All Chapters of ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg): Chapter 41 - Chapter 50

ณ.โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งแกร๊ก"คีย์เราจะไปไหนน่ะ คีย์หยุดนะพี่บอกให้หยุด คีย์จะถอดสายน้ำเกลือออกเองแบบนี้ไม่ได้นะ คีย์พี่บอกให้เราหยุดไง"คานะเอ่ยพูดกับน้องชายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าตื่นตระหนก เมื่อเจ้าตัวเปิดประตูห้องเข้ามาเจอน้องชายกำลังจะถอดสายน้ำเกลือออกจากแขนตัวเอง จนหล่อนต้องรีบวิ่งเข้ามาห้ามอย่างรวดเร็ว ด้านเรียวตะที่นั่งก้มดูมือถือและคุยกับคีย์อยู่ดีๆ ก็มีสีหน้าตื่นตระหนกไม่ต่างกับหญิงสาว"เห้ย!ไอ้คีย์มึงเป็นบ้าไปแล้วหรือไงวะ"เรียวตะที่พึ่งจะเงยหน้าจากมือถือและหันไปเห็นว่าเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังถอดสายน้ำเกลือออกก็ร้องถามขึ้นอย่างงตกอกตกใจพร้อมกับพุ่งตัวไปจับแขนของฐิระเชษฐ์ล็อกไว้ ส่วนคีย์ที่โดนเรียวตะจับล็อกตัวไว้ก็ร้องโวยวายขึ้น"ปล่อยนะโว้ยยยยยกูบอกให้ปล่อยไง!!!"เสียงทุ้มร้องตะโกนขึ้นพร้อมกับพยายามสะบัดตัวออกจากการจับล็อกตัวของเรียว แต่ด้วยสภาพของคีย์ในตอนนี้ที่บอบช้ำไปทั้งตัวก็สู้แรงของเพื่อนชายที่ตัวเล็กกว่าตนไม่ได้"กูไม่ปล่อย! มึงเป็นบ้าไปแล้วหรือไงไอ้คีย์ มึงเจ็บหนักขนาดนี้มึงจะไปไหนของมึงวะ!""ปล่อยกูนะโว้ยยย กูจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้ กูหายแล้ว! พี่คานะครับ พี่ไปขอคุณห

ด้านนรินทร์"หม่ามี้ฮะเราจะไม่กลับไปค้างที่ร้านขนมแล้วหรอฮะ"เด็กน้อยวัย5ขวบเศษๆเอ่ยถามผู้เป็นมารดาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อย นัยน์ตาบริสุทธิ์จ้องมองผู้เป็นแม่อย่างต้องการคำตอบ เพราะตั้งแต่วันนั้นวันที่ผู้เป็นพ่อสัญญากับคิรินว่าจะโทรมาเล่านิทานให้ฟังเช้าวันถัดมาคุณตาคุณยายก็เดินทางมารับเด็กน้อยกับผู้เป็นแม่ของเขามาค้างที่บ้านใหญ่ทันที จนในตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วที่เด็กน้อยนามว่าคิรินกับผู้เป็นแม่อย่างนลินมานอนค้างที่บ้านใหญ่ตระกูลNT"กลับครับ แต่ยังไม่ใช่วันนี้นะ น้องคิรินเป็นเด็กดีใช่มั้ยครับถ้างั้นน้องต้องไม่ดื้อนะครับ"น้ำเสียงทุ้มหวานเอ่ยกับลูกชายตัวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางใบหน้าหวานก็คลี่ยิ้มส่งให้ลูกชายบางๆ แต่แล้วใบหน้าหวานที่คลี่ยิ้มก็ต้องหุบลงแล้วหันไปด้านหลังของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงผู้ที่ให้กำเนิดตนเองดังขึ้นอยู่ด้านหลัง"น้องจะกลับไปที่ร้านวันไหน มี้จะให้คนไปคุ้มกัน"เสียงใสของร่างบางวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นจากด้านหลังของสองแม่ลูกที่นั่งคุยกันอยู่ห้องโถง นลินที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ก็หันไปมอง ก่อนที่จะหันกลับมามองหน้าลูกน้อยของตัวเองดังเดิมด้วยแววตาเศร

ณ.ร้านK.linเบเกอรี่เวลา22:48นาทีตกเย็นแสงสีส้มของพระอาทิตย์แพร่กระจ่ายทั่วผืนนภาดวงตะวันเริ่มเคลื่อนตัวเข้าหาขอบฟ้าก่อนที่จะค่อยๆลับหายไปและย้อมท้องนภากลายเป็นสีดำมืด นลินที่วันนี้หยุดเปิดบริการร้านเบเกอรี่หนึ่งวันนั่งเหม่อมองแก้วน้ำสีอำพันในมือพลางมือบางหมุนควงแก้วสวยในมือที่ข้างในบรรจุน้ำสีทองอย่างช้าๆ ก่อนที่จะยกแก้วใบนั้นขึ้นจะลดริมฝีปากสวยแล้วสาดน้ำเมาภายในแก้วลงลำคอระหงส์ทีเดียวหมดแก้ว"แกมันน่าสมเพชจริงๆนลิน แค่เขากลับเข้ามาในชีวิตแก แกก็ใจอ่อนให้เขาแล้ว..."ริมฝีปากสวยบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบาพลางมือบางก็เอื้อมไปคว้าขวดน้ำเมาสีอำพันมาเทใส่แก้วใบเดิมแล้วกระดกขึ้นดื่มหมดในอีกครั้งอย่างกับว่ามันเป็นน้ำเปล่าเสียอย่างนั้นก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูกระจกของร้านดังขึ้นเรียกความสนใจให้ร่างบางที่กำลังเมาได้ที่หันไปดู นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองไปยังต้นเสียงก็พบกับร่างสูงที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดียืนอยู่อีกฟากฝั่งของประตู นรินทร์ที่เห็นว่าเป็นใครก็ดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่จะหมุนตัวก้าวเดินไปยังประตูอย่างทุลักทุเล"มาทำไม"นลินเอ่ยถามคนตัวสูงกว่าตรงหน้าด้วยน้ำเสียงลากยานพลางนัยน

 "คีย์ขอโทษ ทั้งๆคีย์ก็รู้ว่าลินเมาแท้ๆคีย์ก็ยังฉวยโอกาสตอนที่ลินไม่มีสติ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางใบหน้าคมก้มลงซุกเข้าที่ลาดไหล่เล็กของคนตรงหน้าพร้อมกับที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงที่กายบาง แต่แล้วฐิระเชษฐ์ต้องผล่ะใบหน้าหล่อออกจากไหล่บางมาสบนัยน์ตาสวยเมื่อน้ำเสียงทุ้มนุ่มหวานเอ่ยพูดขึ้นแผ่วเบา"แล้วคีย์รู้ได้ยังไงว่าลินไม่มีสติ ลินมีสติคีย์ ลินไม่ได้เมาจนไม่มีสติขนาดนั้น""ลิน...."เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นน้ำเสียงขาดหายดวงตาคมจ้องมองนัยน์ตาสวยด้วยแววตาวูบไหว ก่อนที่จะเลี่ยงสายตามองไปทางอื่นเพราะเขายังไม่อยากที่จะล่วงเกินคนตัวเล็กที่มีสติไม่เต็มร้อยในตอนนี้ เขาไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดในการกลับมาครั้งนี้ของเขา เขาอยากให้คนตัวเล็กกลับมาหาเขาด้วยความรักและความเต็มใจเขาไม่อยากทำอะไรให้นลินเสียใจและผิดหวังในตัวเขาอีก"ทำไมถึงทิ้งลินไป....ทำไมพี่คีย์ถึงทิ้งลินไปแบบไม่อธิบายอะไรเลย"ริมฝีปากได้รูปเอ่ยถามคนตัวสูงตรงหน้าที่เงียบไปนานถึงความสงสัยที่เขากักเก็บมานานนับ6ปีว่าเหตุใดคนตัวสูงตรงหน้านี้ถึงทิ้งเขาไปทั้งที่ไม่อธิบายอะไรให้เขาเข้าใจเลยสักนิด

นลินช้อนนัยน์ตาขึ้นมาจ้องมองคนน้องเมื่อได้ยินน้ำเสียงออดอ้อนที่แต่ก่อนเขามักจะได้รับมันในตอนที่คบกันอยู่บ่อยๆ ใบหน้าคมที่ในตอนนี้ประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนจ้องมองมาที่เขาไม่ว่างตา ก่อนที่เจ้าของใบหน้าหล่อจะเอื้อนเอ่ยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนไม่ต่างกับรอยยิ้ม"ไม่เศร้านะครับคนดี ทุกอย่างที่คุณแด๊ดของลินทำคีย์เข้าใจ ถ้าคีย์เป็นคุณแด๊ดคีย์ก็ทำเหมือนกันไม่ต่างกับท่าน เด็กดีเคยได้ยินคำว่าลูกใคร ใครก็รักมั้ยครับ เพราะงั้นเด็กดีไม่ต้องคิดมากนะครับ พี่เข้าใจในสิ่งที่คุณแด๊ดทำทุกอย่าง ถ้าจะให้พูดจริงๆคือพี่อยากจะขอบคุณ คุณแด๊ดมากกว่าที่ท่านยังไว้ชีวิตคนอย่างพี่ พี่ทำลูกของท่านเสียใจขนาดนี้ท่านยังไม่ยิงพี่ทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว พี่ต้องขอบคุณท่านจริงๆ"เสียงทุ้มของคีย์เอ่ยสาธยายออกมายาวเหยียดพลางมือหนาก็ยังคงกอบกุมมือบางอยู่ไม่ห่างด้านนลินที่ได้ยินคำสาธยายของคนตัวสูงที่อายุน้อยกว่าตนเองก็ได้แต่นั่งฟังเงียบๆอยู่สักพัก ก่อนที่จะเอ่ยแย้งขึ้นมาเสียงเบาถึงบางสิ่งที่ตัวเขานั้นมักจะเอ่ยแย้งคีย์อยู่เสมอถึงคำเรียกที่เขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นัก เพราะมันทำให้เขาดูเหมือนเด็กน้อย"เด็กดีอะไรเล่า! ลินไม่ใช่เด็