All Chapters of ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg): Chapter 71 - Chapter 76

"หม่ามี้ปะป๊าทางนี้ฮะ"เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยตะโกนเรียกผู้เป็นแม่เสียงดังพร้อมทั้งมือน้อยๆโบกสะบัดไปมากลางอากาศเพื่อให้ผู้เป็นแม่อย่างนลินและผู้เป็นพ่ออย่างคีย์ที่พึ่งจะเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศริมทะเลได้เห็น"น้องคิรินไม่เสียงดังครับลูกเกรงใจคนอื่นเขานะครับ"นิวตัลผู้เป็นยายที่เดินตามหลังของหลานชายตัวน้อยมาติดๆเอ่ยพูดตักเตือนหลานชายตัวน้อยพลางนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่นลินได้ไปก็จ้องมองลูกชายคนโตกับชายหนุ่มตัวสูงที่อีกไม่นานก็จะได้เกี่ยวดองกันอย่างเป็นทางการแล้วด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนที่จะเอ่ยพูดชวนคนทั้งสองขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ปะ ไปกินข้าวกันได้แล้วนี่ก็สายมากแล้วจะได้เดินทางกลับกัน""ครับมี้/ครับคุณแม่"นลินและคีย์ขานรับนิวตัลด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนที่จะก้าวเดินตามหลังชายวัยกลางคนรูปร่างเล็กไปติดๆ อ่อ!ลืมเล่าให้ทุกคนฟังเลยว่าหลังจากวันนั้นที่ฐิระเชษฐ์ขอนลินแต่งงาน ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาได้เดือนกว่าๆแล้ว และคำตอบที่คีย์ได้จากนลินทุกคนก็น่าจะพากันเดาออกเพราะเดิมทีในตอนที่นลินคบอยู่กับคีย์ คีย์เคยพูดชวนนลินให้ย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ญี่ปุ่นหลังจากเรียบจบแล้วทีหนึ่ง แต่ตอนนั้นนลินไม่ได้รับปาก

ณ.ตระกูลPL"หม่ามี้ปะป๊าาามารับน้องคิรินแล้วววว น้องคิดถึงๆๆ"เด็กชายตัวน้อยวิ่งเตาะแตะพร้อมร้องตะโกนกล้องอย่างดีใจตรงมาหาผู้เป็นพ่อและแม่ที่พึ่งก้าวลงมาจากรถทันทีที่แม่บ้านวิ่งมาแจ้งให้เด็กชายตัวน้อยนามว่าคิรินว่าเห็นรถของผู้เป็นพ่อเป็นแม่ของเด็กน้อยวิ่งเข้ามาในรั้วบ้านแล้วนั้น คิรินก็รีบวิ่งออกมาจากห้องโถงเพื่อมาหาคนทั้งสองที่หน้าบ้านทันที จนนิวตัลและฟิลิปป์นั้นแทบวิ่งตามไม่ทันหลานชายตัวน้อย"หม่ามี้บอกว่าไงครับน้องคิริน ว่าไม่ให้วิ่งเดี๋ยวล้มมาจะเจ็บตัวนะ เฮ่ออออดื้อเหมือนใครเนี่ย"เสียงทุ้มใสเอ่ยบ่นลูกชายตัวน้อยเสียงเบาพร้อมกับย่อตัวนั่งคุกเข่ากางแขนรอรับลูกน้อยที่วิ่งตรงมาทางเขาและคีย์แต่ทว่ายังไม่ทันที่เด็กชายฐิติพัดจะได้วิ่งเข้าสู่อ้อมกอดผู้เป็นมารดาร่างเล็กของคิรินก็ลอยวืดเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งของผู้เป็นบิดาเสียก่อน พร้อมกับเสียงทุ้มเข้มเอ่ยพูดเชิงดุให้คนรักน้อยๆ"ไม่ได้นะครับลิน อันตรายนะ"หลังจากจบประโยคคำพูดของฐิระเชษฐ์ นิวตัลและฟิลิปป์ที่เดินตามหลังหลานชายตัวน้อยมาติดๆเป็นต้องขมวดหัวคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยพลางในใจก็นึกสงสัยกับประโยคคำพูดเมื่อกี้ของว่าที่ลูกเขย"หมายความว่ายัง

"อื้อออออเจ็บเอาออกไป""ชู่ว์~ไม่งอแงนะครับเดี๋ยวก็ดีขึ้น"นิรันต์เอ่ยขึ้นพลางก้มลงไปกดจูบที่ขมับชื้นเหงื่อของเรียวตะอย่างปลอบโยน ซึ่งเรียวตะก็ทำได้เพียงนอนกำผ้าปูที่นอนระบายความเจ็บเพราะมาถึงขนาดนี้แล้วเขาก็คงต้องจำใจยอมให้ไอ้เด็กหน้าหวานนี้เสียบนันทพัทธ์ทำการเบิกทางขยับนิ้วแกร่งเข้าออกที่ช่องทางนุ่มอยู่สักพัก ก่อนที่จะทำการเพิ่มนิ้วเป็นสามนิ้วแล้วขยับเบิกทางอยู่อย่างนั้นจนแน่ใจว่าคนใต้ร่างนั้นพร้อมที่จะรับแท่งอุ่นอันแข็งขืนที่ขนาดใหญ่กว่ามารตฐานของเขาได้แล้ว"พร้อมนะ ห้ามเกร็งนะเรียวตะ"เสียงทุ้มเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้งพลางมือหน้าก็ชักสาวลำเอ็นสองสามทีก่อนที่จะนำไปจ่อที่ปากทางสีสวยแล้วดันหายเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มของคนใต้ร่างช้าๆอย่างอยากลำบากโดยไร้การสวมเครื่องป้องกัน"อื้อออออ่าาา จะ เจ็บ!"เสียงทุ้มนุ่มร้องครางพลันนัยน์ตาสวยก็เบิกกว้างเรียวตะเชิดใบหน้าที่แสดงสีหน้าถึงความเจ็บปวดแหงนมองขึ้นพลางมือบางก็จิกเกร็งกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวด"อื้ออออผ่อนคลายหน่อยเรียว คุณรัดแน่นไปแล้ว"ครางเสียงต่ำเอ่ยบอกพลางขบกรามแน่นข่มความเจ็บปวดไม่ต่างกัน เมื่อโดนช่องทางรักบีบตอดรัดแท่งเอ็นแน่นพล