ป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

หลู่เหวินชิงย่อมไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด หานเฟยเซียนที่อยู่ด้านข้างได้ยินเรื่องบ้านที่เจียงอ้ายกั๋วพูดถึง เธอกลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมันเลยแม้แต่น้อยเพราะเธอถูกพาเข้าไปตอนที่สลบไสลไม่ได้สติ ตอนที่ออกมาสติสัมปชัญญะก็ยังไม่ฟื้นคืนมาเต็มที่ จึงไม่น่าจะรู้ว่าเป็นที่ไหนแต่เมื่อหานเฟยเซียนเห็นความเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของหลู่เหวินชิง ก็รู้ได้ทันทีว่านี่ต้องไม่ใช่บ้านที่ดีอะไรอย่างแน่นอนเรื่องพรรค์นี้ หานเฟยเซียนไม่เข้าใจ จึงทำได้เพียงยืนอยู่ข้างกายหลู่เหวินชิง รอให้เขาเป็นคนตัดสินใจคิ้วของหลู่เหวินชิงขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เขามองเจียงอ้ายกั๋วด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง"เลขาธิการเจียง ผมก็ไม่น่าจะเคยล่วงเกินอะไรคุณกระมัง นี่คุณกำลังกลั่นแกล้งผมอยู่ใช่หรือไม่?" หลู่เหวินชิงผู้อาศัยร่มเงาไม้ใหญ่ให้ร่มเย็น เมื่อครู่เขาได้พยายามข่มอารมณ์ของตนเองไว้มากแล้วตอนนี้พอได้ยินว่าเจียงอ้ายกั๋วจะให้เขายืมบ้านผุพังหลังนั้น ฟางเส้นสุดท้ายที่ตึงเครียดของหลู่เหวินชิงก็ขาดผึงลงเขาไม่ได้สนใจอะไรอีกต่อไป เอ่ยปากพูดออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวทันที"ยุวชนหลู่ เธอพูดจาอะไรกัน? เรื่องราวในวันนั้นเป็นอย่างไร เธอไ

"ใช่แล้ว ระหว่างพวกเราสองคน มีเรื่องอะไรที่เปิดอกพูดคุยกันไม่ได้ล่ะ..." เฉียนจวินพึมพำออกมาประโยคหนึ่งจากนั้นก็ฝืนบีบรอยยิ้มที่ดูไม่ได้เอาเสียเลยออกมา"แต่ว่า พี่น้องเอ๋ย นายต้องเตรียมใจไว้สักหน่อยนะ""เรื่องนี้ เดิมทีฉันก็ไม่อยากจะบอกนายหรอก แต่ตอนนี้นายก็จดทะเบียนสมรสแล้ว คงไม่ถูกจับไปใช้แรงงานปรับทัศนคติอย่างแน่นอน เรื่องนี้... ฉันบอกความจริงกับนายไปเลยก็แล้วกัน"เฉียนจวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงเอ่ยปากเล่าเรื่องราวให้ หลู่เหวินชิง ฟังอย่างละเอียด หลู่เหวินชิง เห็นการเปิดบทสนทนาของเฉียนจวินเช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน ดูเหมือนว่า คืนนั้นจะต้องมีเรื่องราวร้ายแรงอื่น ๆ เกิดขึ้นอีกเป็นแน่ หลู่เหวินชิง ขมวดคิ้ว รอคอยคำพูดประโยคต่อไปของเฉียนจวิน"..." เฉียนจวินดูเหมือนจะลังเลใจอยู่บ้าง ราวกับไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดอย่างไรดีในขณะที่ หลู่เหวินชิง เริ่มจะหมดความอดทน ในที่สุดเฉียนจวินก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยปากออกมา"คืนนั้น คนกว่าครึ่งหมู่บ้าน ล้วนเห็นเรือนร่างของ หานเฟยเซียน กันหมดแล้ว" ภายใต้ความลังเลใจ ในที่สุดเฉียนจวินก็เอ่ยปากบอก หลู่เหวิน

เห็นได้ชัดว่าหานเฟยเซียนโกรธจัดจริง ๆ วันนี้ตนเองเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกับหลู่เหวินชิง ตัวเธอยังไม่ได้เข้าไปในห้องเลย แต่หลิวอิ๋งกลับเข้าไปแล้วงั้นหรือแถมยังเป็นตอนดึกดื่นค่อนคืนอีกต่างหาก แม้หลิวอิ๋งจะพยายามแก้ตัวอย่างสุดความสามารถ แต่หานเฟยเซียนก็ยังคงไม่เชื่อ"ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นะ ฉันก็แค่เข้าไปคุยธุระกับหลู่เหวินชิงเท่านั้นเอง" หลิวอิ๋งกุมใบหน้าที่ถูกตบจนบวมแดงและร้อนผ่าว พยายามแก้ตัวต่อไปในขณะเดียวกัน หลู่เหวินชิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก กลับเผยสีหน้าราวกับกำลังชมเรื่องสนุกออกมา ถึงอย่างไรตอนนี้ตนเองก็ไม่เหลือทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรีแล้ว หลิวอิ๋งก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุขเลยความจริงแล้ว ตอนที่กินข้าว เป็นหลู่เหวินชิงเองที่บอกให้หลิวอิ๋งมาหาที่ห้องในตอนกลางคืน หลิวอิ๋งเองก็ไม่อยากไป แต่ในเมื่อตนเองยังมีจุดอ่อนอยู่ในมือของหลู่เหวินชิง ไม่อยากไปก็ต้องไปดังนั้น อาศัยจังหวะที่ไม่มีคนเห็น หลิวอิ๋งจึงแอบลอบเข้าไปในห้องของหลู่เหวินชิง หลู่เหวินชิงต้องการเงิน แต่หลิวอิ๋งไม่มีเงิน หลู่เหวินชิงจึงลงมือทว่าเขาเพิ่งจะโถมตัวทับร่างของหลิวอิ๋ง คนข้างนอกประตูก็สังเกตเห็นเข้

หลินมู่อิงบอกกับเซี่ยฮุ่ยเหม่ยเรื่องที่วันนี้ตนเองจะเข้าไปในตัวอำเภอ เซี่ยฮุ่ยเหม่ยรับทราบเรื่องนี้ ถึงอย่างไรหลินมู่อิงก็ใกล้จะแต่งงานแล้ว ย่อมต้องมีเรื่องให้เตรียมตัวอีกมากมายหลังจากทั้งสองคนกินมื้อเช้าเสร็จ เซี่ยฮุ่ยเหม่ยก็ออกไปที่ลานตากข้าวเปลือกพร้อมกับยุวชนหญิงคนอื่น ๆ ส่วนหลินมู่อิงอยู่รอที่พักคนที่ไม่ได้ไปทำงานเช่นเดียวกัน ก็ยังมีหานเฟยเซียนและหลิวอิ๋ง ตั้งแต่เมื่อคืนเป็นต้นมา สองคนนี้ก็ไม่พูดไม่จากันอีกเลย อีกทั้งอาหารเช้า ก็ไม่มีใครยอมไปทำหลินมู่อิงย่อมไม่สนใจพวกเธอสองคน เธอนั่งรอโจวอี้หมิงมารับอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กในลานบ้าน ไม่นานนัก เงาร่างของโจวอี้หมิงก็ปรากฏขึ้นที่ด้านนอกที่พักยุวชนกางเกงขายาวสีเขียวเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก และรองเท้าผ้าใบแบบทหารที่ค่อนข้างเก่าคู่หนึ่งบนเท้า ภายใต้แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่อง ยิ่งขับให้เขาดูสูงสง่าผ่าเผยหลินมู่อิงมองดูเรียวขายาวคู่นั้น และใบหน้าหล่อเหลาที่คมคายได้รูป ก็พลันตกอยู่ในภวังค์ ผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้ เป็นของเธอ เป็นของเธอแล้วหลินมู่อิงยิ้มจนตาหยี รอยยิ้มส่งไปถึงแววตา แสงแดดยามเช้าที่อบอุ่นอ่อนโยน สาด

สิ่งนี้ยังเป็นการพิสูจน์ทางอ้อมให้เห็นถึงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือฝีมือของหลินมู่อิงนั้นอยู่ในระดับที่สูงมาก เพียงแค่มองดูการกระทำและฟังคำพูดอยู่ไกล ๆ ก็สามารถวิเคราะห์อาการของผู้ป่วยออกมาได้แล้วเรื่องนี้ทำให้โจวฉี่ซานรู้สึกมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจริง ๆ ไม่แน่ว่า อาการป่วยของท่านผู้เฒ่าอาจจะได้รับการรักษาให้หายได้ด้วยมือของหลินมู่อิงก็เป็นได้"โอ้" เมื่อได้ยินคำพูดของโจวฉี่ซาน ท่านผู้เฒ่าย่อมไม่เชื่อ ทว่าชายชราในชุดถังจวงที่อยู่ด้านข้าง กลับเกิดความสนใจในตัวหลินมู่อิงขึ้นมาทันที"สหายตัวน้อย เพียงแค่มองแวบเดียวก็สามารถมองเรื่องราวเหล่านี้ออก ไม่ทราบว่าร่ำเรียนวิชามาจากสำนักใดอาจารย์ท่านใดหรือ"ชายชราในชุดถังจวงมองดูหลินมู่อิง ยิ้มอย่างอ่อนโยนเมตตา น้ำเสียงเอ่ยถามอย่างเนิบนาบไม่เร่งร้อน หลินมู่อิงพอได้ยินคำพูดประโยคนี้ของท่านตาของตนเอง ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาวิชาแพทย์ทั้งหมดที่ติดตัวเธอมา ไม่ใช่ว่ามาจากท่านผู้เฒ่าหรอกหรือ เป็นท่านผู้เฒ่าที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมด ถ่ายทอดวิชาความรู้ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตให้กับเธอขอบตาของหลินมู่อิงแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่ตอนนี้ก็ยังไม่อาจแสดงตัว