All Chapters of เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: Chapter 111 - Chapter 120

สิบเอ็ดปีต่อมา สายลมเย็นในฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อย ๆ ท้องฟ้าอากาศแจ่มใส ไร้ก้อนเมฆ เหลียนเฟินกำลังนั่งถือเบ็ดตกปลาอยู่ริมทะเลสาบ สายตาเหม่อมองไปอีกฝั่งที่อยู่แสนไกลนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา หลังจากจัดการกับหวังเยี่ยนหลงแล้ว เขาไม่เหลือความทรงจำเกี่ยวกับคนผู้นั้นอีกเลย เหลียนเฟินเดินทางกลับไปที่วังธาราเหมันต์เพื่อรับโทษและขอออกจากสำนัก นับตั้งแต่นั้นมาจึงใช้ชีวิตร่อนเร่พเนจรอยู่เพียงลำพัง ตัดขาดจากทุกสิ่งทุกอย่างโดยสิ้นเชิง “ท่านนักพรต หากท่านไม่รู้จะไปที่ใดจริง ๆ ข้ามีบ้านน้อยริมทะเลสาบยกให้ท่าน ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ช่วยหรือขอรับ” ชายผู้หนึ่งพูดขึ้นก่อนที่เขาจะออกจากสำนักตระกูลหวัง “คุณชายหวังซีซวน ข้าคงรับน้ำใจนี้เอาไว้ไม่ได้” เหลียนเฟินกล่าวปฏิเสธ ยามนี้เขาเองก็จำหวังซีซวนไม่ได้เช่นกัน “อย่าได้กังวลไปเลย อย่างไรที่แห่งนั้นก็เป็นของท่านเสมอ” หวังซีซวนกล่าวทิ้งท้าย เหลียนเฟินถอนหายใจเฮือกใหญ่ นั่งตกปลามาครึ่งค่อนวันแล้วยังไม่ได้สักตัว “เฮ้อ สงสัยวันนี้ข้าต้องไปหาอาหารในหมู่บ้านกระมัง” เขาพึมพำกับตัวเอง

เสี่ยวหยุนกำลังนั่งมองทะเลสาบกว้างใหญ่เพียงลำพัง ในใจมีเรื่องราวมากมายให้ครุ่นคิด ไม่รู้เหตุใดเขาถึงยึดติดกับเหลียนเฟินมากเช่นนี้ ยิ่งเห็นตอนที่อยู่กับหลี่จิ้นหลิง รอยยิ้มและสายตาที่มองกันทำให้เขาเจ็บปวดใจไม่น้อย มือข้างหนึ่งยกไหสุราดื่มพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “นี่เจ้าแอบเอาสุรามาดื่มหรือเสี่ยวหยุน” เหลียนเฟินตะโกนถาม “ไม่ได้แอบขอรับ จะหมดแล้วด้วย” น้ำเสียงห่างเหินนี่มันอะไรกัน เหลียนเฟินคิดในใจ “อาจารย์กลับไปเถิดขอรับ ข้าอยากอยู่คนเดียว” แปลกจริง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเป็นเช่นนี้ วันนี้เมาฤทธิ์สุราแล้วหรืออย่างไร เหลียนเฟินคิดแล้วก็ตรวจร่างกายของเสี่ยวหยุน ไม่ได้เมานี่นา เจ้าเป็นอันใดไปเล่า พอเห็นว่าเสี่ยวหยุนกำลังจะยกไหที่สองดื่ม เหลียนเฟินก็รีบคว้ามายกดื่มหมดไหในรวดเดียว “อาจารย์ ท่านทำอันใด” เขาตกใจแต่ห้ามปรามไม่ทัน สุราไหนั้นถูกดื่มจนเกลี้ยงเรียบร้อย “ยังไม่ได้กินอะไร แต่ดื่มสุรามากมายเช่นนี้จะไหวหรือขอรับ” ไม่ทันที่เสี่ยวหยุนจะพูดจบ เหลียนเฟินก็นั่งเอนมาพิงเขาโดยไม่รู้ตัว พูดเสียงอู้อี้เห

หน้าบ้านหลังน้อยของพวกเขามีบุรุษร่างสูงและสตรีบอบบางสวมชุดสีขาวน้ำเงิน ในมือถือกระบี่อันเป็นสัญลักษณ์ของสำนักเซียน“ศิษย์พี่เหลียนเฟิน” ชายผู้นั้นยิ้มกว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่าสิบปี “ศิษย์พี่ ท่านบาดเจ็บที่ใดหรือ”เหลียนเฟินเพิ่งนึกได้จึงบอกคนให้ขี่หลังว่า “เสี่ยวหยุน ปล่อยข้าลงก่อนเถิด ถึงบ้านเราแล้ว”“พวกเขาเป็นผู้ใดกันจึงเรียกหาสนิทสนมปานนั้น” น้ำเสียงฮึดฮัดอย่างที่เคยทำบ่อย ๆ เวลาหลี่จิ้นหลิงมาเยี่ยมอาจารย์ของเขาทำให้เหลียนเฟินเผลอยิ้มไม่ได้“มานี่สิ ข้าจะแนะนำให้พวกเจ้ารู้จักกัน” เหลียนเฟินเอ่ยทักทายศิษย์พี่และศิษย์น้องที่เขาไม่ได้เจอมานานด้วยความยินดีเพราะหลังจากขอออกจากสำนักวังธาราเหมันต์ เหลียนเฟินไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดอีกเลย สตรีรูปงามคือศิษย์พี่หญิงหลวนเล่อ ส่วนอีกคนศิษย์น้องซิ่นเฉิง เขาบอกกับทั้งสองว่า “เสี่ยวหยุนเป็นลูกศิษย์ของข้า”ชายหนุ่มหันขวับมองหน้าเหลียนเฟินราวกับจะถามว่าเหตุใดจึงแนะนำว่าเขาเป็นเพียงศิษย์ ทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่ตกลงกันแล้วว่าจะเรียกเขาว่าฟูจวินหากแต่เหลียนเฟินยิ้มมุมปาก สายตาวิงวอนขอโทษโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด นั่นเพราะเขาเรียกเสี่ย

ซิ่นเฉิงได้ยินดังนั้นเผลอทำกระบี่หลุดมือ ทรุดเข่าลงกับพื้นพลันความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามา หลวนเล่ออ้าปากค้างลืมหายใจไปชั่วขณะ ส่วนหลี่จิ้นหลิงได้แต่มองเหลียนเฟินด้วยแววตาเศร้าสร้อยเพราะอกหักโดยไม่รู้ตัว“เจ้าว่าอย่างไรนะ” หลี่จิ้นหลิงเอ่ยถามเสี่ยวหยุนอีกครั้งพลางหันหน้ามองเหลียนเฟิน “ท่านเซียน ท่านรับรักเขาแล้วหรือแต่ว่าเขาคือศิษย์ของท่าน”หลวนเล่อกล่าวขึ้นมาว่า “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า เหลียนเฟิน เจ้าไม่รู้หรือว่าความรักเชิงชู้สาวระหว่างศิษย์อาจารย์ทำให้ผู้คนนินทาเกิดคำครหาได้ หากข่าวลือเช่นนี้แพร่ออกไปจะทำเช่นไร”เสี่ยวหยุนขมวดคิ้ว “ใครหน้าไหนกล้าว่าร้ายเขา ข้าจะจับมันลงหลุมแล้วเอาดินฝังกลบให้ดู”“ทุกคนใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ” เหลียนเฟินพยายามคลายบรรยากาศมาคุเพราะรู้ว่าพวกเขาเป็นห่วงหากมีใครล่วงรู้เรื่องนี้“ต่อให้เจ้าข่มขู่พวกเขา ใช่ว่าข่าวลือจะหยุดลงง่าย ๆ เสียเมื่อไหร่” ซิ่นเฉิงเก็บกระบี่ขึ้นมาแล้วพูดต่อ “หากยังเคารพอาจารย์เจ้าอยู่บ้าง เลิก…”ปลายกระบี่เสี่ยวหยุนจ่อที่ลำคอของซิ่นเฉิงจนเหลียนเฟินต้องร้องห้ามทันควัน “เสี่ยวหยุน เขาเป็นศิษย์น้องของข้า” เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่ม

หลังจากวันนั้น ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง บรรยากาศสงบเงียบในชีวิตจึงกลับมาหาเสี่ยวหยุนและเหลียนเฟินอีกครั้ง แม้บางเวลาหลี่จิ้นหลิงจะมาเยี่ยมเยียนพวกเขาพร้อมน้องสาวบ้างก็ตามคืนหนึ่ง เหลียนเฟินตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงเสี่ยวหยุนพึมพำแผ่วเบา ใบหน้าและร่างกายของเขามีเหงื่อผุดจนเสื้อผ้าชื้น เนื้อตัวร้อนราวถูกไฟแผดเผา ตามแขนยังมีรอยแผลเป็นทางยาวหลายแห่ง“เสี่ยวหยุน!!!” เขาตะโกนเรียกคนที่นอนหลับใหล หน้านิ่วคิ้วขมวดพลางเขย่าตัวให้ตื่นแต่ไม่เป็นผลจึงร่ายวิชาหนึ่งสงบจิตใจให้รู้สึกตัวครั้นเสี่ยวหยุนสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นและได้ยินเสียงเรียกของคนรักจึงค่อย ๆ ลืมตามองรอบตัวแล้วโอบกอดเหลียนเฟิน“ข้าฝันร้าย” เขาบอกคนในอ้อมกอด ร่างกายสั่นระริกราวกับกลัวสุดขีด “ข้าฝันว่าถูกนำตัวกลับไปยมโลก”“แต่ตอนนี้เจ้าอยู่กับข้า ไม่เป็นไรนะเสี่ยวหยุน” เหลียนเฟินลูบหลังเขาอย่างอ่อนโยนขณะที่ร่ายพลังบรรเทาความว้าวุ่นใจให้เขาไปด้วยครู่หนึ่งต่อมา เสี่ยวหยุนจึงได้สติกลับคืน เขาค่อย ๆ เล่าให้เหลียนเฟินฟังว่าเกิดเรื่องราวใดในความฝันนั้นบ้างแต่เพราะไม่อยากให้เหลียนเฟินเป็นห่วงจึงรีบบอกไปว่า “ข้าคงต้องหยุด