جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Lucas Pov​Nanatili kaming tahimik sa ilalim ng kubo. Ang bawat katok sa itaas ay tila ba saksak sa pandinig ko. Nakita ko ang pagtigas ng panga ni Adrian. Dahan-dahan niyang binitawan ang folder at sumenyas sa akin na manatili lang sa tabi ni Liana.​"Lucas, bantayan mo ang kapatid mo. Huwag kayong gagawa ng kahit anong ingay," bulong ni Adrian. Ang boses niya ay kalmado pero ramdam mo ang awtoridad na hindi mo basta-basta matatanggihan.​Tumango ako at hinila si Liana sa mas madilim na sulok ng kwarto. Yakap-yakap ko siya, at nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng puso niya. Habang si Sera naman ay nakasiksik sa likod ng isang lumang cabinet, pilit na pinipigilan ang kaniyang paghikbi.​Umakyat si Adrian. Rinig ko ang bawat dahan-dahang hakbang niya sa hagdanang kawayan. Pagdating niya sa itaas, narinig ko ang pagbukas ng pinto.​"Sino 'yan?" tanong ni Adrian. Matigas ang boses niya, handa sa anumang pwedeng mangyari.​"Doc! Si Kael 'to! Buksan niyo ang pinto, bilis!"​Nakahinga

Lucas Pov​Nakatitig ako sa monitor ng security camera, pero aminin ko man o hindi, mas nararamdaman ko ang presensya ng babaeng nasa tabi ko kaysa sa mga aninong gumagalaw sa labas ng bakuran. Si Sera. Mula nang malaman naming lahat ang ginawa niyang pag-uulat kay Victoria, pinutol ko na ang anumang espesyal na turing ko sa kaniya. Kung dati, kahit anong hiling niya ay hindi ko matanggihan, ngayon ay kahit sulyap ay pinagkakait ko na.​"Galit ka pa rin?" mahinang tanong niya. Sinadya niyang ilapit ang kaniyang upuan sa akin hanggang sa magkadikit na ang mga balikat namin.​Hindi ako sumagot. Mas hinigpitan ko ang hawak sa baril na nakapatong sa aking hita. Ang mga mata ko ay nanatili sa screen, pinapanood ang isang aso na dumaan sa harap ng gate.​"Alam mo, bilang isang detective, madali kong mababasa ang body language mo, Lucas," bulong niya, ang boses niya ay malapit na sa tenga ko. "Ang higpit ng hawak mo sa baril. Ang bilis ng paghinga mo. Hindi ka galit dahil traydor ako. Galit

Liana's Pov ​Nakatayo ako sa gitna ng walk-in closet na halos kasinglaki na ng buong kubo namin sa probinsya. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Pagbukas ko ng mga cabinet, wala akong nakitang kahit anong damit na dinala ko mula sa biyahe. Lahat ng luma kong t-shirt at maong, naglaho na. Sa halip, puro silk, satin, at mga tela na mukhang mas mahal pa sa kinita ko sa buong buhay ko ang nakasabit.​"Adrian!" tawag ko habang nakatingin sa salamin.​Naramdaman ko ang pagpulupot ng kaniyang mga braso sa baywang ko mula sa likuran. Ipinatong niya ang kaniyang baba sa balikat ko, at sa salamin, nakita ko ang mapanlarong ngiti sa kaniyang mga labi.​"Do you like them, asawa ko?" bulong niya. Ang init ng hininga niya sa leeg ko ay nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan.​"Nasaan ang mga gamit ko? 'Yung paborito kong hoodie, nasaan?" tanong ko habang humaharap sa kaniya.​"Inayos ko na. Don't worry, hindi ko itinapon. Pero sa penthouse na ito, at lalo na kapag lalabas tayo, gusto

Liana's Pov ​Nanlamig ang buong katawan ko. Ang boses na iyon ay hindi ko pwedeng mapagkamalan. Kahit sa gitna ng madilim at mausok na hallway ng service elevator, ang boses na iyon ay parang isang matalim na kutsilyo na humiwa sa huling pag-asa na hawak ko.​Nang tumama ang emergency light sa mukha niya, halos mawalan ako ng hininga.​"Attorney Ramos?" gulat na sabi ni Adrian. Ang kaniyang braso na nakayakap sa akin ay humigpit, ramdam ko ang panginginig ng kaniyang galit.​Si Attorney Ramos. Ang lalakeng pinagkatiwalaan ni Adrian sa lahat ng kaniyang legal na dokumento. Ang lalakeng naghatid sa amin ng balita tungkol sa kaligtasan ni Papa. Nakatayo siya ngayon sa harap namin, suot ang kaniyang mamahaling suit, pero ang kaniyang mukha ay wala na ang bakas ng pagiging maingat na abugado. Sa halip, isang malamig at mapanuring tingin ang ipinupukol niya sa amin.​"Pasensya na, Adrian. Pero sabi ko nga sa inyo, sa mundo ng negosyo, ang katapatan ay may presyo," sabi ni Attorney Ramos ha

3rd Person's Pov ​Ang amoy ng gamot at ang puting kisame ng ospital ang bumungad sa paningin ng lahat habang hinihintay ang balita sa kalagayan ni Lucas. Sa labas ng emergency room, hindi mapakali si Sera. Pabalik-balik siya sa paglalakad, ang kaniyang mga daliri ay panay ang laro sa laylayan ng kaniyang polo na may bahid pa ng dugo.​"Sera, maupo ka muna. Kanina ka pa ikot nang ikot, mahihilo na ako sa'yo," malumanay na sabi ni Tita Elena. Nakaupo siya sa tabi ng mama ni Liana, si Dr. Alfonso. Pareho silang bakas ang pagod pero nananatiling matatag para sa pamilya.​"Paano ako uupo, Tita? 'Yung lalakeng 'yun, nagpaka-bayani na naman. Akala mo naman ay gawa sa bakal ang katawan niya," sagot ni Sera. Kahit masungit ang kaniyang tono, halata ang panginginig ng kaniyang boses.​"Ganoon talaga ang batang 'yun, Sera. Alam nating lahat na hinding-hindi niya hahayaang may mangyari sa'yo o kay Liana," dagdag naman ng mama ni Liana. Hinawakan niya ang kamay ni Sera para pakalmahin ito. "Magig