《Contract of Hearts》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

**ALTHEA’S P.O.V.**Maaga akong nagising isang umaga, habang malamig pa ang hangin at halos wala pang ingay mula sa labas. Habang nakahiga ako sa kama, napansin kong iba ang pakiramdam ko. Hindi ako mapakali. May kakaiba sa tiyan ko. Hindi naman masakit, pero para bang may bumubulong sa akin na may bago na namang pag-asa.Tumayo ako at dahan dahang lumabas ng kwarto para hindi magising si Adrian. Tahimik akong nagtungo sa banyo, bitbit ang maliit na kahon ng pregnancy test na binili ko kahapon nang palihim. Ayokong umasa pero hindi ko rin mapigilan. Baka, baka lang...Habang hinihintay ko ang resulta, naupo ako sa gilid ng bathtub, mariing nakapikit at halos hindi makahinga. Isang taon na rin mula noong nawalan kami ng unang anak. Isang taon mula noong pakiramdam ko ay may nawawala sa pagkababae ko, sa pagkatao ko.Yung sakit ng miscarriage, hindi madaling mawala. Kahit na sinasabi ng mga tao na magiging okay din ako, totoo pa rin na bawat buwan na dumaraan na hindi ako nabubuntis ay

ALTHEA P.O.VSimula nang malaman kong buntis ako ulit, parang biglang tumahimik ang mundo ko sa ibang aspeto pero sobrang naging maingay sa loob ng isip ko. Lalo na ngayong second trimester na ako at mas active na si baby. Hindi na lang basta sipang parang bula kundi may rhythm na. Parang nakikipagsabayan sa beat ng puso ko.Pero may isang bagay akong na realize habang hinihimas ko ang tiyan ko one quiet afternoon sa terrace habang umuulan sa labas. I was scrolling through a mommy group sa social media when I read a post from a first time mom na nag breakdown kasi hindi niya alam kung paano alagaan ang anak niya paglabas. She said she was afraid she’d fail.Napabuntong hininga ako.I was afraid too.Kahit pangalawang pagbubuntis ko na ito, wala pa rin akong alam masyado. The first time ended in heartbreak. I never got to carry my first baby in my arms. Kaya nga ngayon, this baby felt like a second chance. A miracle. At kung may isang bagay akong ayokong mangyari, iyon ay ang mawalan u

Althea's POVThe moment I found out na girl ang baby namin, hindi na ako mapakali sa excitement. Parang bigla akong naging certified interior designer overnight. I wanted everything to be perfect. From the crib to the curtains, pati punda ng unan kailangan maayos. I had this vision of a dreamy, cozy, pastel-themed nursery na parang galing sa Pinterest.“Ano bang trip mo, love?” tanong ni Adrian habang kinukuhanan ako ng litrato habang nakaupo sa sahig, surrounded by swatches of fabric and paint samples. “Parang kang nag-aayos ng museum exhibit.”“Shhh. This is serious business,” sagot ko habang tinititigan yung dalawang kulay ng wallpaper na pinapapili ko sa sarili ko. “Mas bagay ba ‘tong light blush pink or yung muted rose? Dapat kasi hindi masakit sa mata pero hindi rin boring.”“Althea, para kang magpapakasal ulit,” natatawang sabi niya.“Excuse me. Mas intense pa ‘to. Kasi hindi lang ‘to nursery. Kingdom ‘to ng anak natin.”“Grabe. Kingdom agad?”“Syempre. Prinsesa nga ‘di ba?”Ka

Althea's POVIt was supposed to be perfect.From the pastel pink decorations to the handmade cupcakes with tiny baby rattles on top, I planned everything down to the last detail. Adrian wanted to hire an event planner, pero sabi ko, kaya ko. This was my moment. My first ever baby shower. Our family and close friends were invited. I even made a playlist na puro lullabies and acoustic versions ng mga paborito naming kanta ni Adrian.Everything felt magical at first. The venue was filled with soft lights, our photos on the walls, and a huge balloon arch na may pangalang "Solene" sa gitna. Pagpasok ko, everyone clapped and cheered. I wore a soft pink satin dress, and Adrian held my hand tightly as we walked in.“You look beautiful,” he whispered, kissing my temple.Ngumiti ako at pinilit huwag umiyak. Kasi hormonal ako at kahit tissue, kulang sa luha kong mabilis na tumulo kahit hindi pa dramatic ang moment.Then things slowly started to fall apart.Una, dumating si tita Maxine.She wasn’

ALTHEA'S POV“Ready ka na ba, babe?” tanong ni Adrian habang inaayos ang lighting setup sa mini studio na pinagawa niya sa likod ng bahay.Nag-double check ako sa mirror. Suot ko ang custom gown na pinatahi ko para sa maternity shoot namin. Ivory silk na may golden embroidery sa laylayan, inspired by a vintage photo I found hidden in my mom’s old journal. Yung luma nilang picture ni Daddy Killian—nasa beach sila noon, suot ni Mama yung lumang off-shoulder na white dress habang si Daddy naka-suot ng simpleng linen shirt na may bukas na butones sa dibdib. Mukha silang mga artista sa lumang pelikula.Ngayon, gusto kong i-recreate ‘yon. Pero hindi lang basta tribute. Para itong pagtanaw ng utang na loob sa dalawang taong nagturo sa akin kung paano magmahal, paano manindigan, at paano maging ina.“Yes,” I finally answered, “Let’s do this.”Pumasok si Adrian sa kuwarto, dala ang bulaklak na bouquet na ginawa niya mismo. White roses, peonies, at ilang wildflowers. Alam niyang ito ang mga bul