All Chapters of มายาทมิฬ: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ 72.หญิงสาวร้องออกมากับการจู่โจมที่ร้อนผ่าวนั้น เขาขยับ โยกคลึงด้วยความช่ำชองจนหล่อนอดทึ่งไม่ได้ ความร้อนผ่าวโจมตีในกระแสเลือดไม่หยุด ลมหายใจของหล่อนแทบจะหมดจากปอด ความต้องการปลดปล่อยทะยานขึ้นสูงลิบลิ่วมัลลิกาดิ้นพล่านเมื่ออินทรายุธกระหน่ำเข้าใส่ไม่หยุด ด้วยจังหวะหนักหน่วง บ้าคลั่ง หญิงสาวส่ายสะโพกรับ ขยับขึ้นหาอย่างเอาใจ พร้อมๆ กับครางไม่หยุด“มะลิ... พี่จะทนไม่ได้แล้ว... มะลิสวยเหลือเกิน...”เขาพูดทั้งๆ ที่ยังไม่หยุดขับเคลื่อนเข้าใส่ มือใหญ่ก็ยังคงฟอนเฟ้น ขยี้ขย้ำ อกสาวจนแทบจะเละคามือ หล่อนเห็นเขาสูดปาก เงยหน้าขึ้นสูง ใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากเทพบุตรจำแลงนั้นแดงก่ำ เขากระแทกกระทั้นเข้าใส่หล่อนไม่หยุด“พี่ยุธขา... มะลิ...โอ้...”และอีกเพียงไม่กี่ครั้งที่เขาถาโถมความใหญ่โตที่กำยำเข้าใส่ ร่างของหล่อนก็เหมือนถูกถีบให้ลอยขึ้นสูง และไม่นานก็แตกระเบิดระยิบระยับ ความสุขสาดซัดใส่ไม่หยุด ใจกลางสาวเสียวซ่านที่สุดในชีวิตอินทรายุธก้มลงดูดกลืนเสียงหวานที่ระเบิดออกมาเพราะความสุขสมลงไปในลำคอตัวเอง ขณะเร่งจังหวะพิศวาสให้แรงขึ้น เร็วขึ้น ทุกสัมผัสบาดลึกเข้าไปในทุกอณูเนื้อ ทุกแรงสัมผัสเขย่าหั

ตอนที่ 74.แต่พอไปถึง... ก็มีแต่ความว่างเปล่า ทวิภาคคงไปแล้ว...หญิงสาวพึมพำเบาๆ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางไว้บนโต๊ะ มือบางคว้าขึ้นมาอ่าน‘วันนี้ฉันกลับค่ำ ไม่ต้องรอ...’กลับค่ำก็ดีสิ หล่อนจะได้เอาไอ้ไฝกับฟันเหยินๆ ที่เบิกเงินค่าจ้างล่วงหน้าไปซื้อมาออกสักที ยิ่งใส่มันก็ยิ่งรำคาญ และอีกอย่าง หล่อนก็ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับเขา หลังจากเกิดเรื่องเมื่อครู่นี้แล้วราชาวดีถอนใจออกมา วางกระดาษลงที่เดิม ก่อนจะก้าวยาวๆ ไปเกาะขอบหน้าต่าง และมองลงไปชั้นล่างหล่อนมองไม่เห็นเขา... แต่กลับเห็นชายฉกรรจ์แต่งกายชุดดำเดินวนเวียนอยู่รอบๆ คอนโดหญิงสาวรีบผละเข้ามาอย่างตกใจ ลางสังหรณ์บางอย่างร้องเตือนว่าคนพวกนั้นไม่หวังดี ราชาวดีรีบกระชากม่านปิดทันที ก่อนจะทอดกายพิงกับพนังห้องด้วยความกริ่งเกรง“ต้องเป็นนักฆ่าที่ท่านอาจ้างมาแน่ๆ เลย...”รีบผลุนผลันวิ่งไปที่ประตู สำรวจกลอนจนมั่นใจ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง หัวใจยังเต้นระส่ำกับความหวาดกลัวเจ้าสมถวิลที่กำลังลุ่มหลงกับอำนาจของตนเองอยู่จนลืมหูลืมตาไม่ขึ้นนั้นต้องเงยหน้าขึ้นทันที เมื่อคำลือก้าวเข้ามา“นายท่าน... คนของข้าน้อยได้เบาะแสของ

ตอนที่ 76.อินทรายุธไม่โต้ตอบอะไรออกมาก้มลงดูดปากสาวอย่างเร่าร้อน หิวกระหายจนมัลลิกาครางสะท้านทรวง ขณะที่มือใหญ่ก็นวดเฟ้นอกสาวหนักหน่วง และเมื่อหนำใจแล้ว ชายหนุ่มก็ผละออกห่าง พลิกร่างอรชรให้หันหน้าเข้ากับผนังห้องน้ำ จูบไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างหลงใหล พร้อมๆ กับมือที่ยังบีบเคล้นอกสาวไม่หยุดหย่อนมัลลิกาครางออกมาอย่างเสียวกระสัน ความปวดร้าวรอคอยโจมตีเข้าใส่อย่างไม่ปรานีทันทีเมื่อบั้นท้ายอวบงามของตนเองถูไถเข้ากับความยิ่งใหญ่แห่งบุรุษเพศ“ก้มตัวนิดนึงนะจ้ะ แล้วเอาแขนยันกับผนังไว้...”เขาสั่งเสียงพร่าเต็มไปด้วยความกระหายจับจิต สาวน้อยแม้จะไม่คุ้นเคยกับสิ่งที่เขาสั่งให้ทำ แต่ก็ไม่คิดจะขัดคำสั่ง“ดีมาก... มะลิจ๋า...”มือใหญ่ยกสะโพกกลมกลึงให้เชิดขึ้นสูง ก่อนที่ตัวเองจะย่อตัวลงไปนั่งบนส้นเท้า จ้องมองกลีบกุหลาบที่เด่นตระหง่านอยู่ตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงกลีบสาวของหล่อนมีสีไม่ต่างจากกลีบปากสักนิด...สวย... นี่คือคำเดียวที่เขาคิดออกในตอนนี้...และไม่ช้าปลายลิ้นแกร่งก็ปาดเลียร่องสาวที่ชื้นแฉะนั้นด้วยความกระหาย สาวน้อยสะท้านเยือก ตัวหดเกร็งด้วยความเสียวซ่านจับจิต ปากก็ร้องครวญครางไม่หยุด“พี่ยุธ... โอ้...

ตอนที่ 78.“ไหน... เอ่อ... ไหนว่าจะกลับค่ำ...”“ถ้ากลับค่ำ ก็คงไม่เห็นอะไรดีๆ นะสิ”น้ำเสียงของเขากระด้าง และเหยียดหยันพิกล แถมยังจ้องเอา จ้องเอาที่หน้าหล่อนด้วยสายตาราวกับหล่อนคือผู้ร้ายอย่างนั้นแต่หญิงสาวก็คิดว่าทวิภาคคงโมโหที่หล่อนแอบอู้เลยทำหน้าตาดุดันแทบจะฆ่าหล่อนให้ตายคามือแบบนั้น ไม่ได้เอะใจอะไร“แค่นอนนิดหน่อยเองค่ะ ฉันทำงานบ้านมาทั้งวันแล้วนะ...”รอยยิ้มของทวิภาคที่ยืนตระหง่านค้ำศีรษะของหล่อนอยู่นั้นช่างน่ากลัวจับใจ ราชาวดีจ้องมองเขาอย่างค้นคว้า และก็พบแต่ความเดือดดาลเท่านั้นที่เต้นระริกอยู่ในดวงตาคมกล้า“เธอนี่หลอกเก่งเป็นบ้าเลยนะ...”“หลอกเก่ง?”“และฉันก็โง่พอที่จะหลงเชื่อมันซ้ำๆ ไม่ต่างจากควาย...”เย็นยะเยือกไปถึงหัวใจ กลิ่นไออำมหิตเริ่มครอบงำรอบๆ ตัวจนมึนงง สาวน้อยพยายามตีความหมายคำพูดของเขาว่ามันหมายความว่ายังไง แต่ก็คิดไม่ออก จนสุดท้ายเขาก็เฉลยออกมา“ตามมาถึงนี่เลยนะราชาวดี...”นั่นไง... นี่แหละที่ทำให้หล่อนสะดุ้งโหยง คำพูดของเขาแทงใจดำอย่างจัง หญิงสาวตัวสั่น ปากคอสั่นเทา ใบหน้างามเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเป็นไปไม่ได้...!ทวิภาคไม่มีทางรู้หรอกว่าหล่อนคือใคร เขาจะรู้ได้

ตอนที่ 80.เขาขยับเข้ามาจนชิดขอบเตียง ศีรษะอันทระนงต้องกับแสงไฟด้านบน มันทำให้เขาดูทะมึนมืดดำ และน่าหวาดกลัวอย่างที่สุด“ฉันน่าจะดูเธอออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วนะ... ฉันนี่มันโง่ระยำเลย ปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวกันหลอกซ้ำหลอกซากอยู่ได้...”ร่างอรชรถอยหนีกรูดจนแผ่นหลังอรชรชนเข้ากับหัวเตียง “ท่านพี่... หญิง...”เขาแสยะยิ้มกระด้าง กระโจนขึ้นมาบนเตียง และกระชากร่างอรชรเข้าไปปะทะอกกว้างอย่างไร้ความปรานี“อยากได้ฉันเป็นผัว... ถึงขนาดต้องตามมาหาถึงเมืองไทยเลยหรือราชาวดี...”สาวน้อยเจ็บจนหน้าเบ้ พยายามผลักไสพ่อคนตัวโต แต่เขาก็แข็งแรงกว่าหล่อนมาก”ปล่อยหญิงนะ...!”เขาไม่ปล่อย แถมยังสาดซัดความโหดร้ายจากริมฝีปากตนเองใส่หน้าหล่อนจนชาดิก “หรือว่าถ้าฉันไม่สนองให้สมใจอยาก เธอก็จะไม่ปล่อยฉันไปใช่ไหม! ผู้หญิงแพศยา...”นี่คือการโกหกอีกครั้งหนึ่งที่ราชาวดีสร้างมันขึ้นมา และเขาก็โง่พอที่จะกระโดดลงไปในหลุมเล่ห์ลวงนี้ เขามันบ้า และโง่ยิ่งกว่าไอ้ตัวที่ไถนาเสียอีกทวิภาคร้องตะโกนด่าทอตนเองอยู่ภายในอก ขณะหรี่ตาแคบมองสาวน้อยที่ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนอย่างชิงชังรอยยิ้มเหยียดหยามคืบคลานสู่ริมฝีปากหยักได้รูปสีแดงสดอี