ดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg) のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ณ.ร้านK.linเบเกอรี่เวลา 06:51นาทีดวงอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวพ้นจากขอบฟ้าขึ้นมาสาดส่องแสงสว่างทั่วผืนฟ้าทำให้ฐิระเชษฐ์ที่นอนหลับลึกอยู่ในห้วงนิทราต้องรู้สึกตัวลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา เมื่อโดนแสงสว่างจ้าของดวงตะวันสาดส่องผ่านรอยแย้มของผ้าม่านมากระทบที่เปลือกตาที่ปิดสนิทของเขา คีย์ที่เปิดเปลือกตาตื่นจำต้องกะพริบตาถี่สองสามที่เพื่อปรับโฟกัสในการเหลียวมอง ก่อนที่ใบหน้าหล่อตี๋จะก้มมองกายบางของนรินทร์ที่นอนซุกตัวในอ้อมกอดของเขาโดยไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกายขาวผ่องฐิระเชษฐ์นอนจ้องมองคนตัวเล็กที่หลับซุกอกตัวเองอยู่นั้น ก็คลี่รอยยิ้มบางๆออกมาพลางมือก็ยกขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมนุ่มที่หล่นมาปกคลุมใบหน้าสวยอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าจะไปกวนเวลานอนอันแสนสุขของร่างบาง แต่ไม่ว่าคีย์จะสัมผัสอย่างเบามือแค่ไหนก็ทำให้ร่างบางที่นอนหลับอยู่นั้นลืมตาตื่นขึ้นจากห้วงนิทรามาจ้องมองคนตัวสูงที่นอนเคียงข้างกันอยู่ดี อาจจะเพราะนลินกลายเป็นตื่นง่ายตั้งแต่คลอดคิรินออกมา เลยทำให้เขารู้สึกตัวตื่นเร็วแค่มีเสียงดังน้อยๆหรือมีใครมาสัมผัสตัวเขานรินทร์ก็จะรู้สึกตัวในทันที"ขอโทษครับ พี่ทำให้ลินตื่นใช่มั้ย"คีย์เอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ

หลังจากที่นรินทร์ได้รับรู้ถึงเหตุผลทั้งหมดที่ฐิระเชษฐ์ทิ้งตัวเองไปอย่างไม่เต็มใจที่จะทำนั้นนลินก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรขึ้นมาอีกเลย นลินและคีย์ที่ไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมาอีกก็นอนกอดกันกลมเกลียวอยู่บนเตียงนอนนุ่มในสภาพไร้อาภรณ์แบบนี้อยู่อีกสักพักใหญ่ๆ โดยที่ไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบ ก่อนที่จะเป็นคนตัวเล็กเจ้าของห้องที่เป็นฝ่ายดันคนตัวสูงที่นอนกอดเกี่ยวตัวเขาแน่นไม่ยอมปล่อยอย่างกับปลิงให้ออกห่างแล้วดันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างทุลักทุเล เพราะเมื่อยามที่นลินขยับตัวก็เจ็บเสียดที่ช่องทางรักอันบวมช้ำจากการผ่านศึกอันเร่าร้อนเมื่อคืนมาสดๆในทุกครั้งที่ขยับตัว "นลินไหวมั้ย"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยพร้อมกับดันกายลุกขึ้นจากเตียงนอนหลังใหญ่แล้วสาวเท้าเดินตามกายขาวเนียนที่เดินตรงไปยังทางห้องน้ำเพื่อหวังจะชำระล้างร่างกาย"ไหว หะ เห้ย! คีย์! เดี๋ยวตก"เสียงใสเอ่ยตอบพร้อมกับที่ขาเรียวทั้งสองข้างก้าวเดินช้าๆไปทางประตูห้องน้ำ คีย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ก้าวเดินเร็วๆไปช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก จนนลินที่อยู่ๆก็โดนคนตัวสูงช้อนอุ้มขึ้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวก

ณ.ตระกูลNTเวลา16:12นาที"นลินน้องหยุดนะ!"น้ำเสียงหวานเอ่ยห้ามลูกชายคนโตของตัวเองขึ้นเสียงดุพลางนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ลูกชายก็ได้จากตนไปจ้องมองนรินทร์ที่กำลังก้าวเดินเร็วๆตรงไปทางประตูบ้านใหญ่ด้วยแววตานิ่งสงบเกินที่จะมีใครคาดเดาได้ นลินที่ได้ยินน้ำเสียงดุดันของนิวตัลผู้เป็นมารดาก็หันกลับมาจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่ยังคงดูอ่อนวัย เกินกว่าที่จะเหมือนคนวัย51ย่าง52ด้วยแววตาแสดงความเศร้าหมองให้มารดาเห็นอย่างได้ชัด"น้องจะไปหาไอ้หมอนั้นใช่มั้ย"ใบหน้าเรียบนิ่งจ้องมองลูกชายนิ่งๆพลางเอ่ยถามลูกชายอย่างตรงๆและคำตอบที่ได้ก็เป็นอย่างที่นิวตัลคาดเดาไว้จริงๆ เมื่อลูกชายคนโตของเขานั้นยืนกำมือนิ่งๆเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วพยักหน้าตอบกลับมาเล็กน้อยโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรตอบเขากลับมาเลย"....""เฮ่อออมี้ต้องทำยังไงกับน้องดี น้องถึงจะเลิกยุ่งกับหมอนั้นให้มี้"นิวตัลถอนหายใจทิ้งออกมาเฮือกใหญ่ สองขาเรียวก้าวเดินตรงเข้าไปหาลูกชายคนโตที่ยืนก้มหน้าอยู่กลับที่ พลางเรียวมือที่เริ่มแลดูมีอายุแล้วนั้นเอื้อมไปประคองใบหน้าหวานของลูกชายอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยพูดกับลูกชายด้วยน้ำเสียอ่อนพลันนัยน์ตาสีน้ำตา

ช่วงสายในวันต่อมาณ.โรงพยาบาลเอกชน"มึงไม่มีการมีงานทำหรือไงมานั่งเฝ้านอนเฝ้ากูสองวันติดเนี่ย บริษัทแม่งเจ๊งไปแล้วมั้ง"เสียงทุ้มเอ่ยว่าเพื่อนสนิทร่างโปร่งขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่งพลางคิ้วคมก็ขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เพราะตั้งแต่ที่เขาฟื้นตื่นขึ้นมาเขาก็ไม่เห็นไอ้เรียวตะมันไปไหนเลยเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับเขามาสองวันแล้วงานการก็ไม่ไปทำบริษัทก็ไม่รู้จักเข้าไปตรวจสองวันแล้วที่มันให้เลขาหอบงานมาให้ถึงที่นี้ลำบากเขามั้ยนั้นไอ้ห่า"นั้นปากหรือตีนที่ใช้พูดน่ะห๊ะ บริษัทมึงสิเจ๊งไอ้ชิบหาย"เรียวตะที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็หันไปด่าเพื่อนตัวดีที่กึ่งนั่งกึ่งนอนพูดด่าเขาอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยแววตาหมั่นไส้"ก็เห็นเอาเวลามานั่งเฝ้ากูทั้งวัน วันนี้ก็วันที่2แล้วที่มึงมานอนเฝ้ากูเนี่ย บริซงบริษัทไม่เห็นจะเข้าไปดูป่านนี้ไม่เจ๊งไปแล้วหรือไง"ฐิระเชษฐ์เอ่ยเสริมขึ้นมาอีก พลางนัยน์ตาคมเข้มก็จ้องสังเกตท่าทางของเพื่อนสนิทร่างโปร่งที่เอาแต่นั่งก้มหน้าใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกชื้นอยู่บนโซฟาไม่ยอมที่จะเงยหน้ามาสบตากับเขาตั้งแต่หย่อนตัวลงนั่ง"...""ไหนมึงเป็นอะไรมึงบอกกูซิเรียวตะ ใครทำอะไ

เวลา20:22นาทีร่างสูงที่ได้รับบทบาทเป็นคนป่วยมาสองวันแล้วนั้นนอนเหยียดกายบนเตียงนอนคนไข้อย่างกับคนหมดอาไรตายอยาก เพราะในตอนนี้เขารู้สึกเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก แถมตั้งแต่ที่ไอ้เรียวตะบอกจะออกไปหากาแฟกินในช่วงสายของวันจนในตอนนี้มันก็ยังไม่กลับเข้ามาเลย โทรหาหรือทักหาก็ไม่ตอบสงสัยโดนเด็กที่ร้านกาแฟกระทืบตายไปแล้วมั้ง "เฮ่ออออ ตอนนี้นลินกับคิรินจะทำอะไรอยู่นะ"ฐิระเชษฐ์ถอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางบ่นพึมพำถึงสองแม่ลูกที่เขานั้นไม่ได้พูดคุยหรือเจอคนทั้งสองเลยตั้งแต่ที่เขาถูกชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่มาพร้อมกับชายวัยกลางคนใบหน้าหวานที่เขารู้ดีว่าเป็นใครยิงเมื่อสองวันก่อน"คิดถึงนลินกับลูกจัง"เสียงทุ้มยังคงบ่นพึมพำถึงคนตัวเล็กกับลูกน้อย แต่ทว่าคนตัวสูงที่กำลังนอนเหม่อลอยเบื่อหน่ายอยู่กับความคิดตัวเองอยู่นั้น ต้องหันไปสนใจมือถือเครื่องแพงของตัวเองที่ในตอนนี้ร้องสั่นอย่างกับเจ้าเข้าครืดดด ครืดดด ครืดดดฐิระเชษฐ์ขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างสงสัยว่าใครกันที่โทรวีดีโอคลอมาหาเขาในเวลานี้พลางมือหน้าก็เอื้อมไปคว้ามือถือราคาแพงที่โต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู แต่เมื่อเห็นรูปภาพว่าเป็นใครติดต่อมากลีบปากหน้าก็ยกยิ้ม