All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 151 - Chapter 160

และแม้ว่าในใจจะยังหวาดหวั่นกลัวว่าเขาจะไม่รักษาสัจจะที่ให้ไว้แต่ ณ เวลานี้ที่ตัวเธอเองก็ไม่เหลือทางเลือกอะไรอีกแล้ว เธอที่ไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีแม่ให้ติดต่อด้วยเพราะแม่ที่หายไปหลายอาทิตย์จนไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ดังนั้นนี้คงเป็นหนทางเดียวที่สวรรค์ส่งมาให้ตัวเธอได้มีชีวิตรอด“ดี...อย่างนั้นเธอออกไปได้แล้ว เดี๋ยวป้าสุภาป้าแม่บ้านที่พาเธอมาหาฉันเมื่อครู่นี้จะเป็นคนบอกรายละเอียดในสิ่งที่เธอต้องทำแทนฉันเอง” ชายหนุ่มบอกเด็กสาวก่อนจะก้มหน้ามองเอกสารงานที่อยู่ในมือต่อกระทั่งเมื่อเด็กสาวได้เดินเปิดประตูลับตาออกไปแล้ว สายตาที่ดูเหมือนจะไม่สนใจในตัวเด็กสาวที่มีก่อนหน้านี้ก็พลันมีประกายวาววาบเต็มไปด้วยเลศนัยขึ้นมาทันที รอยยิ้มแสยะร้ายด้วยความพึงพอใจผุดขึ้นประทับบนใบหน้าหล่อร้ายจนดูน่าหวาดหวั่น ก่อนที่แผ่นหลังใหญ่โตของคนเจ้าเล่ห์จะค่อย ๆ เอนพิงเข้ากับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทางสบาย ๆ พร้อมกับแผนการบางอย่างที่เขาจะดำเนินต่อไปจากนี้...--- ไผ่ Talk ---หลังจากที่เด็กสาววัยขบเผาะที่ดูจะโตเร็วเกินวัยเดินลับตาผมไปแล้ว แผนการที่ถูกกำหนดไว้ในสมองนับตั้งได้แต่เห็นใบหน้าของเด็กสาวที่หน้าจอมือถือ

คำบอกเล่าของน้องสาวที่ไร้ลมหายใจทำผมมือสั่นแทบจะจับกระดาษใบบางเอาไว้ไม่อยู่ สาวน้อยที่ไร้เดียงสากลับไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปจะทำให้เกิดผลเลวร้ายตามมา เพราะหลังจากที่เธอมอบความสาวให้กับผู้ชายที่ตัวเองรักในวันนั้นไปแล้ว เธอที่คิดว่าไอ้ซาตานในคราบเทพบุตรจะมองเธอเป็นคนรัก แต่มันกลับไม่แยแสเธอเลยสักนิด อีกทั้งยังทำเหมือนกับไม่เคยรู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ ความเป็นจริงที่เข้ามาพังจินตนาการที่ตัวหญิงสาววาดฝันเอาไว้ว่าความรักจะต้องเหมือนดั่งนิยายที่เธอเคยอ่านมามากมาย ที่ว่าสุดท้ายแล้วผู้ชายที่เธอรักกับเธอจะต้องสมหวังด้วยกัน และลงเอยด้วยการแต่งงานตามแบบฉบับพระเอกที่ต้องรับผิดชอบนางเอกอย่างในนิยายเพียงแต่ว่า...ในโลกของความเป็นจริงแล้ว เรื่องแบบนั้นมันแทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลย ผู้ชายก็คือผู้ชายที่เมื่อมีผู้หญิงมาให้ตักตวงได้ชิมความหวานฟรี ๆ มีหรือที่จะปฏิเสธ พวกเขาคิดเพียงแค่ว่าต่างฝ่ายต่างสุขสมยินยอมพร้อมใจกันไม่มีบังคับ สุดท้ายแล้วรุ่งเช้าลืมตาตื่นขึ้นมาก็ไม่ผิดที่จะสะบัดตูดจากไป แล้วลืมให้หมดสิ้นว่าคนที่ร่วมดื่มด่ำบทเพลงสวาทยามค่ำคืนหน้าตาเป็นยังไง ชื่อแซ่อะไร และอาจจะลืมแม้กระทั่งว่าสุดท้าย

ในวันนั้นฉันสัญญากับตัวเองด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธา โดยไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำแบบนั้นกับฉัน คำพูดที่ดูสวยหรูนั้น เขาแค่ต้องการให้ความเป็นมาของฉันใสสะอาด เผื่อว่าในอนาคตยามที่ฉันต้องเข้าไปเอี่ยวกับคนที่เขาต้องการแก้แค้น คนคนนั้นจะได้สืบประวัติไม่เจอ...วันเวลาเคลื่อนคล้อยดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่งกว่าพื้นกระเบื้องราดด้วยน้ำมัน ฉันที่เรียนจบในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย และกำลังจะได้เป็นนักศึกษาในรั้วมหาลัยก็ได้สร้างความภูมิใจแรกให้กับคุณไผ่ด้วยการที่ตัวเองมีผลการเรียนดีจนได้รับทุนของมหาวิทยาลัยชั้นนำ อีกทั้งยังเป็นมหาลัยที่ป้าสุภาเคยเปรย ๆ ไว้ว่าคุณไผ่เธอชอบมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นพิเศษอีกด้วยฉันยังจำความรู้สึกในวันนั้นได้ดี...มันเป็นวันที่นอกจากที่ฉันดีใจที่ได้รับทุนแล้ว ฉันยังดีใจที่จะได้เจอกับผู้มีพระคุณอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอเขาเลยนับตั้งแต่ที่ได้เจอเขาเมื่อครั้งที่แล้ว โดยตลอดเวลาที่ผ่านมาคงมีเพียงป้าสุภาเท่านั้นที่มักจะโทรมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และบอกเล่าเรื่องราวของผู้มีพระคุณให้ฉันฟังคร่าว ๆ บ้างเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น“เป็นไงบ้างเรียนจบแล้วใช่ไหม” คุณไผ่ถามขึ้นทันทีที่ฉันเ

เมื่อข้อกำหนดแรกปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เสียงเจ้าหน้าที่ที่ทำหน้าที่ประกาศข่าวสารในหอประชุมก็ดังขึ้น...‘ตามข้อกำหนดแรกผู้สมัครท่านใดที่มีครอบครัวแล้วและไม่โสด ไม่โสดในที่นี้นับทั้งการแต่งงานแล้ว มีคนคุยไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม พวกคุณไม่ผ่านข้อกำหนดแรกค่ะ เนื่องจากการทำงานเป็นเลขาของท่านประธานมักจะทำงานไม่เป็นเวลา ดังนั้นเพื่อกันปัญหาที่จะตามมาในกรณีที่ถูกเรียกมาทำงานนอกเวลา เพราะฉะนั้นตำแหน่งนี้ต้องการคนที่พร้อมทำงานทุกเมื่อค่ะ’ด้วยข้อกำหนดแรกที่ปรากฏขึ้นมาสามารถคัดผู้สมัครออกไปได้ไม่มากนัก และหลังจากที่คนที่ไม่ตรงตามข้อกำหนดแรก ต่างทยอยเดินกันออกไป เพียงไม่นานมากนักข้อกำหนดที่สองก็เด้งขึ้นตามมาทันทีพร้อมกับเสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในงาน‘ตามข้อมูลที่อยู่หน้าจอผู้ที่มีขนาดส่วนสูงและน้ำหนักที่ไม่ตรงตามข้อกำหนดนี้รบกวนขอเชิญออกจากห้องประชุมได้เลยค่ะ เพราะพวกคุณไม่ผ่านเกณฑ์ของกำหนด ทั้งนี้ก็เพื่อรูปลักษณ์ที่ดีขององค์กรและหน้าตาของท่านประธานค่ะ’สิ้นข้อกำหนดที่สองเสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นระงมผิดจากข้อกำหนดแรกเป็นปลิดทิ้ง และด้วยข้อกำหนดนี้ก็ทำให้ผู้สมัครกว่าครึ่งที่อยู่ในหอประชุมเดินกันออกไปอ

รุ่งเช้า ~~ฉันตื่นขึ้นมาบนที่นอนนุ่มเพียงลำพัง ร่างบางที่ขยับบิดขี้เกียจพร้อมกับขยี้ตาก่อนจะปรายสายตาไปมองยังหน้าปัดบอกเวลาที่อยู่ตรงหัวเตียง โดยที่หน้าปัดนั้นได้บอกว่าบัดนี้เลยเวลาเข้างานมาหลายชั่วโมงแล้วความเงียบงันในยามเช้าของวันนี้มันช่างหดหู่หลังจากสมองพานคิดไปถึงเหตุผลที่ฉันขอลาหยุดหนึ่งอาทิตย์และในขณะที่ฉันกำลังจะหยัดตัวลุกขึ้น...ร่างบางที่ออกอาการโงนเงน อีกทั้งห้องนอนที่ดูจะโครงเครงจนทำให้เวียนหัวทำฉันต้องทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มอีกครั้ง“ทำไมเวียนหัวอย่างนี้นะ สงสัยเพราะตากฝนเมื่อวานแน่เลย” ฉันบ่นกับตัวเองเบา ๆ โดยที่อาการบ้านหมุนยังไม่ดีขึ้นเลยสักนิดฉันนอนหลับตาเพื่อหวังให้อาการเวียนหัวทุเลาลง แต่สุดท้ายแล้วก็ดันหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ กระทั่งรู้ตัวอีกทีก็ตอนสะดุ้งตัวตื่นหลังจากได้ยินเสียงระรัวกริ่งหน้าห้อง และนั่นก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้วติ้งต๊องๆๆๆ“อูยยยยย มึนหัวชะมัด”“ค่าาาาา ~~ มาแล้วค่ะ”ฉันสะดุ้งตื่นพร้อมกับอาการมึนหัวที่คลายลงเล็กน้อย เสียงหวานตะโกนตอบรับออกไปก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาใส่ลวก ๆ แล้วคลุมด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำอีกที พร้อมกับรีบเดินไปยังประตูแกร๊ก ~~“คุณม