All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 141 - Chapter 150

--- มนตรา Talk ---แสงไฟที่สาดส่องเป็นแสงเล็ก ๆ เข้ามายังดวงตากลมสวยที่เผยอลืมขึ้นช้า ๆ หลังจากที่เจ้าของร่างได้สติฟื้นขึ้นมา“ทะ...ที่ไหน” ฉันถามออกด้วยเสียงที่แผ่วเบา ก่อนที่ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบไปจะได้ฉายให้เห็นใบหน้าของใครบางคน“มนต์ฟื้นแล้วหรอ เป็นไงบ้างโอเคขึ้นไหม” เสียงนุ่มละมุนเอ่ยถามจนทำให้แน่ใจแล้วว่าภาพของบุคคลสุดท้ายที่ฉันได้เห็นนั้นเป็นเขาจริง ๆ“ระ...ริท อู๊ยยยย ~~” ฉันเรียกขานชื่อคนในความทรงจำ พร้อมกับหลุดร้องออกมาหลังจากที่อาการปวดหัวจี๊ดแทรกขึ้นมากะทันหัน“ปวดหัวหรอ” ริทถามหลังจากเห็นฉันร้องแล้วเอามือกุมหัว“อืม...นิดหน่อยนะแต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” ฉันตอบออกไปอย่างไม่ต้องการให้คนตรงหน้าเป็นห่วง ก่อนจะออกอาการลนลานเล็กน้อยทันทีที่ได้รับรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่ที่ไม่สมควร“ละ...แล้วนี่กี่โมงแล้วหรอ” ร่างบางหยัดตัวลุกขึ้นด้วยอาการลนลานและเพิ่งจะสังเกตว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในชุดที่ใส่มาในตอนแรกดวงตาเบิกกว้างที่มาพร้อมกับอาการตื่นตระหนกหลังจากที่สายตาเหลือบลงมองยังร่างของตัวเอง ภาพของชุดนอนเนื้อหนาอบอุ่นตัวใหญ่ อีกทั้งยังดูสะอาดสะอ้านเหมือนใหม่ที่อยู่บนร

“เพื่อนคนไหนล่ะ เพื่อนพ้องที่ต้องไปเอาท้องชนกันด้วยหรือเปล่า” แววตาแข็งกร้าวอีกทั้งน้ำเสียงที่เยือกเย็นส่งมาจนฉันถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งกายสาว“พะ...เพื่อนจริง ๆ ค่ะ สมัยมหาลัย” ฉันหลบตาตอบไปตามความจริง นั่นก็เพราะว่าริทเป็นเพื่อนสมัยมหาลัยของฉันจริง ๆ เพียงแต่สิ่งที่ไม่จริงคือฉันไม่ได้ไปกินข้าวกับเขา แต่ฉันไปพบแม่ของคนตรงหน้ามาต่างหาก“ผมให้โอกาสคุณพูดความจริงอีกครั้ง ไม่อยากนั้นนอกจากคุณแล้วยังมีอีกหลายชีวิตที่ต้องเดือดร้อน” ใบหน้าคมเข้มส่งแววตาวาววาบพร้อมกับคำพูดที่เต็มไปด้วยคำขู่ส่งมา จนใจฉันกระตุกวูบเสียววาบไปทั่วแผ่นหลัง“มะ...มนต์พูดจริง ๆ นะคะ มนต์ไปเจอเพื่อนสมัยมหาลัยมาจริง ๆ แล้วมนต์ก็ไม่ทันดูด้วยว่าแบตมันหมด คุณอย่าโกรธมนต์เลยนะคะ” ฉันพูดเสียงอ่อนออกไป โดยร่างบางค่อย ๆ หย่อนกายนั่งลงกับพื้นตรงด้านข้างขาของเขา อีกทั้งยังแสดงท่าทางคล้ายกับเด็กน้อยขอความเมตตาหลังจากที่สำนึกผิดแล้วว่าตนได้ทำผิดไปท่าทีที่แสดงออกอย่างอ่อนโยน โดยใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างวางไว้บนหน้าตักของเขา พร้อมกับเอาคางวางลงตามไป ก่อนจะช้อนดวงตากลมโตใสขึ้นมองใบหน้าที่เข้มขรึมในตอนแรก แต่บัดนี้กลับดูอ่อนลงอย่างเห็นได

ใบหน้าสวยหวานที่มีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นซบลงไปยังบ่ากว้างของคนตัวโตที่กำลังโอบกอดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้แน่นจากนั้น...เขาที่ไม่รอช้าและยังไม่ยอมถอดแก่นกายที่ยังคงไม่ผ่อนแรงออกจากร่องอุ่นชื้น พร้อมกับอุ้มพาร่างบางที่ซบบ่าอย่างไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังที่นอนนุ่มขนาดใหญ่ดังใจที่เธอปรารถนาในคราแรกบทเพลงสวาท...บทแล้วบทเล่าที่ถูกเขามอบให้โดยอ้างว่าเป็นค่าชดเชยที่เขาต้องมานั่งรอเธออยู่นานสองนาน แม้ว่าในขณะที่เขากำลังกอบโกยความสุขจากเรือนร่างของเธอ แต่ความรู้สึกส่วนลึกที่อยู่ในใจกับคำถามที่ว่าเธอไปไหนมาก็ยังคงตราตรึงอยู่ เพียงแต่ว่า ณ เวลานี้ที่ร่างนุ่มนิ่มกำลังปิดเปลือกตาสวยซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ภาพที่เธอแสดงความออดอ้อนเอาใจก่อนหน้านี้ที่ยังติดตา มันทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการกระทำของเธอนั้นส่งผลให้เขาโกรธเธอไม่ลงแล้วจริง ๆร่างเปลือยเปล่าที่นอนสงบนิ่งโดยมีเขาเท้าแขนนอนมองหลังจากที่เธอร้องครวญครางอยู่นานนับชั่วโมง แม้ว่าความจริงแล้วเขายังมีแรงที่จะทำโทษเธออีกหลายยก แต่ด้วยความอุ่นของเนื้อนุ่มที่แผ่ระอุออกมาจากเนื้อสาว มันทำให้เขาต้องห้ามความต้องการอันป่าเถื่อนของตัวเองเอาไว้เสียก่อน เพราะไม

--- มนตรา Talk ---หลังจากที่ฉันที่มอบเรือนร่างเพื่อไถ่โทษต่อสิ่งที่ตัวเองทำในวันนี้ให้กับเขาไปแล้ว ความเหนื่อยล้าที่ทำให้ฉันถึงกับอ่อนแรงไร้การตอบสนองในบทเพลงสวาทบทสุดท้าย นั่นจึงทำให้เขายอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระไม่ตักตวงเอาผลประโยชน์จากฉันอีก คงมีเพียงแค่อ้อมกอดเท่านั้นที่ยังคงตรึงร่างฉันไว้ สติสัมปชัญญะที่พอจะมีเลือนรางอยู่บ้างทำให้ฉันสัมผัสได้ว่าคนตัวโตที่กำลังทอดกายแนบชิดอยู่ข้างกายฉันอยู่ตอนนี้เขายังไม่หลับ อีกทั้งยังมัวเอาแต่จ้องมองฉันไม่หยุด จนฉันเองก็ไม่กล้าเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมา ด้วยกลัวว่าเมื่อเขาเห็นฉันยังตื่นอยู่ เขาก็จะปลุกให้อาวุธร้ายที่อยู่ตรงกลางหว่างขาของเขาให้ตื่นขึ้นมาจัดการฉันต่อร่างกายที่หดเกร็งจนกายเป็นซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ขนที่ลุกซู่ยามที่นิ้วมือเกลี่ยยุกยิกไปทั่วผิวเนียนนุ่ม ยิ่งทำให้ฉันร้อนรุ่มจนหลับไม่ลงจนกระทั่ง...เมื่อจู่ ๆ เขาที่ได้พูดอะไรบางอย่างออกมาคล้ายกับว่าคำพูดนั้นถูกกระซิบอยู่ที่ข้างหูของฉัน และหลังจากที่เขาก้มหน้าลงมาหาความหอมจากแก้มนุ่มของฉันไปแล้ว คำพูดที่เป็นเหมือนสัญญาณของการตีกลองรบข้างในหัวใจนั้น ก็ทำให้ก

มันเป็นวันที่ฉันจำได้ไม่มีวันลืม...ภาพที่ฉันเกือบจะโดนพ่อเลี้ยงล่วงละเมิดทางเพศ...ยังคงฝังร่างหยั่งลึกลงในจิตใจของฉันเสมือนว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดมาเมื่อวาน ร่างบางที่ดิ้นรนกรีดร้องหนีตายอย่างสุดเสียง แต่ด้วยสภาพแวดล้อมการเป็นอยู่ที่ดูกักขฬะที่เหล่าบรรดาผู้มีอนามัยมักจะให้สมญานามสถานที่แห่งนี้ว่า...สลัม...และด้วยการถูกตีตราสังคมที่อยู่แบบนั้น นั่นจึงทำให้คนที่อาศัยอยู่แถวนั้นก็มีนิสัยไม่ต่างกับที่คนด้านนอกตราหน้าเอาไว้ นั่นก็เพราะในวันนั้นที่เหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นกับฉันกลับไม่มีใครสนใจเสียงกรีดร้องของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย ทุกคนเลือกที่จะเมินเฉยและคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องของตน แต่ถ้าหากจะมีสักคนที่เกิดสนใจขึ้นมาก็คงเป็นเพียงเพราะอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ไม่มีใครใจกล้าหรือว่างพอที่จะเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่นที่พลอยจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนไปด้วยได้หรอก ด้วยเพราะทุกคนในสังคมที่ฉันอยู่นั้นก็ยังต้องปากกัดตีนถีบหาเช้าไม่พอกินค่ำ ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรมแล้วแต่บุญแต่กรรมที่ทำกันมา จนกลายเป็นความชินชาคุ้นเคย...เสมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติที่พบเห็นได้แทบจะทุกวัน...แต่ทว่า...เด็