บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: บทที่ 101 - บทที่ 110

        หวังเยี่ยนหลงได้ยินเหลียนเฟินเรียกเขาเช่นนั้นจึงหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง ใจร้อนรนเมื่อครู่กำลังสงบลงช้า ๆ เขาจึงหันมาหาเหลียนเฟินอยากจะกอดร่างบางไว้           ทว่า เหลียนเฟินถอยหลังห่างไม่ยอมให้เขาแตะต้อง ไม่ว่าหวังเยี่ยนหลงจะพยายามก้าวไปหาเท่าใด อีกคนก็ยิ่งรักษาระยะห่างของเขาไว้           “เหลียนเฟิน มาหาข้า... ได้หรือไม่” เขายื่นมือออกไปหา น้ำเสียงบีบบังคับกลายเป็นขอร้อง           “...” เหลียนเฟินไม่พูดสิ่งใด ส่ายหน้าปฏิเสธ       

        หลายวันต่อมา           “เหลียนเฟิน ข้าขอจับมือเจ้าได้หรือไม่” หวังเยี่ยนหลงมาหาเขาที่เรือนต้นสนแต่เช้าตรู่ อ้างว่าปราณมารในตัวผิดปกติจนต้องมาขอความช่วยเหลือ “ข้าไม่อยากรบกวนเจ้า แต่ว่า...”           เหลียนเฟินส่ายหน้าแต่ก็ยื่นมือให้เขาจับโดยดี เพราะกลัวว่าถ้าปล่อยปราณมารควบคุมร่างหวังเยี่ยนหลงได้เมื่อใด คงจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นเหมือนครานั้น           หวังเยี่ยนหลงกุมมือเหลียนเฟินเอาไว้อย่างรวดเร็วพลางลูบสร้อยข้อมือที่ซื้อให้อย่างแผ่วเบา 

        ผ่านมาเกือบครึ่งเดือน           จ้งซูเม่ยเดินวนไปวนมาในเรือนดอกโบตั๋น สีหน้าครุ่นคิดเพราะไม่ได้ข่าวคืบหน้าจากซือหยางอย่างที่ใจคิด นางรู้สึกระแคะระคายอยู่บ้างที่คืนนั้นซือหยางพุ่งตัวออกไปช่วยเหลียนเฟิน หากแต่ไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก และซือหยางก็เป็นคนที่จงรักภักดีต่อนางมาโดยตลอด           ครั้นส่งสารไปหาหลายครั้งหลายคา นางก็ไม่ได้จดหมายตอบกลับราวกับว่าซือหยางหายตัวไปแล้ว           ตายแล้วหรืออย่างไร จ้งซูเม่ยคิดในใจ นางรู้ข่าวมาว่าหวังเยี่ยนหลงยังไม่กลับไปที่สำนักตระกูลหวัง ที่แห่งนั้

ก่อนหน้านั้น เหอชิงหยางพูดคุยกับจ้งซูหนี่ว์เรื่องพันธะระหว่างเหลียนเฟินกับหวังเยี่ยนหลง นางใช้วิชาควบคุมวิญญาณตรวจสอบดูแล้วไม่คิดว่าจะมีทางใดที่จะปลดมันได้ “เช่นนั้นควรทำอย่างไร” เขาถามจ้งซูหนี่ว์ สีหน้ากังวลใจ หากเหลียนเฟินจะต้องติดอยู่ในพันธะนี้ตลอดไป “ในเมื่อหวังเยี่ยนหลงเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ก็คงจะมีเพียงแค่ตัวเขาที่รู้วิธี” “มีทางใดหรือไม่ที่ข้าจะควบคุมเขาได้” เหอชิงหยางรู้ว่าตัวเองมีวิชาพรรคบุปผาทมิฬ แต่พลังที่มีนั้นไม่อาจกดอีกฝ่ายให้ยอมปลดพันธะได้ จ้งซูหนี่ว์หยิบไข่มุกวิญญาณมอบให้เขา นางได้รับสิ่งนี้มาหลายปีก่อน ค่อย ๆ เก็บสะสมพลังปราณเข้าไปในนั้น คิดว่ามันอาจจะช่วยให้เหอชิงหยางเอาชนะได้ “แค่อาจจะ” นางย้ำเตือนเขา ความมั่นใจนั้นมีแค่เพียงห้าในสิบส่วนเท่านั้น “หมดหนทางแล้วจริงหรือ” น้ำเสียงของเหอชิงหยางเศร้าสร้อย “ยังมีอีกทาง ข้ามั่นใจเพียงหนึ่งส่วน” จ้งซูหนี่ว์นึกถึงบุปผาที่เพิ่งจะผลิดอกบาน “เจ้าเข้าร่างของซือหยางได้อย่างไรข้าไม่รู้ แต่ถ้าเจ้าเข้าร่างของหวังเยี่ยนหลงได้ มันจะช่วยให้เจ้าจำได้เร

          เช้าวันต่อมา           หวังเยี่ยนหลงยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง รอยื่นถ้วยยาให้เหลียนเฟินดื่มตามเวลา ร่างบางไม่อาจปฏิเสธได้เพราะโอสถนี้หวังซีซวนตั้งใจทำมาให้จึงดื่มแต่โดยดี           จากนั้นจึงยกสำรับอาหารเช้ามาวางไว้ที่ข้างหัวเตียง ตั้งใจจะป้อนทีละคำ แต่เหลียนเฟินไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้า สายตาเย็นชาเฉไฉมองไปทางอื่น จนเจ้าตัวรู้สึกเจ็บแปลบในใจ           “กินข้าวบ้างเถิด ข้าจะออกไปรอข้างนอก” เขาตัดใจยอมหลบหน้าชั่วคราวจนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งจึงกลับเข้ามาดู เห็นถ้วยชามอาหารยังอยู่ที่เดิมจึงสั่งให้ยกสำรับใหม่เข้ามาแทน&n