All Chapters of เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว: Chapter 91 - Chapter 100

        เพียงได้ยินเหลียนเฟินพูดคำนั้นออกมา ใจของเขาก็กระตุกวูบพลันเลือดขึ้นหน้าด้วยความโมโห           “หยุดร้องไห้!” เขาตะคอกเสียงดังจนเจ้าตัวสะดุ้งตกใจ           “...” น้ำตาที่ไหล่เอ่อไม่อาจหยุดได้เพราะความเสียใจยังคงอยู่           “ข้าบอกให้หยุด” อารมณ์ของหวังเยี่ยนหลงเริ่มแปรปรวนมากกว่าเดิม ไอปราณมารราวกับจะปะทุอีกครั้ง ยิ่งเมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่สนใจเขาก็ยิ่งเหลืออด           “...” เสียงสะอื้นอาลัยอาวรณ์ของเหลียนเฟินไม่มีท่าทีจะ

        หลายวันก่อน ณ หอสุราแห่งหนึ่งตอนใต้ของแคว้นซีเป่ย           ห้องท้ายสุดด้านในกลายเป็นที่ประชุมลับระหว่างสำนักพยัคฆ์ดำกับใครบางคนที่สวมชุดสีทึม ผ้าปิดหน้า สวมหมวกพรางสายตานั่งอยู่หลังม่าน           “ทำถึงขนาดนั้นแล้วยังลอบโจมตีไม่สำเร็จ ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าไร้น้ำยากันแล้วหรืออย่างไร” เสียงของคนลึกลับเยาะเย้ยดูถูกกลุ่มคนร่างกายกำยำที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง           ปึง!          เสียงทุบโต๊ะไม่พอใจขอผู

        เสียงโหยหวนในยามค่ำคืนยิ่งทำให้บรรยากาศเยือกเย็นจนน่าขนลุก ไอสีดำคละคลุ้งแผ่ขยายโดยรอบ           หวังเยี่ยนหลงลุกขึ้นบิดคอไปทางซ้ายขวาอย่างช้า ๆ ใบหน้าขาวซีดไม่แสดงสีหน้าอื่นใดนอกจากความหิวกระหาย           ปราณมารส่วนนั้นพุ่งออกไปหาเหยื่อที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยไม่สนว่าเป็นคนของฝ่ายไหน           ซวงและหลุนเห็นอาการของเขาเป็นเช่นนั้นพยายามจัดการกับคู่ต่อสู้ของตนเองให้เร็วที่สุดเพื่อมาช่วยเจ้านายของตน           ทว่า คนอื่น ๆ นั้น

        สองสามวันต่อมา หวังเยี่ยนหลงเริ่มจัดการงานทุกอย่างด้วยตัวเอง เขาสั่งให้ซวงและหลุนคอยเฝ้าเหลียนเฟินที่เรือน ห้ามให้ผู้ใดเข้ามาก้าวก่าย ส่วนตัวเขาออกไปสะสางพยัคฆ์ดำที่รอดชีวิต                   แม้ว่าจะสั่งการลูกน้องไปทำเรื่องแทนตัวเองได้ แต่คงไม่อาจดับความโกรธแค้นที่ทำให้เขาควบคุมปราณมารไม่ได้จนคนของเขาหลายคนต้องบาดเจ็บล้มตาย และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเหลียนเฟิน           กระนั้นก็กลัวว่าเหลียนเฟินจะรู้ว่าเขาแอบไปทำเรื่องไม่ดีอีกจึงสั่งให้ลูกน้องทั้งสองคนช่วยปิดบังไว้         

        กลางดึกคืนนั้น           ขณะที่เหลียนเฟินกำลังนอนหลับใหลในอ้อมกอดของหวังเยี่ยนหลง เขาได้ยินเพลงบางอย่างกล่อมขับขาน จังหวะเอื่อยล่องลอยมาพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน           เขาจมลงสู่ภวังค์ที่ถูกใครบางคนปิดบังเอาไว้ ภาพในวัยเด็กของเหลียนเฟินในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไหนสักแห่ง วันหนึ่งมีสตรีในชุดสีขาวน้ำเงินเดินเข้ามาลูบเรือนผมของเขา รอยยิ้มนางทำให้รู้สึกราวกับได้เห็นเซียนสวรรค์           จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปเป็นยามที่เขาได้วิ่งเล่นกับใครหลายคนบนลานน้ำแข็ง ความสุขที่ได้อยู่ใกล้คนเหล่านั้นทำให้เหลียนเฟินเผลออมยิ้มออกมาทั้งที่ยังหลับสนิท