All Chapters of รอยเสน่หาเทพบุตรเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

“ไอซ์ เราคุยกันดีๆ ได้ไหม ได้โปรดเถอะ” เมื่อมีการขอร้องเกิดขึ้น ทำให้ไอลดาพยายามปรับอารมณ์และลดทิฐิ“เฮ้อ!” ไอลดาถอนหายใจเล็กน้อยแล้วหยุดยืนนิ่ง จากนั้นจึงหันหน้าออกไปทางทะเล นั่นแปลว่าเธอจะฟัง“คุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมจริงๆ เหรอ ยอมอยู่กับผมเพราะผมบังคับตั้งแต่แรกใช่ไหม” เขาเริ่มยิงคำถามอีกครั้ง ซึ่งทำให้เธอตอบยากมาก เพราะมันเป็นความรู้สึก ไม่สามารถกลั่นกลองออกมาเป็นคำพูดได้“คุณก็บังคับจริงๆ นี่คะ” เขาบังคับ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็เต็มใจนั่นแหละ“แล้วคุณหนีผมมาทำไม” นี่คือสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดสินะ “ฉัน คุณรู้ไหมว่าฉันรู้สึกผิดในตัวเองมากแค่ไหน ไม่รู้อะไรทำให้ฉัน... ทำแบบนั้น ฉันก็เลย” “หนีมาดื้อๆ ทั้งที่ไม่ถามผมสักนิดว่าจะรู้สึกยังไง” “คิดว่าคุณคงไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ ถึงเราจะไม่ได้นอนด้วยกัน คุณก็ไปนอนกับคนอื่นอยู่ดี”“คุณไม่ได้รู้ใจผมขนาด

ช่วงเวลาเดียวกันนี้ ทางฝั่งไอลดากำลังคิดและทบทวนสิ่งที่คุยกับ นิโคไลพร้อมกับปลีกตัวเดินอยู่เพียงลำพัง โดยที่เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม พลางเอามือล้วงกระเป๋าแล้วหันหน้ามองไปทางทะเล อาการไม่ต่างกับเธอสักเท่าไหร่ กระทั่งเธอมองเห็นเจอร์รี่มาตาม ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะมีสีหน้าเคร่งเครียด คล้ายกับกำลังคุยกันเรื่องงาน จากนั้นนิโคไลก็เดินกลับขึ้นไปบนรีสอร์ต ทิ้งให้เจอร์รี่ยืนอยู่ริมหาดคนเดียว ไอลดาจึงอาศัยจังหวะนี้เดินกลับเช่นกัน ทำให้ทั้งคู่ต้องเจอกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “คุณไอซ์! จะกลับขึ้นห้องแล้วเหรอครับ” เจอร์รี่แสร้งถามไปอย่างนั้นเอง “ยังหรอกค่ะ ฉันอยากเดินเล่นสูดอากาศน่ะ ไม่ได้มาเที่ยวพักผ่อนแบบนี้นานแล้ว แต่วันนี้ก็ไม่น่าจะเรียกว่าพักผ่อนนะ” ไอลดาตอบและประชดเล็กๆ ทำให้เจอร์รี่ยิ้มอ่อนแล้วก้มหน้าเล็กน้อย “ผมเดินเป็นเพื่อนไหมครับ เผื่อว่าคุณอยากมีเพื่อนคุย”“เอ่อ เกรงจะรบกวนคุณน่ะสิคะ อีกอย่างเจ้านายของคุณคงจะ...” 

“หึๆ ตลกดีนะคะ เราเจอกันแบบนั้นได้ยังไง” “มันน่าจดจำดีไหมล่ะ” นี่เขาถามหรือพูดลอยๆ เนี่ย“อันที่จริง ถ้าไม่ได้เจอคุณฉันอาจจะ... ถูกลากไปที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันจำได้เล็กน้อย เมาจนจะขึ้นรถตามเขาไปอยู่แล้ว แต่ทำไมคุณถึงตามฉันออกไป” เป็นเหตุการณ์ระลึกความหลัง ซึ่งเป็นเศษเสี้ยวของความประทับใจสินะ นอกนั้นเธอก็แทบจะลืม“อันที่จริงผมกำลังหาทางแก้เผ็ดคุณ เลยตามออกไป แต่เห็นผู้ชายคนนั้นกำลังลวนลาม” ประโยคนี้ทำเอาเธอหยุดชะงักเท้าก่อนจะหันกลับมา“แล้วตัวเองก็เป็นคนทำเสียเอง จะต่างอะไรกับคนพวกนั้นคะ”“ต่าง... เพราะว่าผมมีความรับผิดชอบ ผมไม่บังคับขืนใจใคร และคืนนั้นผมไม่ได้ขืนใจคุณ” ท้ายประโยคเขาก้มหน้าลงกระซิบเบาๆ จริงอยู่ที่เหตุการณ์คืนนั้นเธอจำไม่ลืม แต่เมื่อวานนี้ต่างหากที่มันสดๆ ร้อนๆ “แล้วเมื่อวานนี้ล่ะคะ จะแก้ตัวว่ายังไง” เธอถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำไม่พอใจเล็กน้อย ดวงตามีรอยปวดร้าวแฝง

“ไหนบอกว่าอยู่กับผมได้อีกสักหน่อยไง” “เปลี่ยนใจแล้ว อีกอย่างแต่งตัวสวยไม่พร้อมจะเดินให้ลมทะเลโกรกหรอกค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้จะพาไปล่องเรือนะคะ” ข้อเสนอน่าฟังเชียว นี่เธอเอาใจเขาในฐานะที่เป็นเจ้าของโรงแรม แล้วเขาเป็นแขกสินะเนี่ย“ผมไม่ต้องไปไหนก็ยังได้ ขอแค่มีคุณอยู่ด้วยก็พอ”“งั้นเราจะเสียเวลามาเกาะทำไมนะ” เธอถามยิ้มๆ ไม่ได้มีเลศนัย แอบอ่อยหรือก็เปล่า แต่เขานี่สิคิดเยอะ “พาหนีมาจากกันตพงษ์มั้ง ป่านนี้คงแอบหึงน่าดู”“เขาคงกลัวว่าจะมีใครขโมยปลาย่างไปมั้งคะ” “ผมไม่เคยขโมย เพราะปลาย่างเป็นของผมอยู่แล้ว” พอพูดจบเขาลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปหาเธอเพื่อให้จับเอาไว้“อะไรคะ? บอกว่าไม่ไปเดินแล้วไง” “ผมจะไปส่งที่ห้อง” เธอมองหน้าสลับกับมือหนาที่ยื่นมาเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปจับเขาเอาไว้ แล้วลุกขึ้นอย่างว่าง่าย จากนั้นนิโคไลจึงพาเธอกลับมาที่ห้องพัก ไม่ได

“สวยเหลือเกินไอซ์ คุณยังสวยเหมือนเดิม” นิโคไลเอ่ยปากชมเมื่อทรวงอกคู่งามอยู่เสมอสายตา เขาคุกเข่ากับพื้นทันทีมือหนาจับเอาไว้ดังเดิม พร้อมกับช้อนสายตาขึ้นมองดูอาการของเธอ จากนั้นจึงส่งปลายลิ้นออกมาแตะชิมตรงปลายถันที่กำลังชูชันล่อใจ ปลายลิ้นหมุนวนหยอกเย้าโลมเลียสลับกันไปมา ก่อนจะเผยเรียวปากครอบครองปลายถันแล้วดูดเลียหนักหน่วง กระทั่งร่างงามสะท้านเกร็ง เสียวซ่านจนต้องยกมือขึ้นกดศีรษะเขาให้ฝังเรียวปากขบดูดแนบแน่น “อืม ซี๊ด นิค... นิคกี้” เธอครางออกมาอย่างสุดจะกลั้น และยังคงหลับตา ขณะที่เขาชื่นชมอยู่กับความอวบอิ่มของทรวงอกได้ไม่นานก็ขยับริมฝีปากออก และส่งลิ้นออกมาลากเลียลงมาตามหน้าท้องแบนราบ มือหนาก็ขยับตามลูบไล้บั้นท้ายไป ก่อนจะขยับมาทางด้านหน้าตรงกลางลำตัวของเธอ แล้วทาบทับฝ่ามือลูบไล้ตรงเนินเนื้ออ่อนนุ่มผ่านอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋ว ปลายนิ้วบดเบียดไปตามกลีบกุหลาบงาม ก่อนจะสัมผัสเข้ากับความอุ่นเหนียวที่ซึมเปรอะออกมานอกกางเกงชั้นใน ปลายนิ้วกรีดกรายขึ้นลงเหมือนจะหยอกล้อ จากนั้นรั้งกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลงจากสะโพกช้าๆ กระทั่งความงดงามที่เขาเคยสัมผัสมาห