มายาทมิฬ

ตอนที่ 1.พระราชวังสีทองอร่ามที่เด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ทำให้ทวิภาคถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ มันกว้างใหญ่ไพศาลหาใครเทียม แถมอาณาเขตโดยรอบเกือบทั้งหมดยังเป็นภูเขาซะส่วนใหญ่ และอานิสงส์ของผืนป่าที่ยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้เขียวขจีก็ทำให้ความรู้สึกขุ่นเคืองใจหายไปหมดสิ้น เหลือไว้แต่ความร่มเย็นผ่อนคลายชายหนุ่มไม่อาจจะบรรยายสิ่งที่เห็นออกมาเป็นคำพูดได้เลยว่ามันงดงามมากเพียงใด เพราะคำใดๆ ในโลกนี้คงเทียบกับความประณีตวิจิตรบรรจงที่ได้พบเห็นไม่ได้อีกแล้ว“เชิญคุณทางนี้ค่ะ”เสียงใสๆ ของนางกำนัลในชุดคล้ายๆ กับชาวไทยวน คาดอกด้วยผ้าสีน้ำเงินเข้ม ไหล่เปลือยถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีฟ้าอ่อน และสวมผ้าซิ่นสีพื้น ขณะที่ทรงผมถูกเกล้ามวยไว้กลางศีรษะมีดอกเอื้องแซมพองาม ช่วยกระชากเขาให้ออกจากความงดงามตรงหน้าชายหนุ่มได้สติ รีบเดินตามนางกำนัลเข้าไปในพระราชวังโอ่อ่านั้นอย่างรวดเร็ว แต่ระหว่างที่ก้าวเดินก็ยังอดสอดส่ายสายตาไปรอบๆ วังนี้ไม่ได้ และก็ได้เห็นผู้ชายวัยฉกรรจ์เปลือยอก นุ่งผ้าฝ้ายสีน้ำเงินสีเดียวกับผ้าคาดอกของนางกำนัลที่เดินอยู่เบื้องหน้า มีผ้าสีขาวคาดที่หน้าผาก มือถือดาบเดินเป็นแถวไปมาเป็นระเบียบนี่

ตอนที่ 3.จากที่เคยมองไปยังวิวด้านนอก จำต้องละสายตากลับมามองสตรีสาวที่ขึ้นเสียง แถมยังชี้หน้าเขาอย่างไม่พอใจด้วยความประหลาดใจ“เธอเป็นเจ้าหญิงหรือไง ถึงได้เดือดร้อน” คำพูดนี้ทำให้สาวน้อยรู้สึกตัว รีบแก้ตัวพัลวัน“ก็...เอ่อ... นายท่านไม่ควรกล่าวหาองค์หญิงแบบนี้ หากใครได้ยินเข้าโทษถึงประหารเลยนะเพคะ” น้ำเสียงอ่อนหวานยังคงขุ่นคลักทวิภาคยักไหล่ทำท่าไม่แยแส จนราชาวดีอยากจะทุบสักปึ๊กสองปึ๊กให้หายโอหังนัก นี่หากไม่รักไม่ใคร่นะ จะสั่งให้ทหารจับไปทรมานให้เข็ด“ฉันพูดความจริงทำไมต้องกลัวด้วย องค์หญิงของเธอนั่นแหละที่สมควรจะอาย มีอย่างที่ไหนบังคับให้ผู้ชายมาหา ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เต็มใจแม้แต่น้อย...”น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ชอบใจ ราชาวดีฟังแล้วก็ชอกช้ำ หน้าเศร้าไม่คิดว่าเขาจะรังเกียจหล่อนถึงเพียงนี้ หล่อนก็แค่อยากเห็นเขา อยากใกล้เขา อยากตอบแทนที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้แค่นั้นเอง ไม่เคยคิดจะใช้อำนาจเพื่อให้ได้ตัวเขามาครอบครองสักหน่อยน้ำตาพาลจะไหลต้องรีบซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มหวานที่ถูกฝึกมาตั้งแต่เล็ก “หากนายท่านได้พบองค์หญิง นายท่านจะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าพระพักตร์หรือเปล่าเพคะ”“ฉันเป็นคนปากตรงกับใจ คิดยัง

ตอนที่ 5.ทวิภาคหรี่ตามองสตรีที่แก้มแดงก่ำตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ เขาติดใจกับการตอบสนองที่ไร้ขีดสิ้นสุดของเจ้าหล่อนยิ่งนักให้ตายเถอะ...! นี่อย่าบอกนะว่าเขาหลงใหลแม่นางกำนัลขององค์หญิงน่ารังเกียจนั่น ชายหนุ่มรีบสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อสลัดความคิดอันน่ารังเกียจนั้นให้หลุดออกไปโดยเร็ว“ตามใจ แล้วหากไม่อยากถูกจูบอีกล่ะก็... อย่าคิดจะอ่อยฉันอีก”“อะไรนะ!” จากที่ไม่กล้าสบตาคมของเขา ตอนนี้กลับจ้องเขม็งนี่เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ใครอ่อยเขากันยะ หล่อนเหรอ หล่อนอ่อยที่ไหนกัน ก็แค่... แค่อยากอยู่ใกล้ชิดเขาเท่านั้นเอง“ฉัน...เอ่อ... ข้าน้อยนี่นะอ่อยนายท่าน...”ควันแทบออกหู ใบหน้าที่แดงแล้วก็แดงก่ำขึ้นอีก แต่ไม่ใช่เพราะความเขินอายเฉกเช่นครั้งแรก เพราะครั้งนี้มันคือความโกรธต่างหากล่ะ“ทำไมต้องทำเสียงตกใจด้วยล่ะ ก็เธอทำจริงๆ นี่... เอาล่ะไปได้แล้ว”จากที่เคยคิดจะไปคราวนี้กลับเดินเข้าหา มองหน้าถมึงทึง “ข้าน้อยไม่ได้อ่อยนายท่านนะเพคะ โปรดเข้าใจใหม่ซะด้วย...”ไปหยุดยืนชิดกับร่างกำยำที่สูงกว่าหล่อนมากมาย มากขนาดไหนหรือ ก็ศีรษะของหล่อนยังไม่ถึงปลายคางของเขาดีเลย แต่กลัวซะที่ไหน... มาว่

ตอนที่ 7.เหตุการณ์ในครั้งนั้นผ่านมาถึงสามสิบสามปีแล้ว แต่มันก็ยังชัดเจนในสมองไม่เสื่อมคลาย อินทรายุธไม่มีทางรู้ว่าชาติกำเนิดของตนเองคือใคร เพราะเขาสั่งปิดปากทุกคนที่คุ้มเอื้องผึ้งที่ประทับส่วนตัวของตนเองที่อยู่ห่างจากราชวังนี้ไปถึงหนึ่งร้อยหลา เพราะหากใครพูดมันผู้นั้นจะต้องตายทั้งโคตร“เจ้าจะต้องทำให้พ่อสมหวังนะ อินทรายุธ...”สมถวิลพึมพำแผ่วเบา ก่อนจะหลับตาให้ตัวเองจมปลักอยู่กับความรุ่มร้อนของเพลิงริษยาต่อไปอย่างมิมีสิ่งใดในโลกจะดับมันลงได้ร่างสูงใหญ่แกร่งกำยำก้าวเดินออกมาทางประตูผู้โดยสารขาเข้า เรือนร่างใหญ่ตระหง่านโดดเด่นอยู่ในชุดสูทเนี้ยบสีดำที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน ช่วงขากำยำที่อยู่ในกางเกงที่ตัดเย็บโดยช่างฝีมือระดับโลกก้าวยาวๆ ไปตามทางอินทรายุธ บุตรชายบุญธรรมในองค์สมถวิล ชายหนุ่มถูกส่งเข้าโรงเรียนประจำที่ลอนดอนตั้งแต่อายุได้เพียงสิบสามปี และนี่ก็คือครั้งแรกที่เขาได้เดินทางกลับมายังบ้านเกิด เพราะปกติสมถวิลจะเป็นฝ่ายเดินทางไปหาเขาเองที่ลอนดอน และเขาก็กลับมาโดยไม่ได้แจ้งให้บิดาทราบล่วงหน้าแม้แต่น้อยมือหนายกขึ้นขยับแว่นสีดำปกปิดดวงตาคมรียาวที่มีแพขนตาดกดำช้าๆ ปื้นคิ้วเข้มยา

ตอนที่ 9.ใบหน้าหล่อเหลาของอินทรายุธเต็มไปด้วยรอยยิ้มหยัน “ดีมาก... หวังว่าพวกนั้นจะไม่มาวุ่นวายกับเราอีก...” ชายหนุ่มพึมพำ ขณะปลายตามองหญิงสาวที่ยังสลบไม่ฟื้นด้วยสายตาชิงชัง ก่อนจะหันมาพูดกับคนสนิท“เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับที่สุด ห้ามให้คนในวังเชียงรุ้งรู้เด็ดขาด โดยเฉพาะท่านพ่อ และเรื่องที่เรากลับมาเชียงรุ้งแล้วก็อย่าได้แพร่งพรายออกไป มันยังไม่ถึงเวลา...”“พ่ะย่ะค่ะ เจ้าน้อย...”“ไปได้แล้วล่ะคำอ้าย และอย่าให้ใครมารบกวนเราล่ะ” คำอ้ายออกไปแล้ว พร้อมๆ กับบานประตูที่ถูกปิดลงสนิทอีกครั้งร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปทรุดนั่งที่ขอบเตียง จ้องมองสตรีสาวที่นอนหลับสนิทอยู่ด้วยสายตาทั้งรักทั้งเคียดแค้น “เธอจะต้องชดใช้ทุกความเจ็บปวดของฉัน มะลิ!” นิ้วแกร่งไล้แก้มนวลแผ่วเบาสมองไม่รักดีย้อนกลับไปถึงอดีตที่เจ็บปวดแสนสาหัสของตนเองช้าๆ ดวงตาคมกล้ากระด้างขึ้น ดุดันขึ้น กรามแกร่งขบกันแน่นจนเนื้อข้างแก้มกระตุกเป็นริ้วแห่งโทสะ“ฉันจะต้องทำให้เธอตายทั้งเป็น เธอจะต้องตายทั้งเป็น!”คำรามออกมาด้วยความชิงชัง มือใหญ่ถูกเจ้าตัวดึงออกไปจากพวงแก้มสาวอย่างรวดเร็วอย่างรังเกียจ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง