Semua Bab The Doctor's Secret Baby: Bab 101 - Bab 110

​LIANA’S POV​Ang amoy ng malamig na bakal, lumang semento, at ang matapang na amoy ng antiseptiko ay bumubuo sa atmospera ng aming pansamantalang kuta. Nasa ilalim kami ng isang abandonadong bodega sa tabing-ilog ng Thames, isang lugar na tinatawag ni Vane na 'The Dead Zone' dahil sa kawalan ng signal ng mga surveillance cameras ng Council. Ang bawat hininga ko ay may kasamang amoy ng amag at basang lupa, ngunit hindi ko ito iniintindi. Ang buong atensyon ko ay nakatutok sa lalaking nakahiga sa harap ko.​Si Adrian.​Nakahiga siya sa isang makeshift medical bed, ang kaniyang dibdib ay dahan-dahang tumataas at bumababa. Ang amoy ng ethyl alcohol at ang metallic na amoy ng kaniyang dugo mula sa mga tinanggal na IV lines ay nanunuot sa aking ilong. Hinaplos ko ang kaniyang noo. Ang kaniyang balat ay malamig at malagkit, isang epekto ng Neuro-Suppressant flush na ginawa ko sa kaniya sa nakalipas na anim na oras.​Habang tinititigan ko ang kaniyang namumutlang mukha, hindi ko mapigilang b

THIRD PERSON POV ​Nayanig ang buong pundasyon ng abandonadong bodega nang sumabog ang main entrance. Ang matinding dagundong ay nagpadala ng mga serye ng bitak sa semento, kasabay ng pagbagsak ng mga makakapal na alikabok na amoy semento at kinalawang na bakal. Ang dating tahimik at madilim na kuta ay agad na napuno ng mapait na amoy ng pulbura at ang nakakasuffocate na usok mula sa thermal charges na ginamit ng mga Black Guards ni Marco.​Sa gitna ng kaguluhan, si Cyprian ay mabilis na kumikilos sa kaniyang control station. Ang mga daliri niya ay tila sumasayaw sa keyboard habang pilit niyang hinaharangan ang signal jamming na ginagawa ng mga kalaban. Ang amoy ng nagbabagang kuryente mula sa mga overloaded na server ay humahalo sa amoy ng kaniyang sariling pawis.​"Zia! Na-bypass nila ang outer firewall ko! May kasama silang high-level hacker sa labas!" sigaw ni Cyprian habang hindi inaalis ang tingin sa monitor na punong-puno ng mga error code na kulay pula.​"Gawin mo ang lahat, C

​LIANA’S POV​Ang biglang paghinto ng makina ng aming speedboat ay nagdulot ng isang nakabibinging katahimikan na mas nakakatakot pa kaysa sa mga pagsabog kanina. Sa gitna ng dilim sa Thames River, ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mahinang hampas ng tubig sa gilid ng bangka at ang mabilis, halos madurog na pintig ng aking sariling puso. Ang amoy ng sunog na kable at tumatagas na krudo ay nanunuot sa aking ilong, humahalo sa malansang amoy ng ilog na tila nagbabala ng kamatayan.​Naramdaman ko ang panginginig ng aking mga kamay habang pilit kong kinakapa ang mga carriers ng triplets sa ilalim ng upuan. Ang malamig at basang texture ng metal ng carriers ay nagpapaalala sa akin kung gaano kalapit ang panganib sa aking mga anak.​Bakit kailangang umabot sa ganito? tanong ko sa aking sarili. Kakasama pa lang namin ni Adrian, kakabawi ko pa lang sa kaniya mula sa mga gamot ni Catherine, pero ngayon ay tila itatapon na naman kami sa bunganga ng impyerno. Ang bawat segundo ng katahim

LIANA'S POV​Ang loob ng abandonadong warehouse sa Greenwich ay nababalot ng isang uri ng katahimikan na tila ba ang hangin mismo ay nag-aabang sa susunod na sasabog. Ang amoy ng kalawang, lumang semento, at ang matapang na amoy ng antiseptiko ay nanunuot sa bawat sulok, humahalo sa malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa mga basag na bintana. Sa gitna ng malawak na espasyo, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang mga monitors ni Cyprian na naglalabas ng asul na kislap, nagmumukhang mga multo sa gitna ng kadiliman.​Nakatayo si Adrian sa gitna ng warehouse, hubad ang pang-itaas habang ang kaniyang kaliwang braso ay mahigpit na nakabalot sa puting gasa. Ang amoy ng sandalwood na humahalo sa metallic na amoy ng dugo ay nananatili sa kaniyang paligid. Bawat galaw ng kaniyang mga balikat ay nagpapakita ng tensyon sa kaniyang mga kalamnan, tila ba bawat hibla ng kaniyang katawan ay inihahanda para sa isang huling salpukan. Ang kaniyang mga mata ay nakapako sa malaking blueprint ng St.

LIANA'S POV​Ang loob ng abandonadong warehouse sa Greenwich ay nababalot ng isang uri ng katahimikan na tila ba ang hangin mismo ay nag-aabang sa susunod na sasabog. Ang amoy ng kalawang, lumang semento, at ang matapang na amoy ng antiseptiko ay nanunuot sa bawat sulok, humahalo sa malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa mga basag na bintana. Sa gitna ng malawak na espasyo, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang mga monitors ni Cyprian na naglalabas ng asul na kislap, nagmumukhang mga multo sa gitna ng kadiliman.​Nakatayo si Adrian sa gitna ng warehouse, hubad ang pang-itaas habang ang kaniyang kaliwang braso ay mahigpit na nakabalot sa puting gasa. Ang amoy ng sandalwood na humahalo sa metallic na amoy ng dugo ay nananatili sa kaniyang paligid. Bawat galaw ng kaniyang mga balikat ay nagpapakita ng tensyon sa kaniyang mga kalamnan, tila ba bawat hibla ng kaniyang katawan ay inihahanda para sa isang huling salpukan. Ang kaniyang mga mata ay nakapako sa malaking blueprint ng St.