Lahat ng Kabanata ng Lustful Series (RATED SPG): Kabanata 141 - Kabanata 147

Hindi agad malaman ni Yohan kung ano ang dapat niyang gawin. Hindi niya inaasahan ang pagkamatay ni Cara, masyadong biglaan, masyadong nakagugulat.Habang umalis si Katie sandali para kumuha ng gamot, nagawa ni Cara na buksan ang naka-lock na bintana ng VIP room at tumalon mula roon. Wala ni isa ang nakaakala. Pagbalik ni Katie, nadatnan niya ang bukas na bintana at walang tao sa loob ng kwarto. Ni hindi niya naisip na tumalon si Cara mula roon.Nagkagulo sa buong ospital. Pinaghanap sa mga staff at utility workers ang paligid ng VIP wing, ngunit ilang minuto ang lumipas bago may nakakita sa katawan ni Cara, nakahandusay sa flowerbed sa gilid ng building.Nang mahanap ni Katie si Cara, hindi na siya nag-aksaya ng oras. Agad siyang tumakbo para hanapin si Yohan.Pagkarinig pa lang ng balita, mabilis na tumakbo si Yohan kasama si Ahil, ang family doctor nila. Kasunod, dumating sina Jasmine at Lira, parehong hingal at halatang kinakabahan.“Ah…”Napahinto si Jasmine nang makita si Yohan

CHAPTER 1****Naisip ko lang noon na kakaiba ang lahat. Sigurado akong dumating siya para bisitahin ako, pero bakit siya lumabas mula sa silid ng bunso kong kapatid? Ni hindi man lang niya sinabi sa akin na nasa bahay na siya. Ngayon, naglalakad pa silang magkatabi, parang walang dapat ipaliwanag. Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumurot sa dibdib ko. Lalong naging kakaiba nang mapagtanto kong alam na pala ng mga magulang ko ang pagdating niya. Bakit walang nagsabi sa akin? Bakit parang itinago nila? Pinilit kong ngumiti at magkunwaring ayos lang ang lahat. Sabi ko sa sarili ko, I’ll turn a blind eye this time, dahil siya ‘yan. Pero sa loob-loob ko, hindi ko na ito palalagpasin sa susunod.Sa mga mata ng fiancé ko, malinaw kong nakita ang pigura ng kapatid ko. Ang pigura ng mahal kong bunso, na tila mas malinaw pang nakikita kaysa sa akin.“Since you’re the older one, you need to give in to your little sister.”Ito ang pangungusap na paulit-ulit na tumimo sa isip ko habang

“Kung simpleng misunderstanding lang ito tulad ng sinasabi mo, bakit ikaw pa rin ang kumakampi kay Riel?” malamig na tanong ni Irene.Bahagyang kumunot ang noo ni Boris, ngunit hindi siya nag-atubiling sumagot. “That’s because she has a weak body. You should understand that, Irene. Kapatid mo siya.”Napangiti si Irene, ngunit walang anumang init ang ngiting iyon. Sa halip, tila iyon ang ngiti ng isang taong napagod nang umintindi.“You’re right,” mahinahon niyang sabi, halos parang sumasang-ayon lamang sa isang simpleng katotohanan. “Kapatid ko siya.”Pagkatapos noon, hindi na siya nagtanong pa. Para bang sa isang iglap, nawalan na siya ng gana na ipaliwanag ang sarili o ipaglaban pa ang anumang panig niya sa usapan.Sa sahig, si Riel ay nakahandusay pa rin. Nang marinig ang sagot ni Irene, marahan siyang tumingala. Namumugto ang mga mata niya sa luha, at ang kanyang mukha ay puno ng paghihinagpis. Pilit siyang bumangon mula sa pagkakahiga, ngunit ang mahina niyang katawan ay halos hi

“So, please… bumalik ka na sa tabi ni Riel.” Ang boses ng ina niya ay malamig at matigas, tila isang utos na hindi na dapat pagtalunan pa.“Mom…” mahina sanang tutol ni Irene.Gusto niyang tumanggi. Gusto niyang sabihin na hindi na niya kaya. Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata, agad niyang naintindihan ang nakatagong mensahe sa malamig na titig ng kanyang ina.Ang ekspresyon nito ay walang bakas ng lambing o pag-aalala para sa kanya, tanging inis lamang ang makikita roon, na para bang ang presensya ni Irene ay isa na namang dagdag na problema.Sa sandaling iyon, tuluyang nawala ang lakas ng loob ni Irene na tumanggi.Tahimik siyang tumingin sa mukha ng kanyang ina, marahang sinuyod ng kanyang mga mata ang bawat detalye nito. Sa kaibuturan ng puso niya, umaasa pa rin siya, kahit kaunting bakas lamang ng pagmamahal.Kahit isang maliit na senyales na mahalaga rin siya. Ngunit wala siyang nakita.Sa halip, lalo lamang niyang nakita ang pagkayamot sa mukha ng kanyang ina.Unti-unti