All Chapters of ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ: Chapter 151 - Chapter 160

เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่ง เสียงพูดคุยในห้องพักผู้ป่วยก็เงียบหายไปอย่างกะทันหันประตูห้องพักผู้ป่วยที่ปิดสนิทอยู่ถูกแง้มเปิดออกพร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาภายในห้องเวลานี้ ชายชราในชุดถังจวงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สลบไสลไม่ได้สติ ส่วนหลินมู่อิงฟุบหลับอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ใกล้กับจุดที่แขวนขวดน้ำเกลือของผู้บัญชาการลู่โจวฉี่ซานและโจวอี้หมิงต่างก็พิงเก้าอี้หลับใหลอยู่ในโซนพักผ่อนภายในห้องผู้ที่เข้ามาใหม่ย่องกริบด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบากวาดสายตามองดูผู้คนภายในห้อง เมื่อเห็นว่าทุกคนล้วนอยู่ในห้วงนิทราจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย แล้วไปหยุดยืนอยู่ข้างขวดน้ำเกลือเนื่องจากระยะห่างที่ใกล้ชิด หลินมู่อิงจึงได้ยินเสียงคนมายืนอยู่ข้างกายได้อย่างชัดเจนหลินมู่อิงแอบหรี่ตามอง รองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งก็ปรากฏแก่สายตาเมื่อไล่สายตาขึ้นไปอีกนิด ก็จะเห็นชายเสื้อกาวน์สีขาวของหมอผู้มาเยือนเมื่อเห็นว่ารอบด้านปลอดภัยดี ก็ล้วงเอาเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยกแขนขึ้นเตรียมจะฉีดยาเข้าไปในขวดน้ำเกลือในเสี้ยววินาทีนั้นเอง โจวอี้หมิงก็พุ่งตัวเข้ามาประชิดตัวหลินมู่อิงราวกับส

"ฉันก็นึกว่าตาแก่อย่างแกจะใจดีปอกแอปเปิลให้ฉันกินเสียอีก...""แกยังกินไม่ได้หรอก มันย่อยยาก" ท่านผู้เฒ่าไป๋ยิ้มตอบพร้อมกับพยักพเยิดส่งสัญญาณให้หลินมู่อิงและโจวอี้หมิงกินแอปเปิลกันด้วย"ในเมื่อพรุ่งนี้ท่านจะเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมก็จะพามู่อิงกลับหมู่บ้านเลยเหมือนกันครับ""ตอนนี้มู่อิงอายุยังไม่ถึงเกณฑ์แต่งงาน พวกเราเลยตั้งใจว่าจะกลับไปจัดงานแต่งงานกันก่อน รอให้อายุเธอถึงเกณฑ์เมื่อไหร่ค่อยไปจดทะเบียนสมรสครับ"โจวอี้หมิงกล่าวกับผู้บัญชาการลู่ เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้บัญชาการลู่ก็แสดงท่าทีไม่พอใจขึ้นมาทันที"แม่หนูหลินอายุแค่นี้ แกก็ลงมือแล้วเรอะ" เห็นได้ชัดว่า ผู้บัญชาการลู่รู้สึกว่าหลินมู่อิงยังเด็กเกินไป ไม่ควรจะรีบแต่งงานเร็วขนาดนี้แต่พอลองคิดดูอีกที หากไม่รีบแต่งงานกับโจวอี้หมิงตั้งแต่ตอนนี้ เกิดโดนคนอื่นฉกตัวไปจะทำยังไงล่ะ?จากการได้คลุกคลีกันในช่วงสองวันนี้ผู้บัญชาการลู่รู้สึกว่าหลินมู่อิงเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีเอามาก ๆเขาเองก็เอ็นดูเธอมากเช่นกันพอคิดได้แบบนี้ การรีบจัดงานแต่งงานให้เร็วหน่อย ก็ถือเป็นการลงหลักปักฐานให้เร็วขึ้นเช่นกันไม่อย่างนั้น หากสุดท้ายโจวอี้

"นี่ล้วนเป็นของที่พี่รองซื้อให้พี่มู่อิงนะ ฉัน พี่ใหญ่ แล้วก็แม่ก็มีเหมือนกัน เพียงแต่ไม่เยอะเท่าของพี่มู่อิงเท่านั้นเอง" โจวหนิงหนิงพูดอย่างมีความสุขแม้ว่าพี่รองจะซื้อเสื้อผ้าให้พี่มู่อิงมากกว่าของตัวเอง แต่แม่โจวบอกว่าเป็นเพราะพี่มู่อิงเพิ่งแต่งให้กับพี่รอง จึงต้องเตรียมของให้มากหน่อยหากหนิงหนิงโตขึ้นแล้วแต่งงานออกเรือนไป ก็จะมีคนซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอมากมายเช่นกัน ดังนั้น โจวหนิงหนิงจึงไม่อิจฉาหลินมู่อิงเลยแม้แต่น้อย"รอให้ว่างแล้ว พี่มู่อิงจะพาหนิงหนิงเข้าไปในตัวอำเภอ ถึงเวลานั้นจะซื้อให้เธอเพิ่มอีกหลายๆ ตัวเลยนะ" หลินมู่อิงลูบหัวโจวหนิงหนิงพลางกล่าว"ช่วงนี้ยังไม่ต้องหรอก หนิงหนิงยังต้องโตอีกนะ พอถึงปีหน้าเสื้อผ้าก็หดเล็กลงแล้ว" โจวหนิงหนิงพูดอย่างรู้ความหลินมู่อิงยิ้ม "ปีหน้าก็ค่อยซื้อใหม่ได้นี่นา""พอดีเลยที่ทุกคนอยู่ที่นี่ เย็นนี้พวกเรามาห่อซาลาเปาไส้เนื้อกินกันเถอะ" ก่อนหน้านี้หลินมู่อิงเคยรับปากเปาจื่อ ซาลาเปาน้อย ไว้ว่าหากมีเวลาจะห่อซาลาเปาไส้เนื้อเยอะๆ ให้กิน"ดีเลย!" โจวหนิงหนิงยิ้มกว้างหากห่อซาลาเปาไส้เนื้อกินเองที่บ้าน ตัวเองก็จะได้กินเยอะแยะเลยซาลาเปาไส้เนื้อเชียวน

ในที่แห่งนี้ สิ่งเดียวที่สามารถถอนใบโสมจนโกร๋นได้ ก็มีเพียงเจ้าตัวเล็กเท่านั้น หลินมู่อิงหันไปมองเจ้าตัวเล็ก ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับทำท่าทางราวกับรับรู้ได้ถึงอันใดบางอย่างมันค่อยๆ บิดสะโพกส่ายก้นเดินหนีห่างออกไปอย่างเชื่องช้าหลินมู่อิงมองแล้วก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง ในตอนนั้นเอง โจวอี้หมิงก็พบความผิดปกติเข้าพอดี"จำนวนโสมทางฝั่งนี้ ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นหรือเปล่า?"พอหลินมู่อิงมองดูดีๆ ก็เป็นอย่างที่โจวอี้หมิงพูดจริงๆ จำนวนของโสมเพิ่มมากขึ้นจริงๆ ด้วย เมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียด ที่แท้โสมต้นที่ถูกเจ้าตัวเล็กถอนใบจนโกร๋นนั้น ไม่รู้ด้วยเหตุใดจึงเจริญเติบโตจนสุกงอมเต็มที่แล้วไม่ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำไปเพราะเหตุผลอันใด แต่ก็เป็นเพราะการกระทำของมัน ที่ทำให้เมล็ดโสมที่สุกงอมร่วงหล่นลงมา หยั่งรากงอกเงยบนพื้นดิน จนเกิดเป็นต้นโสมเล็กๆ มากมายเช่นนี้ ดูท่า เจ้าตัวเล็กก็ถือว่าได้ช่วยงานชิ้นใหญ่ให้หลินมู่อิงแล้วล่ะ"เสือน้อยของคุณ กลายเป็นยอดฝีมือในการปลูกโสมไปเสียแล้ว" โจวอี้หมิงนั่งยองๆ ลงข้างกายหลินมู่อิง พลางเอ่ยกับเธออย่างอ่อนโยน หลินมู่อิงยิ้มบางๆ"แต่เจ้าตัวเล็กคงยังไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองได้ทำเรื่องด

"เด็กสองคนนี้ กินเร็วเสียจริง" แม่โจวกล่าวด้วยรอยยิ้มเนื่องจากโต๊ะมีขนาดไม่ใหญ่ เปาจื่อกับโจวหนิงหนิงจึงหยิบเก้าอี้พับตัวเล็กคนละตัวไปนั่งกินอยู่ด้านข้างทั้งคู่กินซาลาเปากันอย่างเอร็ดอร่อย ถึงขนาดที่ว่าให้ซุปปลาก็ยังไม่ยอมซดโจวอี้หมิงมองดูญาติมิตรและสหายตรงหน้าที่กำลังกินข้าวกันอย่างสรวลเสรเฮฮา รู้สึกว่าชีวิตนี้ช่างงดงามยิ่งนักไม่เหมือนเมื่อก่อนที่จืดชืดไร้ชีวิตชีวาท้ายที่สุด สายตาของโจวอี้หมิงก็ไปหยุดอยู่ที่หลินมู่อิงภายใต้แสงทินกรยามอัสดง หลินมู่อิงยังคงงดงามถึงเพียงนั้น ราวกับตอนที่พบกันครั้งแรก ช่างเจิดจรัส และดึงดูดสายตาของเขาไว้ได้เสมอหญิงสาวที่ดีถึงเพียงนี้ วันมะรืนก็จะกลายมาเป็นเจ้าสาวของเขาแล้ว แม้ว่าทุกสิ่งจะดูราวกับความฝัน ทว่ามันกลับเป็นเรื่องจริงที่กำลังเกิดขึ้นรอยยิ้มของโจวอี้หมิงประดับลึกไปถึงดวงตา หลินมู่อิงสัมผัสได้ว่าสายตาของโจวอี้หมิงกำลังจดจ้องมาที่ตน ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองสบตาหลินมู่อิงยิ้มกว้าง มองดูบุรุษที่ตนรักมากที่สุด ดีเหลือเกิน พ้นพรุ่งนี้ไป พวกเขาก็จะได้เป็นสามีภรรยากันแล้วชาตินี้ หลินมู่อิงจัดการรวบหัวรวบหางบุรุษผู้นี้ได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ชาตินี