บททั้งหมดของ Love by Mission (The Billionaire's Spy): บทที่ 91 - บทที่ 100

[ WARNING: THIS CHAPTER CONTAINS SEXUAL AND EXPLICIT CONTENTS NOT INTENDED FOR YOUNG, MINOR AND SENSITIVE READERS. PLEASE BE GUIDED.] ( Sophie's POV ) "You're drunk babe." Rinig kong bulong ng isang pamilyar na boses habang inalalayan ako nito papasok sa loob ng isang kwarto. Kwarto na may makulimlim na ilaw kaya mas lalo kong hindi makilala ang mukha ng lalaking kasama. Dahil nanlalabo na rin ang paningin ko dala ng kalasingan ay hindi ko na maaaninag ng maayos ang mukha ng lalaki. Pero ramdam ko na kagaya ko ay lasing na lasing na rin ito. "No! I am not babe." Nakangiting usal ko habang nakayapos ang mga kamay sa leeg nito. Ramdam ko na nga na nilukob na ako ng init sa aking katawan. My face turns red too like I am blushing. "You should take a shower first okay?" Malambing na anas niya saka ako nito idiniritso sa banyo. Ramdam ko ang marahang pagtama ng aking likuran sa bathtub. "Hey! Ayaw mo bang maligo? C'mon babe" Nang-aakit na sambit ko nang maaninag ko na parang m

Kita ko ang mariing pag igting ng panga ni Dreymon habang matalim na nakatutok ang mga mata sa lalaki. "And who the fuck are you? Are you a hero? At bakit nangingialam ka sa away mag asawa?" Matigas na asik ni Dreymon pero matapang namang nakaharap sa kanya ang lalaki. "Kung ikaw, nakakaya mong matiis ang isang babaeng nanginginig na sa lamig. Pwes, ibahin mo ako. I am not like you. I may not be a hero but I am not a jerk like you!" Matapang na anas ng lalaki kaya napaawang ako. Matangkad din ito, malaki at matikas din ang katawan kagaya ng kay Dreymon. At sa awra at hitsura nito ay parang hindi ito marunong matakot ninuman. At kung nasa malapitan lang talaga sila ngayon, siguradong higit pa sa palitan ng salita ang mangyayari. Pero syempre kailangan kong pumagitna sa mainit na sagutan ng mga ito lalo pa at ako ang dahilan kung bakit sila nagkakasagutan ngayon. Buong loob akong tumayo saka yumuko sa lalaking tumulong sa akin para humingi ng pasensiya. Ayaw ko ng lumaki pa an

( Emeryn's POV ) "Ahhhhhhhhh ang tiyaaaan ko!" Napahaplos ako sa aking sinapupunan nang maramdaman ang kakaibang pananakit nito na hindi ko mawari kung bakit biglaang nangyayari. "Wha--- what's wrong?" Napaangat ako ng mukha nang mapansin ang mabilisang paglapit ni Dreymon. Hindi ko alam kung namamalikmata nga lang ba ako ngunit mababanaag ang matinding pag aalala sa mukha nito. Ilang beses akong napabuntong hininga ng malalim. Hindi nito pwedeng malaman na nagdadalang tao ako. Hindi pwedeng mapahamak ang anak ko dahil ibang iba na ang trato nito sa akin. At naniwala pa ito sa mga kasinungalingan ni Mama Estella na marami akong lalaki kaya siguradong mag iisip lang ito ng masama. Walang saysay lahat ng paliwanag ko dahil hindi rin naman ito makikinig. Ilang beses ko na ngang sinubukan di ba? Noong una palang pero sarado ang utak niya. Kaya kahit hirap na hirap man ay pinilit kong magpakatatag. "Wa--- wala ito. Ba-- baka gutom lang o di kaya'y kabag dahil sa malamig na panah

Dahil sa nangyari ay parang buong araw ng nawala ang mood ko. Hindi ko magawang ngumiti o magpakasaya knowing na may taong nasaktan at napaalis dahil lang sa pagmamagandang loob sa akin. At ang mas ikinabibigat ng kalooban ko ay ang malaman na hindi nagbibiro si Dreymon sa lahat ng pagbabanta niya. He changed! He really changed at mukhang wala ng pag asa na bumalik ang dating lalaki na minahal ko. Kaya naman kahit pa may iilang tourist attraction pa kaming pinuntahan ay hindi ko magawang magpakasaya. Hindi man ako lumalayo sa tabi niya gaya ng nais niya ngunit ilag na ilag naman ako. Hindi na rin ako nagsasalita o nagtatanong man. As in literal na wala akong imik hanggang sa makabalik kami ng hotel. "Aren't enjoying huh!?" Irritableng wika nito sa wakas. Marahil ay kanina pa nito nahahalata ang ekspresyon ko ngunit ngayon lang ito nagkaroon ng ganang mamuna. At dahil pa rin sa nararamdamang inis ko ay hindi ako sumagot dahilan para tuluyan na ako nitong nilapitan saka mahigp

Hindi ko na alintana ang iba pang nararamdaman dahil masaya na ako na nakakain na kami ni baby. At busog na busog ako, talagang sinulit ko ang na isang buong linggong hindi nakakain ng maayos. "Oh apo, si Sophie ba umuwi na ba?" Rinig kong tanong ni Doña Olivia sa kakarating lang na lalaki dahil mag isa lang ito ngayon. Nauna na kasi kami ng Doña sa dining habang ito ay nagpahuli pa. Malamang nag usap pa ito at ang bruhang Sophie na yon. And speaking of that bruha, nakakapagtaka nga na hindi ito sumunod kasama ng lalaki. "She has an emergency meeting sa opisina niya granny. Her assistant called kaya umalis din siya kaagad. Humingi nga iyon ng pasensiya dahil hindi na nakapagpaalam pa sayo." Sagot ni Dreymon na halatang alibi lang naman. "Emergency meeting? Talaga lang ha! Baka naman pinauwi niya na kasi natatakot siyang mahalata ng lola niya ang kalandian nilang dalawa." Sigaw ng aking isipan na siyang lihim kong ikinaismid. Patuloy lang ako sa pagsubo habang pasimpleng nakiki