All Chapters of ไร่รักกับดักวิวาห์: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22.เดือนเพ็ญมีความสุขนักที่ได้ดูแลเอกกวี จนอังกาบผู้เป็นแม่มองออก“เอก แล้วหนูฟ้าล่ะ”เอกกวีส่ายหน้าน้อยๆ “ดื้อครับแม่ ไม่ยอมออกมากินอีกตามเคย อ้อ ผมลืมบอกแม่ไป เดี๋ยวผมจะให้คนมาทำความสะอาดห้องครัวให้นะครับ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”“หนูเดือนเล่าให้แม่ฟังแล้วล่ะ แล้วนี่หนูเดือนก็ทำความสะอาดให้หมดแล้วด้วย”เอกกวีหันไปมองหน้าเดือนเพ็ญอย่างเกรงอกเกรงใจ “เดือน ไม่น่าต้องลำบากขนาดนี้เลย ผมเกรงใจ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะเอก เดือนเห็นมันสกปรกก็เลยเก็บกวาดให้น่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย”“เรื่องใหญ่สิครับ เพราะคนที่เป็นตัวการก่อเรื่องยังไม่เห็นต้องรับผิดชอบอะไรเลย เดือนเสียอีกที่เป็นแขกต้องมาลำบากแทน”เอกกวีอดโมโหกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้“ถ้าเอกเกรงใจเดือน งั้นก็ให้เดือนมาฝากท้องกับคุณป้าบ่อยๆ สิ รสมือของคุณป้าอร่อยมาก เดือนติดใจ”ชายหนุ่มตีหน้าเรียบ “แต่คนอื่นบอกว่าไม่อร่อย ซึ่งมันน่าดีดปากให้เจ่อนัก”“ใครเหรอคะเอก กล้าดียังไงมาพูดโกหก คุณป้าทำอาหารอร่อยมาก อร่อยที่สุดในภูเรือเลยก็ว่าได้”“ไม่มีอะไรหรอกครับ เดือนกินข้าวเถอะ” เอกกวีตัดบทและตักกับข้าวใส่จานให้กับเพื่อนเดือนเพ็ญหน้าบานเป็นจานกร

ตอนที่ 24.ฟ้าลดาตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันต่อมา แสงแดดที่สะท้อนเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้หล่อนรู้สึกแสบตาไม่น้อย หล่อนรีบผุดลุกขึ้นนั่ง และทบทวนเรื่องราวเมื่อคืนเมื่อคืนหล่อนวิ่งหนีเอกกวีออกไปนอกห้องนอน และไปแอบร้องไห้เงียบๆ อยู่ที่หน้าบ้าน จากนั้นหล่อนก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย“แล้ว... กลับมาที่นี่ได้ยังไงกันนะ”หญิงสาวเต็มไปด้วยความสับสน หล่อนจึงรีบลงจากเตียง และเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำจนเรียบร้อย ก่อนจะเดินลงไปยังชั้นล่าง ซึ่งก็ได้เจออังกาบกับช่อผกาอยู่ในห้องรับแขก“สวัสดีค่ะพี่ฟ้า”“สวัสดีจ้ะน้องช่อ”อังกาบระบายยิ้มเมื่อเห็นฟ้าลดากับลูกสาวผูกมิตรกันแล้ว“หิวข้าวหรือยังล่ะหนูฟ้า”“หิวแล้วค่ะคุณป้า ว่าแต่... ฟ้าต้องไปทอดไข่กินเองใช่ไหมคะ”“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ฟ้า คุณแม่ทำเผื่อค่ะ”ช่อผการะบายยิ้ม“แต่ลูกชายของคุณป้าจะว่าฟ้าน่ะสิคะ”“พ่อเอกออกไปทำธุระในเมืองน่ะ กว่าจะกลับก็คงค่ำๆ เลยล่ะ”ฟ้าลดาไม่เคยตื่นเต้นดีใจเท่านี้มาก่อนเลย“จริงเหรอคะคุณป้า”“จริงจ้ะ”“งั้นวันนี้ฟ้าก็ไม่ต้องไปเป็นกรรมกรใช่ไหมคะ”อังกาบเห็นรอยยิ้มดีใจบนหน้าของฟ้าลดาแล้วก็อดสงสารไม่ได้ หล่อนคงจะเหนื่อยน่าดู“ใช่จ้ะ”“เย้.

ตอนที่ 26.“มารับยายช่อกลับน่ะ ขอโทษนะเจ้านล ที่ปล่อยยายช่อมากวนใจนายแทบทุกวันเลย”อนลระบายยิ้มกว้าง พลางหันมามองหล่อน “ไม่รบกวนหรอก น้องช่อก็แค่มานั่งเล่นเฉยๆ น่ะ”“นายอย่าใจดีนักเลย ฉันรู้ว่านายอึดอัด และแฟนนายก็กลับมาแล้วด้วย ถ้ามาเห็นยายช่อในห้องทำงานนายทุกวันแบบนี้ ฉันว่านายจะมีปัญหานะ” เอกกวีกังวลใจแทนเพื่อนรัก“ขิงเป็นผู้หญิงใจกว้างน่ะ และอีกอย่าง” อนลชำเลืองมองมาที่ช่อผกา “ฉันก็มองน้องช่อเป็นน้องสาวมาตลอด ขิงไม่เข้าใจผิดหรอก”เอกกวีก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี“ถึงนายจะพูดแบบนี้ ฉันก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เอาเป็นว่าฉันจะไม่ให้ยายช่อมายุ่งวุ่นวายกับนายอีกก็แล้วกัน”“สำหรับฉันไม่มีปัญหาอะไรนะ แต่ถ้านายต้องการแบบนั้นก็แล้วแต่เลย”ช่อผกาหน้าเจื่อนลงแทบไม่เหลือสีเลือดบนใบหน้าอีก หัวใจก็ปวดร้าวทรมาน คำว่ามองหล่อนเป็นแค่น้องสาวมาตลอด มันเหมือนมีดแหลมที่ปักลงกลางอกของหล่อนสุดแรง หล่อนเจ็บ หล่อนปวด หล่อนทรมานเหลือเกิน“ช่อขอตัวก่อนนะคะ”หล่อนไม่อาจจะฝืนทนยืนตรงนั้นต่อไปได้อีก จึงหลีกตัวออกมา“พี่ฟ้าไปกันเถอะค่ะ”“หยุดทั้งสองคนเลย เรามีเรื่องจะต้องคุยกัน ทั้งช่อผกาและคุณหนูฟ้าลดา” เอกกวีเค้นคำพูดก

ตอนที่ 28.มันร้องอุทานเพราะถูกหล่อนเอาเท้าถีบเข้าที่เป้ากางเกงของมันเต็มแรง มันหน้าเขียว จุกจนต้องเอามือกุมเป้า หล่อนรีบลนลานจะลุกหนี แต่ไอ้อีกคนมากระชากขาเอาไว้ หล่อนจะถีบแบบเดิม แต่มันไหวตัวทัน และชกเข้าที่ท้องน้อยของหล่อนแทน“โอ๊ย...”หล่อนเจ็บจุกตัวงอราวกับกุ้ง และไม่มีแรงใดๆ ที่จะขัดขืนอีก“ทำดีมากไอ้เล็ก”ไอ้ลูกพี่ใหญ่เดินมาหยุดตรงหน้าหล่อน มองหล่อนอย่างหื่นกาม“ฤทธิ์มากนักอีนี่นิ ต้องเจอแบบนี้แหละ”มันหัวเราะร่วนสะใจ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง“มึงไปรอห่างๆ กูจะฟินกับรูอีนี่ก่อน”“ครับพี่ แต่อย่าทำหลวมนะพี่ ผมจะได้ฟินกับน้องนางฟ้าบ้าง”“เออๆ มึงไปไกลๆ ก่อน”พอลูกน้องมันเดินไปรออยู่ห่างๆ ไอ้คนเป็นลูกพี่ก็เข้ามาหาหล่อน ลดตัวลงมานั่งใกล้ หล่อนพยายามกัดฟันขยับหนี แต่เจ็บในท้องไปหมด ทำให้หนีไปไหนไม่ได้“อย่า... อย่าทำฉัน...”“เดี๋ยวจะครางว่าให้ทำแรงๆ นางฟ้าคนสวย” มันหัวเราะและปลดกางเกง ควักไอ้หนอนตัวจ้อยที่กำลังชูชันออกมา หล่อนแทบอ้วกแตก“ฉัน... ฉันจะให้เงิน... ให้เยอะๆ เลย พวกแกต้องการเท่าไหร่ บอกฉันมา ฉันให้หมดตัวเลย ขอเพียงแค่อย่าทำอะไรฉันเลย” หล่อนไม่เคยหวาดกลัวอะไรเท่านี้มาก่อนเลย

ตอนที่ 30.เอกกวียังคงยืนมึนงง เขารู้สึกคล้ายกับว่ากำลังฝันไป แต่สักพักก็รู้ว่าไม่ได้ฝัน เพราะเสียงแหลมๆ ของฟ้าลดาที่ดังขึ้น“นายตอบตกลงไปได้ยังไงเนี้ย!”“แล้วผมมีทางเลือกหรือเปล่าล่ะ”ชายหนุ่มเดินหนีไปอีกทาง แต่ฟ้าลดาในสภาพที่ยังสวมเสื้อเชิ้ตของเอกกวีเดินตามไม่ลดละ“แต่นายก็ควรปฏิเสธ...”“แล้วทำไมคุณไม่ปฏิเสธล่ะ นั่นพ่อคุณนะ”“ก็ฉัน...”ชายหนุ่มหยุดกะทันหัน และหมุนกลับมา ทำให้อีกคนที่เดินตามเบรกไม่ทัน ร่างกายจึงปะทะกันเข้าพอดี เอกกวีเห็นหญิงสาวจะหงายหลังล้มก็คว้าเอาเอาไว้ ทำให้ยิ่งกอดกันแน่นขึ้นทั้งสองคนจ้องตากัน คล้ายกับหลงเข้าไปในสนามแม่เหล็กขนาดใหญ่ แรงดึงดูดระหว่างกันรุนแรงจนปั่นป่วนไปทั้งร่างกาย ศีรษะทุยสวยของเอกกวีค่อยๆ โน้มต่ำลงมาหา และหล่อนก็หลับตาลงช้าๆ เผยอปากรอคอยด้วยความหลงลืมตัว ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้า และริมฝีปากหยักสวยก็กำลังจะประกบลงมาหาอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเสียงร้องทักดังๆ จากใครบางคน“กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”ทั้งสองคนหันไปมองตามเสียงเรียก และก็รีบผละออกห่างจากกันทันที“เปล่าครับเดือน”เอกกวีตอบออกมา และยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองแรงๆ พร้อมกับเดินเข้าไปหาเดือนเพ็ญ“