Semua Bab The Doctor's Secret Baby: Bab 71 - Bab 80

​ADRIAN’S POV​The Council Chamber was a tomb of silence, save for the rhythmic ticking of a grandfather clock that sounded like a judge’s gavel. The air was stagnant, smelling of old parchment, expensive beeswax, and the faint, metallic scent of the Elders’ greed. It was a room where lives were traded like commodities, and today, I was the one holding the ledger.​I sat perfectly still, my back against the cold leather of the high-backed chair. My fingers lightly traced the rim of my crystal glass. The water inside was clear, reflecting the dim golden light of the chandeliers, but to me, it looked like the tears of everyone these men had crushed to stay in power.​Not yet, I told myself. Patience, Adrian. A quick death is a mercy. They don't deserve mercy. They deserve to watch their empires turn to dust while they are still breathing.​"The merger integration is sixty percent complete," Elder Faustus announced, his voice a dry rasp that sounded like dead leaves skittering on pavemen

​ADRIAN’S POV​The penthouse smelled of expensive victory and underlying rot. After the "disappearance" of Elder Magnus, the remaining Council members had ordered a celebration—a grim, forced dinner to show the world that the Sterling-Valderrama alliance was unshaken. But as I stood by the bar, pouring myself a glass of vintage Bourbon, the scent of the oak-aged spirit was overshadowed by the heavy, metallic tang of my own adrenaline.​Two pillars were gone. Faustus and Magnus. The Council was bleeding, and they didn't even know I was the one holding the blade.​"You're being too quiet, Adrian. Even for a man who just helped 'save' an empire," Catherine Sterling said.​I didn't turn. I could hear the rustle of her heavy silk gown, a sound like a predator stalking through dry grass. The scent of her Jasmine perfume hit me—cloying, artificial, and suffocating. She stepped into my space, her reflection in the darkened window appearing like a ghost haunting my shoulder.​"I'm tired, Cathe

THIRD PERSON POV​Ang hangin sa baybayin ng Batangas nang gabing iyon ay tila may dalang babala. Ang dating payapang amoy ng maalat na dagat at tuyong dahon ay nalamon ng masangsang at nakakaalarmang amoy ng nasusunog na electronics at aviation fuel. Sa loob ng command center ng mansyon, ang tunog ng mga mabilis na pagtipa sa keyboard at ang mahinang ugong ng mga cooling fans ay tila isang kumpas ng papalapit na gulo.​Sa gitna ng silid, nakatayo si Zia Villarreal. Ang kaniyang postura ay kasing tuwid ng isang talim, ngunit ang kaniyang mga mata ay nagpapakita ng isang uri ng poot na bihirang makita. Hawak niya ang isang tablet kung saan ang mga graph ng kaniyang shipping empire ay bumubagsak na tila mga dugong tumutulo sa screen. Ang amoy ng kaniyang cloying jasmine perfume ay humahalo sa amoy ng matapang na espresso na nakapatong sa mesa—isang kombinasyon na nagpapakita ng kaniyang pagod at determinasyon.​"Hindi ito simpleng hacking," ang malamig na boses ni Zia ang bumasag sa kata

THIRD PERSON POV ​Ang madaling araw sa Batangas ay hindi nagdala ng liwanag, kundi isang makapal na fog na smelling of damp earth and rotting vegetation. Ang mansyon ay tila isang dambuhalang rebulto sa gitna ng kadiliman. Sa loob ng malawak na training hall na dati ay isang engrandeng ballroom, ang lahat ng mamahaling gamit ay tinakpan ng itim na tela. Ang amoy ng wax at polish ay napalitan ng masangsang na amoy ng bakal at rubbing alcohol.​Nakatayo si Liana sa gitna ng silid, ang kaniyang hininga ay bumubuo ng manipis na hamog sa bawat paglabas nito. Ang kaniyang mga kamay, na dati ay sanay sa paghawak ng scalpel para magdugtong ng buhay, ay ngayon ay mahigpit na nakakuyom sa hawakan ng isang tactical karambit at isang combat knife. Ang amoy ng langis na ginamit sa paghasa ng mga patalim ay nanunuot sa kaniyang sistema, tila ba ito ang bagong pabango na kailangang masanay ng kaniyang balat.​"Ang baril ay maingay. Ang baril ay para sa mga duwag na ayaw makita ang takot sa mata ng

THIRD PERSON POV ​Ang gabi ay tila isang dambuhalang hayop na nag-aabang sa dilim. Isang malakas na bagyo ang kasalukuyang bumubugbog sa probinsya ng Batangas. Ang tunog ng malakas na kulog ay tila boses ng mga Elders na nagagalit, habang ang kidlat ay nagbibigay ng panandaliang liwanag sa paligid ng mansyon—isang liwanag na nagpapakita ng mga aninong mabilis na gumagalaw sa gitna ng ulan.​Sa loob ng control room, nakatayo si Rocco at Vane. Ang amoy ng basang jacket, matapang na kape, at ang init ng mga monitors ay nanunuot sa paligid. Ang kanilang mga mukha ay seryoso, walang bakas ng pagbibiro.​"Alas-dose ng madaling araw," ang malamig na boses ni Vane ang bumasag sa katahimikan. Ang kaniyang mga daliri ay mabilis na nag-a-activate ng 'Blackout Protocol'. "Liana, ang labindalawang tauhan ko ay kasalukuyan nang pumasok sa perimeter. Sila ay mga elite mercenaries. Hindi sila titigil hangga't hindi ka nila nahahuli o hangga't hindi mo sila napapatumba. Ang baril mo ay may rubber bul