Semua Bab The Doctor's Secret Baby: Bab 61 - Bab 70

Third Person POV ​Ang hangin mula sa propeller ng itim na helicopter ay tila isang malupit na higante na nanalasa sa gitna ng garden. Ang puting altar na simbolo sana ng bagong simula ay tila naging isang entablado ng kamatayan. Sa gitna ng makapal at kulay abong usok mula sa mga smoke grenades, ang bawat putok ng baril ay tila kulog na bumibingi sa lahat.​"Liana! Dito!" sigaw ni Sera. Mahigpit ang kaniyang hawak sa braso ng babaeng nakasuot ng wedding gown. Sa kabilang banda naman ay si Lucas, na ang bawat galaw ay puno ng taktikal na katumpakan habang pinapuputukan ang mga mercenaries na nagsisilbing harang.​Ngunit sa gitna ng gulo, isang anino ang mabilis na kumilos mula sa gilid ng mansyon. Isang elite unit na hindi dumaan sa main gate, kundi nanggaling sa likurang bahagi ng lupain. Bago pa man makapasok si Liana sa pintuan ng mansyon, isang malakas na kamay ang humablot sa kaniyang braso at marahas siyang hinila palayo kina Sera.​"Ate!" sigaw ni Sera, pero huli na. Isang mabi

​ADRIAN’S POV​The roar of the helicopter’s engine was the only thing filling the silence inside the cabin, but the tension was thick enough to choke anyone who wasn't used to breathing in malice. I sat there, my hands restlessly cuffed in front of me—not because I couldn't break them, but because I was biding my time. My tuxedo was stained with the dirt of Batangas, a stark contrast to the pristine, clinical luxury of the private aircraft.​"You look so much better in this light, Adrian," Catherine’s voice purred beside me. She leaned in, the scent of her expensive, cloying perfume hitting me like a wave of nausea. She traced the line of my jaw with her gloved finger. "The provincial life didn't suit you. You were always meant for the throne, not for some... backyard garden."​I didn't even blink. I kept my gaze fixed on the clouds outside the window. In my mind, I wasn't in a helicopter. I was back in the mansion, feeling Liana’s heartbeat against my chest.​"Don't be like that, dar

​LIANA’S POV​Nagising ako sa amoy ng ginisa at dahan-dahang gumagapang na bango ng paborito kong mechado. Sa isang sandali, nakalimutan kong nasa gitna kami ng isang gyera. Akala ko ay ordinaryong umaga lang ito sa probinsya, kung saan gigisingin ako ni Adrian ng isang halik bago kami mag-almusal. Pero nang mahawakan ko ang bakanteng espasyo sa tabi ng kama, muling bumalik ang realidad.​Wala siya rito. At kailangan kong maging handa para makuha siyang muli.​Pagbaba ko sa sala, tumambad sa akin ang isang eksenang hindi ko inaasahan. Ang mansyon na dati ay puno ng mga baril at monitors, ngayon ay nababalot ng usok mula sa kusina at ingay ng tawanan.​Sa gitna ng sala, nakaupo si Zia Villarreal-Thorne sa isang velvet na silya. Hawak niya ang isang maliit na stick at itinuturo ang aking postura. Sa tabi niya, si Cyprian ay nakatitig sa asawa, bakas ang paghanga at pagmamahal sa mga mata nito habang paminsan-minsang ninanakawan ng halik ang kamay ni Zia.​"Posture, Liana! Huwag mong hah

​SERA’S POV​May mga alaala na kahit anong kuskos mo sa iyong isipan, hinding-hindi mabubura. Para silang mga mantsa ng dugo sa puting tela—habang tumatagal, mas lalong nangingitim.​Habang nakatingin ako sa kawalan dito sa loob ng mansyon sa Batangas, tila hinihigop ako pabalik sa madilim na bodega ng mga Valderrama sa London. Amoy na amoy ko pa rin ang singaw ng diesel at ang malansang amoy ng kinalawang na bakal. Iyon ang amoy ng aking pagbagsak.​FLASHBACK (Two Years Ago – The Valderrama Underground)​"Please... stop..."​Ang bawat pagsamo ko ay tila musika sa pandinig ni Victoria Valderrama. Nakatayo siya sa harap ko, suot ang kaniyang puting silk coat na walang bahid ng dumi, habang ako ay nakaluhod sa malamig at basang semento. Ang bawat patak ng tubig mula sa kisame ay tila bumubutas sa aking bungo.​"You have a choice, Serafina," malamig na sabi ni Victoria. "You continue to be Adrian's loyal shadow, or you watch your father die slowly in a cage he cannot escape."​Lumingon a

LIANA'S POVAng bawat pintig ng puso ko ay tila nakikipag-unahan sa tunog ng mga putok ng baril sa labas. Pero mas matindi, mas nakakabaliw ang sakit na nagmumula sa puson ko. Ito na 'yon. Hindi ito drill. Hindi ito ensayo ni Rocco. Ito na ang hudyat na ang tatlong maliliit na Valderrama ay hindi na makapaghintay na makita ang mundong kasalukuyang nagkakagulo.​"Diyos ko, ang apo ko! Liana, anak, hinga nang malalim!" sigaw ni Nanay, habang ang kaniyang mga kamay na amoy bawang at luya mula sa kusina ay mahigpit na nakahawak sa balikat ko.​"Nanay... ahhh! Masakit! Parang binibiyak ang balakang ko!" hiyaw ko. Ang boses ko ay umalingawngaw sa pasilyo ng mansyon habang inaalalayan ako nina Lucas at Cyprian patungo sa underground medical facility na itinayo nila para sa ganitong emergency.​"Thorne! Bakit ang bagal ng elevator?! Baka dito na mailabas ang mga bata, magmumukhang parking lot ang birth certificate nila!" bulyaw ni Zia, habang naglalakad siya nang paatras, bitbit ang kaniyang