جميع فصول : الفصل -الفصل 60

3rd Person's Pov ​Maayos na ang lahat sa paligid. Ang ingay ng siyudad ay parang musika na lang sa pandinig ni Sera habang nakaupo siya sa tapat ng kama ni Lucas. Hawak niya ang isang maliit na mansanas, dahan-dahan itong binabalatan, pero ang kaniyang isip ay lumilipad pabalik sa mga alaala na siya lang ang nakakaalam.​Si Lucas naman ay mahimbing na natutulog. Sa tuwing tinitingnan ni Sera ang mukha ng lalaki, hindi niya mapigilang mapangiti nang mapait. Ang dami na nilang dinaanan, pero dahil sa amnesia nito, tila back to zero ang lahat. Para kay Sera, higit pa sa kaniyang tungkulin bilang detective ng Bureau ang dahilan kung bakit siya nananatili sa tabi nito.​Nagsimulang bumalik sa kaniyang isip ang unang pagkakataon na nagbago ang tadhana niya.​FLASHBACK: Ang Misteryosong Tagapagligtas​Labindalawang taon pa lang si Sera noon. Umuulan nang malakas sa isang madilim na eskinita sa probinsya. Basang-basa siya, nanginginig sa takot dahil hinahabol siya ng mga lasinggerong gustong

​LIANA’S POV​"Aray! Ano ba, mga anak? Marunong na ba kayong mag-taekwondo dyan sa loob?"​Napaigtad ako nang maramdaman ko ang sabay-sabay na sipa sa loob ng tiyan ko. Hindi lang ito basta sipa; parang may nagaganap na World Cup sa loob ng matres ko. Napahawak ako sa malaki kong tiyan habang nakaupo sa tumba-tumba sa balkonahe. Seven months na ang triplets, at ang bigat-bigat na nila, pero kahit ganoon, ang sarap sa pakiramdam.​"Sweetheart? Bakit? May masakit ba?"​Agad na lumabas si Adrian mula sa kusina. Nakasuot siya ng apron na kulay pink—na malamang ay pakana ni Sera—at may hawak siyang sandok. Pawisan siya pero ang gwapo pa rin. Amoy na amoy ko ang ginigisa niyang bawang at sibuyas.​"Wala, itong mga anak mo, balak na yata akong gawing punching bag," nakangiti kong sabi.​Lumapit siya sa akin at lumuhod sa harap ko. Inilapat niya ang kaniyang palad sa tiyan ko. Saktong sumipa ulit ang isa. Nanlaki ang mga mata ni Adrian, yung parang bata na nakakita ng magic trick.​"Hey, babi

​LIANA’S POV​Hindi ako makahinga nang maayos. Ang card na hawak ni Adrian ay tila naging apoy na nagpapapaso sa kaniyang mga palad. Ang sulat ni "C"—si Lady Catherine. Isang banta na hindi lang para sa akin, kundi para sa mga anak ko.​“White roses for a beautiful funeral...”​"Adrian..." tawag ko sa kaniya, nanginginig ang boses ko.​Agad akong naramdaman ang mahigpit na yakap ni Adrian. Isiniksik niya ang mukha ko sa kaniyang dibdib, tila ba gusto niyang protektahan ako mula sa hangin na may dalang masamang balita. "Huwag kang matakot, Liana. Nandito ako. Walang mangyayaring masama. Hinding-hindi ko hahayaang mahawakan nila kayo."​Narinig ko ang kaniyang malalim na paghinga. Kinuha niya ang kaniyang phone at may idinayal. Hindi ko alam kung sino, pero ang boses niya ay nagbago. Wala na ang malambing na Adrian na nagluluto sa kusina. Ang boses na narinig ko ay boses ng isang haring nag-uutos ng digmaan.​"The seal is broken. I need the Titans in Batangas. Now."​Tatlong pangungusap

Third Person's POV ​Ang katahimikan ng umaga sa Batangas ay bumasag nang ang puting delivery truck ay huminto nang bahagya sa tapat ng bakal na gate ng mansyon. Ang mga ibon na kanina lang ay masayang naghuhunihan sa mga puno ng kape ay tila nabulabog at mabilis na nagliparan palayo. Sa bawat sulok ng paligid, ang mga tauhan ni Rocco Zevier Malvasi ay mabilis na kumilos na parang mga anino. Ang mga sniper rifle ay nakatutok na sa windshield ng sasakyan mula sa mga estratehikong posisyon sa bukirin.​"Status," malamig na utos ni Adrian sa kaniyang earpiece. Wala na ang apron na kanina lang ay suot niya habang nagluluto ng hamonado. Ngayon, ang kaniyang aura ay bumalik sa pagiging isang mapanganib na Valderrama.​"Driver is alone. No visible weapons. Pero ang truck... Adrian, it’s heavily shielded. Kahit ang high-frequency X-ray scans ko, hindi makita ang laman," ulat ni Cyprian Valerius Thorne mula sa command center sa loob ng sala. Ang kaniyang mga daliri ay mabilis na sumasayaw sa k

​Third Person POV​Ang sikat ng araw sa Batangas ngayong umaga ay tila may halong ginto at pilak, ngunit para sa mga taong nasa loob ng mansyon ng mga Cruz, ang liwanag na ito ay hudyat ng isang takdang oras. Ito ang ikapitong araw. Ang araw ng kasal. Ang araw kung saan ang puting tela ay maaaring mabahiran ng pula.​Sa loob ng kaniyang silid, nakatitig si Liana sa kaniyang repleksyon sa salamin. Ang gown na isinuot niya kanina para sa huling fitting ay tila mas lalong kuminang sa ilalim ng natural na liwanag. Ngunit sa likod ng kaniyang kagandahan, ang kaniyang puso ay parang tambol na mabilis ang tibok. Hinaplos niya ang kaniyang malaking tiyan.​“Please, be brave for Mommy,” bulong niya sa kaniyang isipan. “Gagawa tayo ng alaala ngayong araw na hindi tungkol sa takot, kundi tungkol sa pag-ibig.”​Pumasok si Sera sa silid. Hindi ito ang tipikal na bridesmaid. Bagama’t nakasuot siya ng eleganteng peach-colored dress, may nakasukbit na tactical holster sa kaniyang hita na natatakpan n