit sa kaniya. Lumingon siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay pagod pero puno ng determinasyon.​"Galing sa likod ng storage racks," s

THIRD PERSON POVAng gabi sa kagubatan ng Batangas ay tuluyan nang nilamon ng apoy at usok. Ang bawat sulok ng masukal na lugar na ito ay naging saksi sa pinakamadugong tagpo sa kasaysayan ng mga Titans. Ang amoy ng sunog na asupre, ang matamis na lason ng dilaw na gas, at ang malansang amoy ng sariwang dugo ay nanunuot sa bawat hininga ng mga naroon.​Nasa gitna ng kaguluhan ang mga tauhan nina Rocco, Vane, Zia, at Cyprian. Ang mga elite mercenaries ni Zia ay mabilis na gumagalaw sa dilim, tila mga anino na sumusulpot para gilitan ang leeg ng mga Black Guards. Ang mga cyber-tactical units ni Cyprian ay patuloy sa pagpapasabog ng mga EMP pulses, kaya ang mga communication devices ng mga kaaway ay naglalabas lamang ng matinis at nakakarinding static. Ang amoy ng ozone at nasusunog na circuits ay humahalo sa amoy ng ulan.​Sa gitna ng lahat, nakatayo si Sera, ang kaniyang mga mata ay naniningkit sa galit habang nakatingin sa kaniyang kapatid—si Marco. Ang lalaking akala niya ay biktima,

​LIANA’S POV​Ang tunog ng pagsara ng pinto sa likuran ko ay tila isang hatol. Sa loob ng kwartong iniwan ko, unti-unti nang nananalaytay ang lason sa mga ugat ni Silas. Ngunit dito sa madilim at malamig na hagdanan, sa ilalim ng kumukurap-kurap na dilaw na ilaw, ibang uri ng panganib ang bumungad sa akin.​Nakahawak ako sa hawakan ng aking baril na nakatago sa ilalim ng aking trench coat. Ang aking puso ay tumitibok nang mabilis, isang staccato na ritmo na sumasabay sa mahinang ugong ng ventilation system ng ospital. Ang atmospera ay mabigat, amoy pintura, alikabok, at ang malamig na amoy ng semento.​Ang lalaking naka-hood ay dahan-dahang tumayo nang tuwid. Ang kaniyang anino ay mahaba, tila isang halimaw na bumabangon mula sa kailaliman. Nang ibaba niya ang kaniyang hood, tumama ang liwanag sa kaniyang mukha.​Namilog ang aking mga mata. Ang amoy ng pamilyar na pabango—isang halo ng sandalwood at tabako—ay agad na nagpabalik sa akin sa mga gabing nasa Batangas pa kami ni Adrian.​"

​LIANA’S POV​Ang pulang ilaw ng emergency alarm ay bumabalot sa buong pasilidad, tila isang nagbabagang impyerno na nagbabala ng nalalapit na pagkagunaw. Ang amoy ng ozone mula sa mga nag-overload na kuryente, ang matapang na amoy ng chlorine, at ang usok mula sa mga sumasabog na makinarya ay sumasakal sa aking lalamunan. Ngunit ang pinakamasakit na amoy na nananaig ay ang amoy ng pamilyar na balat ni Adrian na ngayon ay may halong malamig na kemikal.​"Adrian, bitawan mo ang baril," ang boses ko ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pagkadurog ng puso. Ang aking internal monologue ay isang paulit-ulit na pagsigaw: Hindi ito ang lalaking pinangakuan ko sa harap ng altar. Hindi ito ang ama ng mga anak ko.​Nakatayo si Adrian sa harap ko, ang kaniyang anino ay mahaba sa ilalim ng kumukurap-kurap na ilaw. Ang kaniyang hawak na baril ay matatag, nakatutok sa aking dibdib. Ang kaniyang mga mata—ang mga matang dati ay puno ng pagsamba sa akin—ay ngayon ay kasing lamig ng ase