All Chapters of The Doctor's Secret Baby: Chapter 101 - Chapter 110

THIRD PERSON POV ​Nayanig ang buong pundasyon ng abandonadong bodega nang sumabog ang main entrance. Ang matinding dagundong ay nagpadala ng mga serye ng bitak sa semento, kasabay ng pagbagsak ng mga makakapal na alikabok na amoy semento at kinalawang na bakal. Ang dating tahimik at madilim na kuta ay agad na napuno ng mapait na amoy ng pulbura at ang nakakasuffocate na usok mula sa thermal charges na ginamit ng mga Black Guards ni Marco.​Sa gitna ng kaguluhan, si Cyprian ay mabilis na kumikilos sa kaniyang control station. Ang mga daliri niya ay tila sumasayaw sa keyboard habang pilit niyang hinaharangan ang signal jamming na ginagawa ng mga kalaban. Ang amoy ng nagbabagang kuryente mula sa mga overloaded na server ay humahalo sa amoy ng kaniyang sariling pawis.​"Zia! Na-bypass nila ang outer firewall ko! May kasama silang high-level hacker sa labas!" sigaw ni Cyprian habang hindi inaalis ang tingin sa monitor na punong-puno ng mga error code na kulay pula.​"Gawin mo ang lahat, C

LIANA'S POV​Ang loob ng abandonadong warehouse sa Greenwich ay nababalot ng isang uri ng katahimikan na tila ba ang hangin mismo ay nag-aabang sa susunod na sasabog. Ang amoy ng kalawang, lumang semento, at ang matapang na amoy ng antiseptiko ay nanunuot sa bawat sulok, humahalo sa malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa mga basag na bintana. Sa gitna ng malawak na espasyo, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang mga monitors ni Cyprian na naglalabas ng asul na kislap, nagmumukhang mga multo sa gitna ng kadiliman.​Nakatayo si Adrian sa gitna ng warehouse, hubad ang pang-itaas habang ang kaniyang kaliwang braso ay mahigpit na nakabalot sa puting gasa. Ang amoy ng sandalwood na humahalo sa metallic na amoy ng dugo ay nananatili sa kaniyang paligid. Bawat galaw ng kaniyang mga balikat ay nagpapakita ng tensyon sa kaniyang mga kalamnan, tila ba bawat hibla ng kaniyang katawan ay inihahanda para sa isang huling salpukan. Ang kaniyang mga mata ay nakapako sa malaking blueprint ng St.

​LIANA’S POV​Ang amoy ng sariwang pintura, bagong kuskos na marmol, at ang pamilyar na amoy ng antiseptiko ay sumalubong sa akin pagkapasok ko sa main lobby. Ngunit hindi ito katulad ng amoy ng lumang kuta o ng madilim na laboratoryo ni Catherine. Ang bawat sulok ng gusaling ito ay naglalabas ng liwanag at pag-asa. Sa itaas ng main entrance, nakaukit sa gintong mga letra ang pangalang magbabago sa kasaysayan ng medisina sa London: RAMIREZ MEDICAL CITY.​Isang linggo na ang nakalipas mula nang gumuho ang St. Paul’s Cathedral at ang lahat ng kasamaan ng Valderrama Council. Isang linggo na kaming malaya.​"Doctor Ramirez, ang surgical team sa East Wing ay naghihintay na para sa inyong final inspection," bati sa akin ng isang nurse. Ang kaniyang boses ay puno ng respeto, malayo sa mga tingin ng takot na madalas kong makuha noon.​Tumango ako at dinala ang aking stethoscope sa aking leeg. ; sa wakas, ito ay bumubulong na ng plano. Ito na ang pangarap ko, Adrian. Isang lugar kung saan

​LIANA’S POV​Ang sikat ng araw na tumatagos sa malalaking bintana ng aking bagong opisina sa Ramirez Medical City ay may dalang kakaibang sigla. Hindi na ito ang malamlam na liwanag ng mga pinagtataguang kwarto; ito ay liwanag na nagbibigay-diin sa kinang ng bawat kagamitang medikal na abot-tanaw ko. Ang amoy ng sariwang antiseptic, bagong leather na upuan, at ang bango ng mga bulaklak na stargazer sa aking mesa ay humahalo sa amoy ng aking lavender perfume.​Sa loob ng isang linggo mula nang tuluyang buwagin ni Adrian ang Council, ang ospital na ito ay naging simbolo ng aming pagbangon. Ang aking internal monologue ay hindi mapigilang mamangha sa bawat pagtibok ng oras: Dati, ang tanging gamot na hawak ko ay para sa mga sugat ng digmaan. Ngayon, bawat pasyenteng pumapasok dito ay saksi sa paghilom na ibinigay sa akin ni Adrian.​Nakatayo ako sa harap ng monitor, sinusuri ang mga blueprints ng itinatayong Ramirez Children’s Wing. Ang tunog ng malalayong martilyo at makina mula sa con

​THIRD PERSON’S POV​Ang Westminster Abbey ay nababalot ng isang aura na tila hindi kayang abutin ng ordinaryong mortal. Ito ang araw na itinakda para sa itinuturing na Wedding of the Century. Hindi lamang ito simpleng pag-iisang dibdib; ito ang proklamasyon ng dominasyon ng Ramirez Empire sa buong Europa. Ang amoy ng libo-libong sariwang Lily of the Valley at bihirang White Orchids na pinalipad pa mula sa Amazon ay nanunuot sa bawat sulok ng dambuhalang katedral, humahalo sa amoy ng libu-libong taong kasaysayan at insenso na nakakapit sa mga pader na bato.​Sa labas, ang buong London ay tila tumigil sa pag-ikot. Ang mga kalsada ay sarado, binabantayan ng mga elite security teams ng Ramirez Group na nakasuot ng full pormal na uniporme. Ang tunog ng malalayong kampana—BONG! BONG! BONG!—ay nagbibigay ng hudyat na ang mga pinakamakapangyarihang tao sa mundo ay narito na.​Sa loob ng vestry, ang atmospera ay punong-puno ng mabigat na karangyaan at kaba. Si Adrian, na nakasuot ng isang cus