บททั้งหมดของ ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ: บทที่ 141 - บทที่ 150

เมื่อเห็นโจวฉี่ซานมีสีหน้างุนงง ราวกับคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ท่านผู้เฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"อีกอย่าง หากการผ่าตัดเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นมา ถ้าฉันตายไป ก็ห้ามไปเอาเรื่องเอาราวกับแม่หนูคนนี้เด็ดขาด"ในวินาทีนั้น โจวฉี่ซานถึงกับนึกเกลียดตัวเองขึ้นมาว่าทำไมถึงไปตามตัวหลินมู่อิงมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจหลินมู่อิง แต่หลัก ๆ คือหลินมู่อิงอายุยังน้อยเกินไปถอยหลังสักหมื่นก้าว ต่อให้หลินมู่อิงเคยทำการผ่าตัดศัลยกรรมมาจริง ๆ อย่างมากก็คงแค่ครั้งสองครั้งไม่ใช่หรือ?ระดับฝีมือแค่นี้ เขาจะวางใจฝากชีวิตของท่านผู้เฒ่าไว้ในมือของหลินมู่อิงได้อย่างไร บ้าไปแล้ว ทั้งสามคนนี้บ้าไปแล้วใช่ไหม? โจวฉี่ซานรู้สึกสับสนวุ่นวายใจไปหมด"ท่านผู้เฒ่าโปรดทบทวนดูให้ดีอีกครั้งเถอะครับ ต่อให้ไม่ผ่าตัด ก็ใช่ว่าจะ..." คำว่า 'ตาย' ยังไม่ทันได้หลุดออกจากปาก ก็ถูกท่านผู้เฒ่าพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน"แกไปจัดการเตรียมการเถอะ"โจวฉี่ซานได้แต่จนใจ แต่เมื่อเห็นท่านผู้เฒ่าและแพทย์แผนจีนระดับประเทศต่างก็พูดเช่นนี้แล้ว ตนเองยังจะพูดอะไรได้อีกเขาอยากจะถามหลินมู่อิงอีกครั้ง ว่าตกลงแล้วทำได้จริงหรือไม่ แต่คำพูดยังไม่ทันหลุด

โจวอี้หมิงยืนตัวตรงแหน่ว ยอมรับลูกเตะนี้ไปเต็ม ๆแม้ว่าตอนนี้ผู้บัญชาการลู่จะอายุหกสิบกว่าปีแล้ว แต่ลูกเตะนี้ก็ยังคงมีเรี่ยวแรงไม่เบาเลยทีเดียวหลินมู่อิงรู้สึกสงสารโจวอี้หมิงจับใจ แต่ก็ไม่ได้ก้าวออกไปพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ทำเพียงยืนเงียบ ๆ อยู่กับที่จากบทสนทนาในห้องเมื่อครู่ หลินมู่อิงได้รับรู้ถึงฐานะของท่านผู้เฒ่าท่านนี้แล้วและเมื่อครู่จากการฟังคำพูดของท่านผู้เฒ่า เธอก็สามารถวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโจวอี้หมิงออกได้ในทันทีเห็นได้ชัดว่า ท่านผู้เฒ่าลู่ผู้นี้ก็คือบุคคลที่เป็นดั่งอาจารย์ของโจวอี้หมิง เตะก็เตะไปเถอะ ถึงอย่างไรโดนเตะก้นก็คงไม่สึกหรออะไรหรอกหลินมู่อิงมองเห็นสีหน้าที่ทั้งตื่นเต้นและรู้สึกผิดของโจวอี้หมิง ก็รู้ได้ทันทีว่า หากท่านผู้เฒ่าลู่ยอมทุบตีเขาเพิ่มอีกสักสองสามที ภายในใจของเขาอาจจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้างก็ได้ดังนั้น หลินมู่อิงจึงยืนดูอยู่กับที่ โดยไม่ได้ก้าวออกไปพูดแทรกแม้แต่ครึ่งคำ หลังจากถูกเตะไปหนึ่งที โจวอี้หมิงก็ยังคงยืนตัวตรงแหน่ว ทว่าน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในเบ้า กลับไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไปเขารู้ดีว่าผู้บัญชาการลู่คาดหวังในตัวเขามากเพียงใด และก็รู้ดีว

มองดูหลินมู่อิงนั่งซ้อนท้ายจักรยานของโจวอี้หมิง แถมสองมือยังโอบกอดเอวของเขาเอาไว้ เจียงอ้ายกั๋วก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น"พวกเธอสองคนนี่คือ จะมาขอจดหมายแนะนำตัวหรือ" เห็นได้ชัดว่าเมื่อเจียงอ้ายกั๋วมองเห็นโจวอี้หมิงและหลินมู่อิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเป็นคู่แบบนี้ ก็คิดว่างานมงคลของทั้งสองคนใกล้เข้ามาแล้ว จึงมาขอจดหมายแนะนำตัวเพื่อไปจดทะเบียนสมรส"ครับ" โจวอี้หมิงพยักหน้า"ไปเถอะ" เจียงอ้ายกั๋วพาทั้งสองคนกลับเข้าไปในห้องทำงานของตนเองอีกครั้ง โจวอี้หมิงจอดจักรยานให้เรียบร้อย ล็อคกุญแจ จากนั้นก็จูงมือหลินมู่อิงเดินตามเข้าไป"หลินมู่อิงอายุถึงเกณฑ์จดทะเบียนสมรสแล้วหรือ?" เจียงอ้ายกั๋วนั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงาน จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้หากเขาจำไม่ผิด หลินมู่อิงน่าจะเพิ่งอายุแค่สิบแปดสิบเก้าปีเท่านั้น เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหูของโจวอี้หมิงก็แดงระเรื่อขึ้นมา ส่วนพวงแก้มของหลินมู่อิงก็ซับสีเลือดฝาดเล็กน้อย"ไม่ใช่ครับ พรุ่งนี้ผมกับมู่อิงจะเข้าเมืองไปทำธุระสักหน่อย เลยต้องขอจดหมายแนะนำตัวสองฉบับ ไม่ใช่จดหมายแนะนำตัวสำหรับแต่งงานหรอกครับ..." โจวอี้หมิงพูดด้วยใบหูที่แดงก่ำ"พวกเธอสองคน จะเข้าเมืองงั้นหรือ?"

"เรื่องแค่นี้เอง ฉันไปส่งให้สักรอบก็แล้วกัน"หลี่เอ้อร์โก่วนึกว่ามีเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่ให้ไปเป็นลูกมือวิ่งเต้นส่งของนั่นไม่มีปัญหาเลยสักนิด"เดี๋ยวก่อนนะ พี่สะใภ้พูดว่าอะไรนะ หลิวหงเหลียงงั้นหรือ"ดูเหมือนหลี่เอ้อร์โก่วจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงก้มลงมองตะกร้าสะพายหลังที่โจวอี้หมิงวางไว้บนพื้น ด้านในเป็นเครื่องปรุงที่ห่อไว้อย่างดี และขวดแก้วหลายใบที่บรรจุน้ำปรุงรสสีดำคล้ำเอาไว้"หลิวหงเหลียงฉันรู้จัก เป็นคนขายเนื้อหมูอยู่ในตลาดมืด ช่วงนี้เขาไปทำธุรกิจขายเครื่องในหมูพะโล้อะไรสักอย่าง กำไรดีมากเลยนะ""ฉันยังเคยซื้อมากินครั้งหนึ่งเลย ครึ่งกิโลกรัมละหนึ่งหยวน รสชาตินั้น... ยอดเยี่ยมสุด ๆ ไปเลย""แค่เครื่องในหมูแท้ ๆ ขายแพงขนาดนั้น แต่ก็ยังมีคนแย่งกันซื้อตั้งมากมาย" ระหว่างที่พูด หลี่เอ้อร์โก่วก็ยังคงนึกถึงรสชาติที่ได้กินในตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะหลินมู่อิงมาหา หลี่เอ้อร์โก่วก็คงมองข้ามเรื่องหนึ่งไปแล้ว นั่นก็คือ รสชาติของเครื่องในหมูพะโล้ที่ซื้อมาจากข้างนอกนั้น เหมือนกับที่หลินมู่อิงทำเป๊ะเลย หรือว่า..หลี่เอ้อร์โก่วมองเครื่องปรุงในตะกร้า สลับกับมองหน้าหลินมู่อิง ดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้น

"??" เกิดอะไรขึ้นเนี่ย หลินมู่อิงถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ"นี่มันหมายความว่ายังไงคะเนี่ย?" หลินมู่อิงหันไปถามโจวฉี่ซานที่เปลี่ยนชุดผ่าตัดเรียบร้อยและยืนเป็นหัวหน้ากลุ่มอยู่"เพื่อความปลอดภัย ผมเลยไปตามผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมมาเพิ่มอีกห้าคนครับ""ถึงอย่างไร ฐานะของผู้บัญชาการลู่ก็..." โจวฉี่ซานยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกชายชราในชุดถังจวงที่เปลี่ยนชุดผ่าตัดเสร็จแล้วเช่นกันตวาดแทรกขึ้นมาเสียก่อน"แกคิดว่าห้องผ่าตัดเป็นสถานที่แบบไหนกัน ถึงได้หาคนมามากมายขนาดนี้ แกไม่ได้มาช่วย แต่มาสร้างความวุ่นวายใช่ไหม?" ชายชราในชุดถังจวงเอ็ดโจวฉี่ซานด้วยสีหน้าขึงขัง"แต่ว่า..." โจวฉี่ซานก็แค่เป็นห่วงผู้บัญชาการลู่เท่านั้นเอง"แต่อะไร? การผ่าตัดครั้งนี้ มีแค่ฉันกับหลินมู่อิงเท่านั้นที่จะเข้าไป หากเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น ฉันรับผิดชอบเอง"ชายชราในชุดถังจวงทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ ก็พาหลินมู่อิงเดินตรงเข้าห้องผ่าตัดไปทันที ทิ้งให้ทั้งหกคนยืนอึ้งตาค้างอยู่กับที่ผู้เชี่ยวชาญทั้งห้าคนอดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่า การผ่าตัดของผู้บัญชาการลู่ผู้นี้ ถึงกับใช้เด็กสาววัยสิบกว่าปีและแพทย์แผนจีนชราวัยหกสิบกว่าปี...แพทย์แผนจีนชราท่