All Chapters of มายาทมิฬ: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่ 81.“ช้าไปแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันอยากลองกับเธอ... อยากฝังตัวอยู่ในกายของเธอ อย่าเสแสร้งเลยดีกว่า ตอบสนองฉันให้ถึงใจทีเถอะ บางทีฉันอาจจะเบิ้ลสักสองสามรอบ เป็นรางวัลให้กับการดีดดิ้นที่ถึงใจของเธอก็ได้ราชาวดี...”“คนใจร้าย...!”ว่าแล้วก็สะบัดมือลงบนใบหน้าหล่อกระชากลมหายใจนั้นเต็มแรง จนมันหันไปอีกฝั่ง รอยนิ้วของหล่อนขึ้นครบทั้งห้านิ้วบนแก้มที่ขาวใสนั้นความชาหนึบที่ซีกแก้มซ้าย ทำให้เขาต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมแก้มของตนเอง ขณะค่อยๆ หันกลับมาจ้องมองสตรีที่ทำร้ายร่างกายด้วยสายตาดุดัน“ไม่เคยดูหนังไทยหรือไง... น่าจะรู้นะว่าสิ่งที่จะได้รับตอบแทนมันคืออะไร... หรือว่าที่ทำนี่ก็เพราะต้องการให้ฉันทำแบบนั้น...”เขาแสยะยิ้มน่ากลัว ราชาวดีตัวสั่นสะท้าน หน้าตื่นตระหนก พยายามจะดิ้นลงจากตักเขาให้ได้ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ยิ่งดิ้นร่องสาวก็ยิ่งกดทับบนแก่นเนื้อที่น่าจะยิ่งใหญ่อลังการไม่หยุด“ไม่นะ ปล่อยหญิง...”“อย่าเสแสร้งเลยน่า... เธอชอบมันต่างหาก...”คำพูดของเขาจบลงพร้อมๆ กับการเริ่มต้นดูดเม้มปลายถันที่พุ่งดันบราเซียตัวน้อยขึ้นมาด้วยความช่ำชอง ขณะที่มือใหญ่จัดการกับส่วนล่างของสาวน้อยจนเกลี้ยงเกลาไม่แพ้ส่วนบ

ตอนที่ 83.“เธองดงามไปทุกส่วน แถมยังเป็นพรหมจารีอีกด้วย...”เขาก้มต่ำลงฝังปลายจมูกกับแก้มสาวของภรรยาทางพฤตินัยที่เบือนหน้าหนีของตนเองด้วยความรู้สึกอ่อนหวานที่สุดในชีวิต“พอใจแล้วก็ปล่อยฉันเถอะค่ะ...”สรรพนามที่หลุดรอดออกมาจากกลีบปากชอกช้ำของราชาวดีทำให้คิ้วเข้มยาวดกดำของทวิภาคเลิกขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ“โกรธฉันหรือ...”“ไม่ค่ะ แต่ฉันอึดอัด ปล่อยฉันได้แล้ว...”ตอบโต้โดยไม่มองหน้า น้ำตาคลอเบ้า ความน้อยใจจากวาจาเผ็ดร้อนที่สาดใส่หน้าก่อนที่หล่อนกับเขาจะโรมรันกันฝังแน่นอยู่ในสมองมันย้ำเตือนให้รู้ว่า ทวิภาคคิดกับหล่อนยังไง และตอนนี้หล่อนก็รองรับความใคร่ของเขาไปเรียบร้อยแล้วใบหน้าหล่อเหลากระด้างขึ้น ขณะที่ถอดถอนความใหญ่โตที่ฝังแน่นอยู่ภายในกายของหล่อนออกไป และพลิกลงไปนอนข้างๆร่างกายกำยำนอนหงาย ดวงตาคมกล้าจ้องมองเพดานห้องด้วยสายตาไร้ความรู้สึกราชาวดีรีบลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าต้นแขนเอาไว้เสียก่อน “กรุณาปล่อยฉันเถอะค่ะ เราเสร็จสิ้นกันไปแล้ว...”เขาลุกขึ้นตาม กระชากหล่อนเข้าไปในอ้อมแขน พร้อมๆ กับจับร่างของหล่อนให้นั่งซ้อนตักแกร่งของตนเองอย่างเอาแต่ใจ หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น

ตอนที่ 85.หญิงสาวเดินตามไปหยุดตรงหน้า ก่อนจะก้มลงหอมแก้มสากนั้นเบาๆ และหัวเราะออกมา “ไม่เห็นต้องกลัวเลยนี่คะ เพลงของพี่ยุธติดชาร์ทวิทยุทั่วประเทศ รับรองแฟนคลับตรึม”ชายหนุ่มไม่ตอบ ฝืนยิ้มขืนๆ ออกมา มัลลิการู้สึกแปลกใจไม่น้อยกับท่าทีของเขา แต่ก็เดาว่าอินทรายุธคงจะเหนื่อย หล่อนจึงไม่ใส่ใจนัก“เย็นนี้พี่ยุธจะค้าง... เอ่อ...” หน้าแดงก่ำ ไม่สามารถพูดจบประโยคได้“ค้างกับมะลิใช่ไหม...” ชายหนุ่มต่อให้อย่างรู้ทัน ก่อนจะระบายยิ้มออกมากลบเกลื่อนความลำบากใจของตนเองมือบางตีเบาๆ ที่แผงอกกว้าง “รู้แล้วยังแกล้งมาล้อมะลิอีก...”อินทรายุธมองภรรยาสาวตาหวานฉ่ำ รั้งร่างอรชรให้มานั่งซ้อนตัก ก่อนจะพรมจูบที่ซอกคอนุ่มอย่างหยอกเย้าเกินกว่าจะจริงจัง“หอมจังเมียพี่คนนี้...”“อีกหน่อยสาวคนอื่นก็คงหอมกว่า...” มัลลิกาโต้กลับด้วยความไม่มั่นใจ ชายหนุ่มหัวเราะเบา หรี่ตาแคบจ้องมองใบหน้างามนิ่ง“พี่เป็นคนรักเดียวใจเดียว มะลิก็รู้นี่... พี่ไม่เคยเปลี่ยนใจ...”“แต่พี่ยุธก็เกลียดมะลิไม่ใช่หรือคะ อย่างน้อยๆ ก็เมื่อสามปีก่อน...” หญิงสาวปรายตาขึ้นมองใบหน้าหล่อกระชากใจของบุรุษตรงหน้าอย่างค้นคว้า“ถ้าจะพูดให้ถูก มันทั้งรักทั้

ตอนที่ 87.คำลือรีบส่ายหน้า “ไม่พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยมิบังอาจ...”“งั้นก็ดีแล้ว ไปทำตามคำสั่งของเราให้สำเร็จ เรื่องอื่นอย่าไปสนใจมัน”เจ้าสมถวิลสั่งเสียงกระด้าง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาชื่นชมกับบัลลังที่ตัวเองนั่งอยู่ด้วยความระเริงในอำนาจ ความทะเยอทะยานไม่เคยดับไปจากหัวใจ“พ่ะย่ะค่ะ นายท่าน” คำลือถอนใจเบาๆ ก่อนจะรีบถอยหลังและเดินออกไปอย่างรวดเร็วทวิภาคตื่นขึ้นมาเมื่อพระอาทิตย์ทอแสงเจิดจ้าเข้ามาทางประตูหน้าต่างที่เป็นกระจกบานใหญ่ของห้อง ชายหนุ่มยกแขนขึ้นบิดไปมา ก่อนจะตะแคงเพื่อรั้งคนข้างตัวเข้ามากอด แต่กลับต้องผิดหวัง เพราะสิ่งที่แขนของเขาตวัดเข้ามากอดนั้นคือหมอนข้าง หาใช่ สตรีร่างกายนุ่มนิ่ม หอมกรุ่นที่นอนซบอยู่กับแผงอกกว้างของเขามาตลอดทั้งคืนดวงตาคมกล้าลืมขึ้นทันที ขณะที่ร่างกำยำลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างหัวเสีย สบถกับตัวเองอย่างไม่พอใจ และก็พาลนึกโกรธไปถึงผู้หญิงคนนั้นด้วยหล่อนทำให้อารมณ์ดีๆ ของเขาเสียแต่เช้า...มือใหญ่เหวี่ยงหมอนข้างทิ้งลงกับพื้นห้องอย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวลงไปจากเตียง หยิบเสื้อคลุมสีน้ำตาลไหม้มาสวมทับร่างกายบึกบึนที่เปลือยเปล่าตลอดทั้งร่าง และเดินออกไปจากห้องนอนเพื่อตามหาราช

ตอนที่ 89.หญิงสาวระบายยิ้ม ก่อนจะพูดเตือนขึ้นอีก “ระวังนะ ไม่พูด ไม่บอก แถมปากแข็งแบบนี้ สักวันเธอจะหนีไป และภาคเองนั่นแหละที่จะเสียใจ...”“วันนั้นคงอีกนานครับ...”มัลลิกาส่ายหน้ากับความปากแข็งของทวิภาค ก่อนจะลุกขึ้นยืน “พี่ขอโทษอีกครั้งนะที่ไม่ดูตารางงานให้ดี พอคุณนาถบอกก็รีบมา เลยทำให้ภาคลำบากใจ งั้นพี่กลับก่อนนะ”ทวิภาคลุกขึ้นยืน เดินไปส่งมัลลิกาที่หน้าประตู “ไม่เป็นไรครับพี่มะลิ เดินทางดีๆ นะครับ”“ขอบคุณจ้ะ พี่ไปล่ะ”ชายหนุ่มมองร่างระหงสมส่วนของมัลลิกาจนลับตา ก่อนจะปิดประตู และก็ไม่ลืมลงกลอนเหมือนครั้งที่แล้ว ก่อนจะก้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องนอนที่ราชาวดีเดินหายเข้าไป“ราชาวดี... เปิดประตูหน่อยสิ วดี...”เคาะเรียกอยู่ไม่กี่ที ประตูก็เปิดออก พร้อมๆ กับร่างอรชรที่กำลังจะเดินหนีไป ทวิภาครีบคว้าเข้ามากอดแน่น“หึงหรือ... พี่กับพี่มะลิไม่มีอะไรกันสักหน่อย...” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี“ถึงมีฉันก็ไม่เดือดร้อน...” พยายามจะสะบัดตัวหนี แต่ก็ถูกดันให้นอนลงบนเตียงเสียก่อน“แน่หรือเปล่า กลัวจะร้องไห้ขี้มูกโป่งนะสิ”ชายหนุ่มทาบทับลงมา พร้อมๆ กับจัดการเสื้อผ้าของราชาวดีให้ออกไปจากตัวอย่างง่ายดาย โดย