All Chapters of มายาทมิฬ: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 61.“เปลี่ยนฉลองพระองค์เพคะ ได้โปรดเถอะองค์หญิง... อย่าให้รสาขาดใจตายตรงนี้เลย...”“รสา... งั้นรสาไปกับหญิงนะ ไปกลับหญิง...” หญิงสาวโผเข้ากอดแม่นมของตัวเองไว้แน่นรสาส่ายหน้า “รสาจะคอยเป็นหูเป็นตาให้ทางนี้ องค์หญิงได้โปรดรีบเสด็จเถอะเพคะ... เร็วเข้า เดี๋ยวจะไม่ทันการ”ราชาวดีไม่มีทางเลือกจำต้องทำตามสิ่งที่รสาบอก หัวใจแหลกลาญ รีบจัดการซ่อนตัวเองลงในชุดเสื้อเชิ้ตพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขายาวอย่างรวดเร็ว รสารีบเก็บของมีค่าใส่กระเป๋าใบเล็กและส่งให้ราชาวดี“เก็บไว้ในดีนะเพคะ มันจะทำให้องค์หญิงไม่ลำบากนัก หากต้องไปใช้ชีวิตต่างแดน...”หญิงสาวรับมาสะพายเอาไว้ มองรสาอย่างอาวรณ์ “แต่หญิงไม่อยากไป หญิงไม่รู้จักใคร และหญิงไม่รู้จะไปที่ไหนดี...”รสารีบไปชะโงกมองที่หน้าระเบียงด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะพูดกับราชาวดีเสียงร้อนรน “องค์หญิงต้องเสด็จไปอยู่เมืองไทยสักระยะ ที่นั่นมีแต่คนใจดี องค์หญิงจะปลอดภัยกว่าอยู่ประเทศอื่น...”“รสา... ไปกลับหญิง...”รสาระบายยิ้มน้ำตานองหน้า หล่อนยังไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าจะสามารถมีชีวิตอยู่รอดจนถึงวันที่ราชาวดีกลับมาทวงบัลลังก์คืนหรือไม่ แต่เพื่อความปลอดภัยของราชาวดี หล

ตอนที่ 63.1 เดือนผ่านไปเจ้าสมถวิลที่ตอนนี้ได้เถลิงราชสมบัติเป็นพระราชาองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์เชียงรุ้งกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนบัลลังก์ที่ตนเองปล้นมาจากราชาวดีหลังจากที่หนึ่งเดือนที่แล้วเขาได้เข้ายึดวังหลวงเอาไว้ได้ และจัดการสังหารขุนนางทุกคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้จนหมดสิ้น รวมถึงข้าเก่าเต่าเลี้ยงของราชาวดี และอดีตพระราชาสุขเกษมก็มีชะตากรรมไม่แตกต่างกัน“ผ่านมาตั้งเป็นเดือนแล้วยังหานางไม่พบอีกหรือ นี่พวกเจ้าทำงานกันประสาอะไร!”“ถึงแม้ข้าน้อยจะยังหาองค์หญิงราชาวดีไม่พบ แต่ตอนนี้ข้าน้อยก็รู้แล้วว่าองค์หญิงทรงเสด็จลี้ภัยเข้าไปอยู่ในเมืองไทยพ่ะย่ะค่ะ” คำลือพูด“ถ้ารู้แล้วทำไมยังไม่เด็ดหัวของมันมาให้เราสักที รู้ไหมว่าหากเรายังไม่เห็นนังหลานอวดดีคนนี้ตายต่อหน้า เสี้ยนหนามแห่งความหวาดระแวงที่ทิ่มแทงอยู่ในอกของเราก็คงไม่มีวันสลายไปได้ ดังนั้นพวกเจ้าต้องทำให้สำเร็จ ต้องฆ่านางให้ได้ และต้องเร็วที่สุดด้วย...”เจ้าสมถวิลคำรามเกรี้ยวกราด นึกไปถึงวันที่เขาเข้าโจมตีวังหลวง ทหารมารายงานว่าราชาวดีถูกสังหารบนแท่นบรรทมเรียบร้อยแล้ว แต่พอไปดูจริงๆ ผู้หญิงที่นอนขาดใจตายอยู่บนเตียงของราชาวดีกลับเป็นรสาแม่นมของ

ตอนที่ 65.งานหนักแค่ไหนมันก็ทำให้แค่กายเหนื่อย แต่การที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ตนเองทั้งรักทั้งน้อยใจอย่างทวิภาคนี่สิ มันทำให้ทั้งร่างกายและหัวใจของหล่อนเหน็ดเหนื่อยไม่ต่างจากการวิ่งมาราธอนรอบโลกเลยทีเดียวพรุ่งนี้หล่อนจะต้องขอเปลี่ยนไปประจำอยู่ที่อื่น... เพราะหากอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้นานๆ ไม่ช้าความลับของหล่อนก็จะต้องถูกเปิดเผยอีกครั้งและผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ... ความเกลียดชังที่จะเพิ่มทวีคูณขึ้นอย่างไม่มีทางหยุดเพราะทวิภาคไม่เคยยอมฟังเหตุผลของหล่อนแม้แต่ครั้งเดียว...แฟ้มเอกสารในมือของมัลลิกาแทบจะร่วงลงสู่พื้น เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องส่วนตัวของอินทร แล้วเห็นนิรนาถลูกสาวของนพรัตน์เจ้านายของหล่อนก้มลงจูบปากหยักสวยของเขาอย่างดูดดื่ม แถมพ่อตัวดียังยอมนิ่งเฉยให้อีกฝ่ายได้รุกตามใจชอบเสียอีกหญิงสาวกำลังจะหมุนตัวเดินออก แต่นิรนาถที่ผละออกห่างอินทรแล้ว เรียกไว้เสียก่อน มัลลิกาค่อยๆ หันใบหน้าที่ซีดเผือดของตนเองกลับไปช้าๆหล่อนเห็นใบหน้าของนิรนาถซับเลือดฝาดเล็กน้อย แต่พ่อคนตัวโตกลับทำหน้าตาเฉยชา ไร้ความรู้สึก ซึ่งมันก็ทำให้หล่อนอยากจะตบสักฉาดสองฉาด เพื่อให้เลือดความเจ้าชู้มันกระเซ็นออกมาบาง

ตอนที่ 67.ราชาวดีเลิกรัก เลิกคิดถึงเขาได้แล้ว... ร้องสั่งตัวเองอย่างบ้าคลั่ง รีบยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องนอนของทวิภาคมือบางยกขึ้นเคาะเบาๆ “คุณภาคคะ มีแขกมาหาค่ะ...”“ฉันไม่อยากพบใครทั้งนั้น บอกให้เขากลับไป”เสียงห้าวตอบกลับมาอย่างไม่ใยดี เสี้ยวหนึ่งของหัวใจรู้สึกดีไม่น้อยที่ทวิภาคปฏิเสธที่จะพบกับผู้หญิงคนนั้น แต่อีกความรู้สึกหนึ่งมันบอกว่าหล่อนกำลังจะเป็นนางมารร้าย หล่อนควรจะบอกว่าใครมาหาเขา“แต่เธอบอกว่าเธอชื่อมะลิค่ะ...”บอกออกไป และกลั้นใจรอคอยคำปฏิเสธจากทวิภาค แต่มันกลับไม่มีกลับมา เพราะไม่ช้าร่างสูงตระหง่านของเขาก็เปิดประตูออกมา พร้อมๆ กับก้าวผ่านหน้าหล่อนออกไปทันทีราชาวดียิ้มทั้งน้ำตา “เธอทำถูกแล้วราชาวดี... ทำถูกแล้ว...”ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องครัวแทนที่จะเป็นห้องโถง เพื่อเลี่ยงภาพบาดตาบาดใจที่สมองจินตนาการล่วงหน้าเป็นฉากๆ ได้อย่างเจ็บช้ำระกำใจ“พี่มะลิ....” ทวิภาครีบเดินมาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับมัลลิกา“ภาค พี่ดีใจจังเลยที่ได้พบภาค... เป็นยังไงบ้าง”มัลลิกาถามอย่างห่วงใย มองบุรุษที่หล่อเหลาไม่ต่างจากเทพบุตรจำแลงต

ตอนที่ 69.“นอนหลับสบายเลยนะ เรียกจนชั้นล่างแทบจะขึ้นมาด่า ยังไม่ตื่นอีก...”ชายหนุ่มเตะประตูให้ปิดเข้าหากันแรงๆ จนวงกบลั่นเสียงดัง แต่เจ้าหล่อนก็ยังไม่ยอมตื่น นอนนิ่งจนน่าจะเรียกว่าตายได้แล้ว“วดี...! นี่เธอแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย” เข้าไปเรียกใกล้ๆ พร้อมๆ กับมือใหญ่ที่แตะเบาๆ ที่แก้มสาวข้างที่มีปานดำ“วดี! วดี! ตื่นสิ...”ราชาวดีค่อยๆ ขยับตัวช้าๆ แต่ก็ยังไม่ยอมตื่น ชายหนุ่มจึงแตะเบาๆ ที่แก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้มันได้ผล เพราะดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของทวิภาคลอยต่ำอยู่ตรงหน้า“ว๊าย! นี่จะปล้ำกันหรือคะ...”รีบผุดลุกขึ้น แต่จังหวะนั้นศีรษะของหล่อนก็กระแทกเข้ากับหน้าของทวิภาคเข้าอย่างจัง จนชายหนุ่มหน้าหงาย ยกมือขึ้นกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด“อัปลักษณ์อย่างเธอใครจะปล้ำลงฮึ! แล้วดูสินี่...” มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของตนเองช้าๆ“คุณปากแตก... ฉันขอโทษ... ยา... ฉันจะไปเอายามาทาให้...” ราชาวดีลนลานจะลงจากเตียง แต่ทวิภาครีบร้องห้ามไว้เสียก่อน“หยุดเลย... ฉันจัดการเองได้เรื่องปากของฉันนะ เธอไปทำกลับข้าวให้ฉันกินเถอะ นี่ไ