All Chapters of มายาทมิฬ: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 52.คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีผลทำให้ใบหน้างามซีดเผือด ก่อนจะรีบปฏิเสธด้วยเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้มันแปร่งพร่ามากนัก“ไม่จริงเพคะ หญิงรักท่านพี่ รักจากหัวใจจริงๆ...”ร่างอรชรถูกดันออกห่างมือใหญ่ดันออกห่างเล็กน้อย ขณะกวาดมองใบหน้างามผุดผาดของผู้หญิงที่บอกว่าเป็นภรรยาของตนเองอย่างใช้ความคิด“พี่อยากให้ความทรงจำของพี่กลับมาเร็วๆ จัง เราจะได้อยู่กันอย่างสงบสุข...”“ตอนนี้ท่านพี่ไม่มีความสุขหรือเพคะ”หญิงสาวทำเสียงกระเง้ากระงอด จนทวิภาคต้องก้มลงจุมพิตเร็วๆ ที่กลีบปากสาวอย่างเอาอกเอาใจ และหัวเราะออกมา“มีความสุขสิ แต่พี่อยากได้มากกว่านี้ แต่น้องหญิงก็ไม่ยอมให้พี่... ถ้าวันไหนพี่คลั่งตายอย่าหาว่าพี่ใจร้ายหนีน้องหญิงไปเที่ยวสวรรค์ก่อนก็แล้วกัน”มือบางตีเบาๆ ที่ต้นแขนกำยำ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความขวยเขิน “ท่านพี่พูดอะไรก็ไม่รู้ หญิงไม่อยากคุยด้วยแล้ว...” ทำท่าจะขยับหนี แต่ก็ถูกมือใหญ่รั้งต้นแขนกลมกลึงเอาไว้เสียก่อน“พรุ่งนี้พี่จะเข้าไปสำรวจป่ากับท่านอาสักหน่อย หญิงอยากไปกับพี่หรือเปล่า...”คำพูดของทวิภาคทำเอาราชาวดีถึงกับหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง กลีบปากสีสวยชอกช้ำเผยอออก

ตอนที่ 54.เมื่อเห็นเจ้าสมถวิลกลับมาถึงเชียงรุ้งแล้ว แต่ไม่เห็นทวิภาค ราชาวดีก็ร้อนรุ่มไปทั้งตัวไม่ต่างจากถูกไฟแผดเผา หญิงสาวรีบเรียกรสาให้มาหาทันที“ทำไมท่านพี่ยังไม่มาอีกล่ะ ท่านอามาตั้งนานแล้ว นี่ทหารที่หญิงส่งไปก็ยังไม่กลับมาสักคน”สีหน้าของรสาก็ทุกข์ใจไม่ต่างจากราชาวดีแม้แต่น้อย แต่หล่อนก็ยังคิดในทางที่ดี “พระราชาคงจะเสด็จกลับมาถึงในเร็วๆ นี้แหละเพคะ เชื่อรสาเถอะ รออีกหน่อย...”“แต่หญิงรอไม่ไหวแล้วนะ นี่ก็เกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว” ร่างอรชรเดินกลับไปกลับมาด้วยความกังวลใจยิ่งนักรสากำลังจะเอ่ย แต่เสียงเอะอะโวยวายที่ดังอยู่นอกตำหนักก็ทำให้ทั้งหล่อนและราชวดีต้องรีบเดินออกไปนอกตำหนักอย่างรวดเร็วและภาพที่เห็นก็ทำให้ราชาวดีแทบล้มทั้งยืน ภาพทหารสองคนช่วยกันแบกร่างไร้สติที่เปียกโชนไปด้วยน้ำ และแดงฉานไปด้วยโลหิตปรากฏตรงหน้าอากาศที่ใช้สำหรับหายใจคล้ายกับถูกสูบออกไปจนหมด หัวใจแทบจะหยุดเต้น น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาอาบแก้ม ทุกอย่างดำเนินไปอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ“ท่านพี่... ท่านพี่... ไม่นะท่านพี่...”ร่างบางสั่นสะท้านวิ่งเข้าไปกอดร่างทวิภาคเอาไว้ คร่ำครวญปานจะขาดใจ ทั้งรสาทั้งมาลี

ตอนที่ 56.ราชาวดีเคยปลิ้นปล้อนยังไง ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น หล่อนมันแพศยา เห็นแก่ตัว ไม่มีหัวใจ หลอกใช้เขาครั้งแล้วครั้งเล่าเขามันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อนเลือกขึ้นมาเป็นหนังหน้าไฟ เพื่อรักษาบัลลังก์ของตนเองเอาไว้ หัวใจไม่เคยอยู่ในความคิดของเจ้าหล่อนแม้แต่นิดเดียวการแต่งงานเพื่อประโยชน์ส่วนตัว... น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก...“ฉันเกลียดเธอ! ราชาวดี ฉันเกลียดเธอ...”ชายหนุ่มคำรามเล็ดลอดไรฟันขาวสะอาดออกมา ขณะยกมือหนาขึ้นจับศีรษะที่ยังไม่หายปวดดีของตนเองแผ่วเบาทวิภาคยังคำวินาทีแรกที่เขาฟื้นขึ้นมาได้เป็นอย่างดี ห้องสีขาวที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ที่เขาเคยเห็นแต่ในทีวี รวมทั้งกลิ่นฉุนๆ ของยาหลากหลายชนิดเขาลืมตาขึ้นพร้อมๆ กับความเจ็บปวดที่ทะลักทลายเข้าใส่อย่างไม่ปรานี และความทรงจำว่าตัวเองเป็นใครก็ถล่มเข้าใส่ไม่ยั้ง เรื่องราวทุกอย่างชัดเจนอยู่ในสมองที่กำลังเต้นเร้าด้วยความปวดหนึบขณะที่ชายหนุ่มกำลังจมอยู่กับความคิดอันสับสนจนแยกแยะไม่ออกเลยว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ใดกันแน่ ผิดหวัง เคียดแค้น หรือว่าเจ็บปวด ประตูห้องพักฟื้นที่ครบคันไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกก็เปิดออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และร่างอร

ตอนที่ 58.“มันเป็นอย่างนั้นไปไม่ได้หรอกเจ้าสมถวิล เพราะตามกฎมณเฑียรบาล หากรัชทายาทอันดับหนึ่งยังมีชีวิตหรือมีทายาทอยู่ ท่านก็ไม่อาจจะขึ้นครองบัลลังก์นี้ได้ ดังนั้นความเห็นของท่านพวกเราจึงไม่ยอมรับ...”“ทำไม! พวกเจ้ากล้าขัดคำสั่งเราหรือไง หรือว่าอยากหัวหลุดจากบ่า...”เจ้าสมถวิลตวาดด้วยโทสะเมื่อถูกต่อต้านจากบรรดาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ยังจงรักภักดีต่อเจ้าสุขเกษมเจ้าพี่ของเขาอยู่“คนที่จะสั่งตัดหัวพวกเราได้นั้น... คือผู้ครองบัลลังก์เชียงรุ้งเท่านั้น ซึ่งท่านไม่ใช่ และไม่มีวันใช่ด้วย...” อมาตย์ผู้ใหญ่นามว่าแสงคำลุกขึ้นยืน ขณะที่พรรคพวกของเขาเกือบครึ่งท้องพระโรงก็ลุกขึ้นตาม“แสงคำ...!”เจ้าสมถวิลคำรามเล็ดลอดไรฟันออกมาอย่างเกรี้ยวกราด จ้องมองบรรดาขุนนางหัวเก่าที่ดาหน้ากันเดินออกไปด้วยสายตาอาฆาต“คอยดูเถอะ หากเราได้ครองบัลลังก์นี้เมื่อไหร่ พวกเจ้าได้กระเด็นออกจากตำแหน่งไปเลี้ยงควายที่บ้านนอกแน่...”“ทรงพระทัยเย็นๆ ไว้ก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้เรามาคิดแผนการกำจัดพระราชาดีกว่า...”เมื่อในท้องพระโรงเหลือแค่เขากับเจ้าสมถวิลตามลำพัง คำลือจึงเอ่ยขึ้น และมันก็ทำให้เจ้าสมถวิลยิ้มน่ากลัวออกมา“เจ้าหน้

ตอนที่ 60.“นายท่านจะทำอะไรเพคะ...”เจ้าสมถวิลหัวเราะเหี้ยมเกรียม “ก็จะส่งเจ้าไปหาเพื่อนของเจ้ายังไงล่ะ... ในยมโลก...”“นี่นายท่านหมายความว่า...”มาลีเบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด ถอยหลังหนีจนไปชนเข้ากับกำแพงห้อง ความหวาดกลัวระเบิดตูมอยู่ในอก“ใช่... เจ้าคิดไม่ผิดหรอก เพื่อนของเจ้าไปรออยู่แล้ว...”“นี่นายท่าน... นายท่านหลอกใช้ข้าน้อย นายท่าน... โอ๊ย!...”พูดยังไม่ทันจบประโยค ปลายมีดแหลมก็ปักเข้าที่กลางอกอย่างแม่นยำ เลือดสดๆ ไหลออกมา เจ้าสมถวิลหัวเราะอย่างสะใจเมื่อเห็นใบหน้าของมาลีซีดขาว ดวงตาเบิกโพลงแสดงถึงความเจ็บปวด“นายท่าน...หลอก....”ร่างของมาลีกระตุกสองครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป เจ้าสมถวิลกระชากดาบออกจากร่างนั้น ก่อนจะเรียกทหารให้เข้ามาจัดการกับศพของมาลี“เอาศพนางไปจัดการให้เรียบร้อย และส่งข่าวบอกคำลือด้วยว่าให้กลับวังด่วน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนแล้ว...”“พ่ะย่ะค่ะ...”ทหารรับคำ ก่อนจะช่วยกันลากร่างของมาลีออกไปจากตำหนักของเจ้าสมถวิล เพื่อจะนำไปฝังที่ท้ายวังหลวงโดยหารู้ไม่ว่ามาลียังไม่ขาดใจตาย หล่อนแกล้งทำเป็นตายเพื่อจะให้เจ้าสมถวิลตายใจ และเมื่อทหารพาหล่อนมาวางไว้ที่สวน และหันไปช่วยกันขุมห