All Chapters of ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg): Chapter 11 - Chapter 20

วันเวลาพัดผ่านไปหลายเดือนหลังจากวันนั้นวันที่ฐิระเชษฐ์ได้สารภาพว่าชอบนรินทร์และบอกให้พี่รหัสตัวเล็กอย่างนลินรอตั้งรับการจีบของจากตัวเขา ในตอนนี้วันเวลาก็ได้ผ่านมาเจ็ดถึงแปดเดือนแล้วที่คีย์คอยตามติดรุ่นพี่ตัวเล็กและคอยชวนไปไหนมาไหนด้วยกันแทบจะทุกวัน แต่ถึงฐิระเชษฐ์จะคอยตามรับตามส่งและคอยชวนคนตัวเล็กไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด รุ่นพี่ตัวเล็กอย่างนลินก็ไม่มีทีท่าว่าจะใจอ่อนหันมาชอบเขาเลย แถมนลินยังคงทำตัวปกติทุกอย่างตามเดิม"นลินวันนี้ไปดูหนังกันมั้ย"เสียงทุ้มเอ่ยถามคนพี่ที่นั่งท่านขนมเค้กอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะขึ้นพลางมือหนาก็เอื้อมไปใช้นิ้วโป้งเช็ดมุมปากของนลินที่เลอะครีมเบาๆ ก่อนที่จะนำนิ้วหัวแม่มือที่เลอะครีมเค้กที่เช็ดออกมาจากคนพี่เข้าปากตัวเองแล้วดูดเลียครีมออกอย่างช้าๆ นลินที่เห็นมองเห็นคีย์ทำแบบนั้นก็เบิกตากว้างพลันใบหน้าสวยก็รู้สึกเห่อร้อนขึ้นมาจนต้องก้มหน้าหงุดแล้วตักเนื้อเค้กเข้าปากเคี้ยวแก้เขิน"อื้ม คีย์จะไปดูตอนกี่โมง"นลินเอ่ยตอบพลางถามคืนว่าคนตัวสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นจะไปตอนกี่โมง เพราะเขาจะได้เตรียมตัวถูก"คลาสเรียนตอนบ่ายลินเลิกกี่โมง""ประมาณบ่ายสาม"นลินเอ่ยตอบเสียงเบา

นรินทร์เวลา19:21นาที"นี่ผ้าขนหนู ลินรีบไปอาบน้ำก่อนนะเสื้อผ้าลินเลอะน้ำก๋วยเตี๋ยวเต็มเลย"เสียงทุ้มเอ่ยพูดขึ้นพร้อมเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดมายื่นให้ผมทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องพักของเขา ก่อนที่คีย์จะเอ่ยสั่งให้ผมไปอาบน้ำชำระร่างกายพร้อมกับที่นิ้วยาวของคีย์ชี้ไปทางที่อยู่ของห้องน้ำเพราะในตอนนี้ตามเนื้อตัวของผมนั้นเลอะไปด้วยน้ำก๋วยเตี๋ยวเต็มไปหมดอ่าาาจริงสิผมลืมเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟังเลย หลังจากที่ผมเรียนคาบบ่ายเสร็จคีย์ที่นั่งรอผมอยู่ใต้ตึกก็เดินมารับผมทันทีที่เห็นผมก้าวเดินออกมาจากตึกที่เรียน ก่อนที่พวกผมสองคนจะพากันไปดูหนังที่ห้างแห่งหนึ่งอย่างที่พูดคุยกันไว้ตอนที่อยู่ร้านคาเฟ่ พอดูหนังจบคีย์ก็ยังลากผมให้พาไปเล่นเครื่องเล่นพวกตู้คีบตุ๊กตาตู้คีบของต่างๆที่อยู่โซนของเล่น เมื่อไล่เล่นพวกเครื่องเล่นจนเหนื่อยและไม่รู้จะไปไหนกันต่อก็พากันมาจบที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางแต่ระหว่างที่ผมและคีย์กำลังนั่งพูดคุยกันเพลินๆรอก๋วยเตี๋ยวที่สั่งอยู่นั้น ก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่ออยู่ๆเด็กมัธยมที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆก็ได้มีเด็กจากอีกโรงเรียนเข้ามาหาเรื่องและทะเลาะวิวาทกันจ

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแง้มของผ้าม่านมากระทบกายบางที่นอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของกายหนา เมื่อโดนแสงสว่างจากดวงอาทิตย์สาดส่องปลุกขึ้นจากห้วงนิทราเปลือกตาสีมุกของนรินทร์ก็ค่อยๆขยับเปิดขึ้นอย่างช้าๆก่อนที่จะกะพริบถี่เมื่อโดนแสงสว่างของพระอาทิตย์เล่นงานจนแสบตาพลางมือบางก็ยกขึ้นมาขยี้ดวงตาเบาๆเพื่อปรับสายตาให้คุ้นเคยกับแสงเมื่อนรินทร์ปรับโฟกัสของสายดวงตาให้ชินกับแสงได้แล้ว นรินทร์ก็ขยับตัวจะลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มเพื่อไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเหมือนทุกวัน ทว่านลินขยับตัวขึ้นได้เพียงเล็กน้อยนลินก็ต้องล้มตัวลงไปนอนดังเดิม เมื่อร่างของเขาโดนลำแขนแกร่งเกี่ยวรัดแล้วดึงให้ลงไปนอนในอ้อมกอดแกร่งดังเดิม"อะ! "เสียงใสหลุดร้องขึ้นอย่างตกใจพร้อมกับดวงตาสวยที่เบิกกว้างขึ้นเต็มดวงตา นลินที่พึ่งจะนึกได้ว่าตนนั้นไม่ได้นอนพักที่ห้องตัวเองก็ได้แต่นอนนิ่งกะพริบตาปริบๆปล่อยให้น้องรหัสตัวดีนอนกอดอยู่อย่างนั้นไปก่อนพลันภายในหัวก็คิดไปด้วยบ้าเอ๊ยยยยลืมไปเลยว่าเมื่อคืนตัวเองนอนค้างที่ห้องของคีย์"อะ คะ คีย์ กะ กอดแน่นไปแล้ว"นรินทร์เอ่ยร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขัดแผ่วเบาพลางใบหน้าหวานก็เงยหน้าขึ้นไปไล่มองใบหน้าหล่อขอ

ฐิระเชษฐ์"คีย์เดี๋ยวสิ รอฟ้าเดี๋ยว"เสียงใสของหญิงสาวเอ่ยเรียกรั้งคีย์ขึ้นเสียงดังพร้อมกับร่างบอบบางก้าววิ่งตามตรงเข้ามาชนที่แผ่นหลังของคีย์ที่หยุดเดินอย่างพอดิบพอดีเหมือนไม่ได้ตั้งใจ จนร่างของเจ้าหล่อนเซล้มลงไปนั่งพับเพียบกองอยู่ที่พื้นห้องเรียนที่อาจารย์ผู้สอนพึ่งจะออกจากห้องไปได้ไม่ถึงสิบนาที"โอ๊ยยยเจ็บจัง"เสียงหวานร้องโอดโอยดังแผ่วจากริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อนจากลิปสติกพลางใบหน้าสวยหวานก็แสร้งแสดงสีหน้าน้ำตาคลอเบ้าอย่างกับมันเจ็บมากเสียอย่างไงอย่างงั้น จนคีย์ที่ชายตาลงไปมองภาพของฟ้าใสเพื่อนร่วมเซคของเขาและยังเป็นอดีตดาวคณะในตอนปีหนึ่งนั่งกองอยู่กับพื้นเป็นต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างรำคาญกับความเสแสร้งแกล้งเจ็บของหญิงสาว"ฟ้าเป็นอะไรมากมั้ย เห้ยไอ้คีย์เห็นฟ้าล้มทำไมมึงไม่เข้ามาดูฟ้าวะ"เหล่าพวกผู้ชายในห้องที่พอเห็นอดีตดาวคณะและยังเป็นหญิงสาวที่ถือว่าสวยมากในชั้นปีที่3อย่างฟ้าใสล้มลงกองกับพื้นด้วยสาเหตุวิ่งมาชนแผ่นหลังของคีย์ก็ต่างพากันวิ่งเข้ามาดูและช่วยพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะหันไปต่อว่าคีย์ว่าทำไมไม่ช่วยฟ้าใสฐิระเชษฐ์หันมาเผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมเซคเรียนพลางล้วงมือหนาทั้งสองข้าง

นรินทร์"อย่าหวังว่าจะได้ก้าวออกไปจากขอบประตูห้อง ถ้าตะวันไม่ขึ้นจากขอบฟ้าอย่าหวังว่าคุณจะได้ก้าวขาลงจากเตียง""โอ๊ยยยคีย์ลินเจ็บนะ"ผมร้องเสียงหลงขึ้นเมื่ออยู่ๆคีย์ก็มาคว้าเข้าที่แขนแล้วเหวี่ยงผมลงที่เตียงนอนอย่างแรงผมหันไปจ้องมองคนตัวสูงที่ยืนทำหน้าโมโหอยู่ปลายเตียงอย่างอึ้งๆ ก่อนที่ตัวของผมจะเขยิบถอยหลังหนีคีย์ตามสัญชาตญาณ เพราะสายตาของคีย์ในตอนนี้แลดูน่ากลัว แถมคีย์ก็เป็นคนที่อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว แต่พอเขาโมโหก็ยิ่งอารมณ์ร้อนและน่ากลัวเข้าไปอีก"ค คีย์จะทำอะไร"ผมเอ่ยถามคีย์ขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขัดพลางนัยน์ตาสีน้ำตาลของผมก็จ้องมองดวงตาคมของคีย์ด้วยแววตาสั่นกลัว คีย์จ้องมองผมกลับด้วยแววตาแข็งกร้าวใบหน้าหล่อตี๋ของคีย์ยังคงมีสีหน้านิ่งสงบพลันขายาวก็ก้าวคลานเข่าขึ้นมาบนเตียง ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาจับที่ข้อเท้าของผมแล้วดึงเข้าหาตัวเองอย่างแรง จนผมที่โดนดึงเสียงหลักล้มนอนแผ่ล้ากับเตียงนุ่มส่วนคีย์ที่ลากผมเข้าหาตัวสำเร็จก็ขึ้นมาคร่อมบนตัวผมในทันทีพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งของตัวเองรวบมือทั้งสองข้างของผมที่ดันหน้าอกแกร่งของเขาขึ้นกดไว้เหนือหัว"พะ พี่คีย์....อย่าทำอย่างนี้ ลินกลัว"ผมเอ่ยพูดขึ้นเ