All Chapters of ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg): Chapter 21 - Chapter 30

ผมสะดุ้งตกใจหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองเมื่ออยู่ๆคนตัวสูงด้านบนก็ทิ้งน้ำหนักตัวนอนทับลงบนตัวของผมพร้อมกับซุกใบหน้าคมเข้าหาซอกคอของผมจนผมรู้สึกถึงลมหายใจร้อนที่รดรินลงมา พลางมือหนาข้างที่จับตึงข้อมือของผมแน่นก็ปล่อยให้เป็นอิสระ ผมที่เบิกตากว้างได้แต่นอนนิ่งไม่กล้าไหวติงปล่อยให้คีย์นอนหายใจรดรินลงที่ลำคออยู่อย่างนั้น แต่แล้วผมต้องสะดุ้งตกใจเบิกตากว้างกว่าเดิมเมื่ออยู่ๆคีย์ก็ขยับริมฝีปากร้อนมากดจูบคลอเคลียอยู่ที่ลำคอของผม พร้อมกับฝ่ามือร้อนสอดหายเข้ามาใต้ชายเสื้อของผมแล้วลูบไล้เบาๆตามร่างกายจนผมรู้สึกสยิวขนลุกขนพองไปทั้งตัว"อื้มม คะ คีย์ อะ!พี่คีย์ ไม่เอา"เสียงครางห้ามหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากเล็กเมื่อมือหนาของคีย์เลื่อนมาสะกิดสลับกับบีบขยี่เบาๆที่ตุมถันสีสวย พลันริมฝีปากร้อนก็ยังคงลากไล้คลอเครียร์กดจูบย้ำๆที่ลำคอระหงส์และไม่วายฝากรอยสีกุหลาบตีตราความเป็นเจ้าของไว้"ถ้าไม่ใช่อย่างที่คีย์คิด ทำไมลินต้องปล่อยให้ไอ้หมอนั้นทั้งกอดทั้งหอมง่ายๆ ทั้งที่คีย์เป็นแฟนลิน ลินยังไม่ยอมให้คีย์หอมคีย์กอดง่ายๆเหมือนไอ้นั่นเลย"คีย์ดันใบหน้าออกจากซอกคอขาวมาจ้องนัยน์ตาสวยด้วยแววตาวูบไหวพลางริมฝีปากหนาก็เอ

ไม่ได้นะ ไม่ได้!"อื้ออออ่าส์ มะไม่ ไม่นะพี่คีย์ ไม่เอานะ อื้มมมพี่คีย คีย์ อะ ไม่ได้นะ ไม่ปล่อยในนะ อ่าาาส์"เสียงครางห้ามไม่เป็นภาษาดังขึ้นสลับกับเสียงครางหวาน ร่างบางสั่นคลอนกระเพื่อมไปตามแรงตอนอัดที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจากอารมณ์ของคนด้านบน"อ่าาาาส์ลินครับ ลิน อื้มมส์"เสียงทุ้มครางเอ่ยชื่อคนตัวเล็กใต้ร่างอย่างสุขสม คีย์ไม่มีสติฟังคำห้ามนลินเลยพลันแกนกายของเขาก็ยังขยับเข้าออกที่ช่องทางรักอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่จะเร่งจังหวะการกระแทกให้เร็วขึ้นอีกเมื่อรู้สึกปวดหนึบที่แท่งเอ็นหมายจะถึงฝั่งฝัน ด้านนลินที่นอนร้องครางสลับกับร้องห้ามก็อ้าขาออกกว้างกระเพื่อมไปตามแรงจังหวะในการตอกอัดรุนแรงของคนตัวสูงแต่แล้วกายเล็กก็เริ่มบิดเร้าขึ้นเมื่ออยู่ๆความรู้สึกเสียวซ่านก็ประทุนขึ้นมาพลางในท้องน้อยก็รู้สึกปั่นป่วนหัวทุยเล็กสายไปมาอย่างคนขาดสติ ขาเรียวทั้งสองก็พลางอ้าออกกว้างกว่าเดิมอย่างอัตโนมัติเมื่อแท่งอุ่นกระแทกโดนจุดเสียวอยู่ซ้ำๆ พลันมือทั้งสองข้างก็เอื้อมขึ้นคว้าไปมากลางอากาศเพื่อหาที่ยึดจิกระบายอารมณ์"อื้มมมมมส์อ่าาาาห์พร้อมกันครับนลิน"คีย์โน้มตัวลงมาหาคนรักเพื่อให้ไหล่กว้างของตัวเขาได้เป็นที่จิกร

"ทั้งหมด115บาท รับมาหนึ่งพันบาทถ้วนนะคะ! ตังค์ทอน885บาทค่ะ! เชิญนั่งรอสักครู่นะคะ! เชิญค่ะ!"ยิ้มหวานเดินแทรกตัวมารับเงินจากมือของคีย์พร้อมกับดันให้นลินไปอยู่ด้านหลังแทน ก่อนที่เจ้าตัวจะทำการทอนเงินให้อดีตแฟนหนุ่มของนลินและไล่ให้คีย์ไปนั่งรอที่โต๊ะจนเสร็จสรรพฐิระเชษฐ์ถอดถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่จะหมุนตัวไปนั่งรอตามคำที่หญิงสาวบอก เพราะถ้าเขาไม่ไปดูท่าทีของยิ้มหวานเพื่อนของนลินก็คงจะมองจิกและไล่เขาอยู่อย่างนี้ไม่ยอมหยุดแน่ๆ"โอเคมั้ยลิน"ยิ้มหวานหมุนตัวหันไปถามนลินในทันทีหลังจากที่ฐิระเชษฐ์หันหลังเดินไปนั่งรอที่โต๊ะที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์บาร์ที่คนทั้งสองยืนคุยกันมากนักพลางนัยน์ตาคมก็ยังคงจ้องมองมาที่คนทั้งสองไม่ละสายตา"อืมลินโอเคยิ้มไม่ต้องห่วงนะ"นลินเอ่ยตอบเพื่อนสาวคนสนิทเสียงเบาพลางนัยน์ตาสวยก็หันไปรอบมองคนตัวสูงที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากตรงที่เขาอยู่มากนัก แต่แล้วนลินต้องรีบหลุบตาลงต่ำ เมื่อเห็นว่าคนตัวสูงจ้องมองมาที่พวกเขาอยู่ก่อนแล้ว"เฮ่อออโอเคจริงๆหรอลิน แต่ที่ยิ้มเห็นยิ้มว่าลินไม่โอเคนะ"ยิ้มหวานเอ่ยพูดขึ้นเสียงเบาพลางมองเพื่อนสนิทตัวเล็กสลับกับหันไปมองแฟนเก่าของเพื่อนที่ไม

"น้องคิริน น้องมากับใครครับใครมาส่ง"นลินย่อตัวรับลูกน้อยที่วิ่งเข้ามาหาตัวเอง ก่อนที่จะรัวถามเด็กตัวน้อยว่าใครเป็นคนมาส่งเพราะเขาไม่เห็นใครเดินตามหลังส่งลูกชายของเขาเข้ามาในร้าน"นิคเนมมาส่งฮะ แต่นิคเนมบอกว่ามีธุระต้องไปด่วนๆ เลยไม่ได้เดินเข้ามาส่งในร้าน"คิรินเอ่ยตอบผู้เป็นมารดา ก่อนที่นัยน์ตาใสจะเหลือบไปเห็นชายตัวสูงที่ยืนอยู่ไม่หางจากมารดาของเขา ดวงตาเล็กเปร่งประกายขึ้นในทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนตัวสูงที่เขามักจะเห็นจากรูปภาพมาตลอดตั้งแต่เขาเริ่มรู้ความ"ปะป๊า ปะป๊าาา"เสียงเล็กเอ่ยเรียกคนตัวสูงพร้อมกับที่เท้าน้อยๆวิ่งตรงไปหาแล้วใช้แขนเล็กเกาะเกี่ยวขาของคีย์แน่น"หืมมมเจ้าหนู เรียกฉันว่ายังไงนะ"ฐิระเชษฐ์ย่อกายลงนั่งคุกเข่ากับพื้นของร้านให้ใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับสายตาของเด็กน้อย ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามให้แน่ใจว่าเขานั้นได้ยินเด็กน้อยเอ่ยเรียกเขาว่าปะป๊าไม่ผิดใช่มั้ยส่วนนลินที่เห็นลูกน้อยวิ่งไปหาคีย์แล้วเอ่ยเรียกว่าปะป๊าแบบนั้นก็ได้แต่ทำสีหน้าเลิ่กลั่กและไม่กล้าที่จะเขาไปดึงลูกน้อยออกมาเพราะเขาไม่รู้จะอธิบายเด็กน้อยที่เฉลี่ยวฉลาดอย่างคิรินยังไง ถ้าเกิดว่าคิรินเอ่ยถามเขาว่าทำไมถึงก

ฟิลิปป์ที่เห็นภาพสองแม่ลูกตระกองกอดกันอย่างนั้นก็หันไปบอกลูกชายคนเล็กอย่างนิรันต์ให้พาหลานชายตัวน้อยของเขาไปเล่นรอที่ชั้นสองก่อน เพราะเขากับผู้เป็นภรรยามีเรื่องต้องพูดคุยกับลูกชายคนโตอย่างนลิน"นลินมีอะไรจะพูดกับมี้หน่อยมั้ย"หลังจากที่สองแม่ลูกนั่งกอดกันได้สักพัก นรินทร์ที่เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าตัวเองอย่างลวกๆก็เงยขึ้นมาสบตากับผู้เป็นมารดาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำด้านฟิลิปป์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งกับนิคเนมลูกชายของนทีกับนาธาร ก็ได้แต่นั่งกำหมัดแน่นข่มอารมณ์ที่กำลังปะทุภายในใจที่ต้องมาเห็นลูกชายคนตัวของเขาเสียน้ำตาเพราะไอ้หมอนั้นอีกแล้ว"ลินยูจะปกป้องมันไปถึงเมื่อไหร่มันทำกับอยู่ไว้เจ็บแสบมากนะทำไมยูถึงต้องทนขนาดนี้ อย่าให้ไอต้องหมดความอดทนนะนลิน! ถ้ายูยังเอาแต่เงียบและเสียใจให้มันอยู่อย่างนี้ไม่หยุดหย่อนไอนี้แหละจะไปกระทืบมันให้ตายคาตีนไอ!"นิคเนมที่นั่งดูอยู่เงียบๆเอ่ยขึ้นอย่างคนหมดความอดทนเมื่อเห็นนลินยังคงนั่งก้มหน้าเงียบไม่ยอมเอ่ยพูดอะไรเดิมทีนิคเนมและนลินถูกเลี้ยงคู่กันมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่ที่นิคเนมย้ายมาจากต่างประเทศและกลับมาอาศัยอยู่ที่นี้อย่างถาวรนิคเนมกับนลินก็อาศัยเติบโตและรักใคร