All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 171 - Chapter 180

“ขอโทษทำไม ฉันรู้ว่าการนอนกับคนที่ไม่ได้รักมันย่อมมีปฏิกิริยาต่อต้าน เพราะฉะนั้นฉันจะค่อย ๆ ทำให้เธอผ่อนคลายแล้วกันนะมนต์...” ใบหน้ากรุ้มกริ่มที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงสีนวลจากโคมไฟ หรือเป็นเพราะฤทธิ์จากแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มไปก่อนหน้านี้กันแน่ แต่ทว่า...น่าแปลกที่มันทำให้ร่างกายฉันผ่อนคลายลงได้มากเลยทีเดียว“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ” ฉันตอบเขากลับไป ก่อนจะเปลี่ยนอากัปกิริยาเป็นโอบรัดต้นคอของเขาแทน และด้วยการกระทำของฉันที่ตอบรับกลับไปก็ทำให้ฉันได้เห็นสีหน้าพึงพอใจที่ตอบมาของเขาจากนั้น...เมื่อเราสองคนต่างเข้าใจจุดประสงค์ของตัวเองที่อยู่ในใจแล้ว ก็ได้แต่ปล่อยทุกอย่างให้มันดำเนินไป แม้จะยังมีความรู้สึกตงิดอยู่ในใจบ้างก็ตามจุ๊บ...จ๊วบ ~~เรียวปากร้อนหันกลับมาหยอกล้อเล่นกับยอดปทุมถันสีชมพูเข้มอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้มันก็ได้แข็งตัวยกชูชันรอรับการสัมผัสอันร้อนเร่าที่ส่งตรงมาจากคนหื่นกระหายอยู่ก่อนแล้ว“อื้อออออ ~~” เสียงกระเส่าที่ครางรับพร้อมกับร่างบางที่แอ่นตัวยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อตอบรับลิ้นลายที่ตวัดลากไปมาได้อย่างถนัดจากนั้นเสื้อผ้าที่ถูกห่อหุ้มกายหนุ่มอยู่ก็ได้ถูกถอดออกไปให้พ้นตัว จนบัดนี้บนที่นอ

“หืม...ครั้งเดียวคงไม่ท้องหรอกมั้ง” ชายหนุ่มยักคิ้วทำทีไม่สนใจในสิ่งที่หญิงสาวกังวล แต่ทว่า...ในหัวใจเขานั้นกลับโลดแล่นไปไกล เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาปรารถนาที่สุด...และใช่...เขาปรารถนาให้หญิงสาวท้อง และด้วยความปรารถนานี้เขาจำเป็นต้องมาหาเธอให้บ่อยขึ้น“ทำไมเธอไม่อยากท้องกับฉันงั้นเหรอ หรือว่าเธออยากจะท้องกับใคร...กับไอ้วาคิมหรือไง สิ่งที่เธอควรรู้ไว้นะมนตรา เธอเป็นคนของฉันแล้วเลิกคิดความคิดบ้า ๆ นั้นซะ...!!”ใบหน้าหล่อร้ายที่เมื่อครู่นี้ยังอารมณ์ดีที่ได้ปลดปล่อยความกำหนัดพลันแข็งทื่อถมึงทึงด้วยความรู้สึกไม่พอใจ ทั้งที่เขามองหญิงสาวใต้ร่างเป็นเพียงเครื่องมือแก้แค้นศัตรูเท่านั้น เขาไม่ควรจะมีความรู้สึกอะไรกับคนตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่ทำไม...เพียงแค่คิดว่าเธอกำลังคิดถึงไอ้เวรนั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ...มนต์ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลย” เสียงหวานรีบกุลีกุจอปฏิเสธด้วยไม่อยากให้คนตัวโตโมโหจนทำทุกอย่างพัง“แล้วแบบไหนล่ะที่เธอคิด จนมาร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้” ร่างกำยำหยัดตัวลุกขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจพูดประชดประชัน“กะ...ก็มนต์ มนต์แค่กล

เช้าของวันหนึ่ง...มันเป็นวันที่ชุดเจ้าสาวถูกส่งมาให้ฉันลองสวมใส่ ภาพความวุ่นวายยามเช้านับตั้งแต่ที่ฉันร่วมโต๊ะอาหารมื้อเช้ากับคุณไผ่เสร็จ ชุดสีขาวสะอาดละลานตาถูกจัดเรียงเต็มไปหมด และด้วยภาพตรงหน้าถ้าหากเกิดขึ้นในสถานการณ์ปกติแล้วล่ะก็ ป่านนี้ฉันคงยิ้มหน้าบานเต็มใจที่จะให้เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้น เพียงแต่...ด้วยความจริงที่ตอกย้ำเข้ามาในโสตประสาทว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นและเผลอคิดว่าทุกอย่างมันดีขึ้นแล้ว แต่ว่ามันกลับไม่อาจเปลี่ยนแปลงความคิดที่ว่า คุณไผ่ยังคงจะอยากแก้แค้นคุณวาคิมอยู่ไปได้เลย...ใบหน้าที่พลันสลดลงดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด และในขณะที่ฉันกำลังลองชุดเจ้าสาวอยู่นั้น ความรู้สึกอึดอัดใจถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ก็ได้ทำให้ฉันกลั้นใจพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา...“คุณไผ่ค่ะ มนต์ว่าเราแต่งงานกันเงียบ ๆ ดีกว่าไหมคะ อีกอย่าง...”และในจังหวะที่ฉันยังพูดไม่จบ...“ไม่ได้...!! ทำไมกลัวผัวเก่ารู้หรอไง”เสียงตวาดของคุณไผ่ดังลั่นอย่างที่ฉันไม่ได้ยินมาสักพักใหญ่ ๆ แล้วทำให้ฉันถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง และไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้นที่ขวัญเสีย แต่เหล่าพนักงานที่มาจากร้านชุดเจ้าสาวก็ต่างตกใจยืนตัวสั่

นับตั้งแต่วันที่คุณไผ่รู้ว่าฉันตั้งท้อง เขาก็ดูแลฉันเป็นอย่างดีมากขึ้นกว่าเดิม จนแม้กระทั่งคนรอบข้างยังสังเกตได้ ทุกอย่างอีกทั้งบรรยากาศที่เกิดขึ้นในบ้านต่างอบอวลไปด้วยมวลความสุขเล็ก ความตึงเครียดที่เคยมีก่อนหน้านี้ด้วยเพราะคุณไผ่เธอไม่เคยแสดงสีหน้า ทั้งทางหน้าตาและอารมณ์ของความสุขให้ใครได้เห็นเลย แต่พอที่เขารู้ว่าฉันท้องทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จนฉันเองก็ยังรู้สึกผ่อนคลายเหมือนกันกระทั่งเมื่อเหลือเวลาอีกแค่สองวันที่ฉันกับคุณไผ่จะต้องเข้าสู่ประตูวิวาห์ด้วยกันแล้ว คุณไผ่เองเขาก็ต้องการที่จะพาฉันให้ไปรู้จักกับคนคนหนึ่งที่ฉันเองไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอ...“ไหนไหนมะรืนนี้เราก็จะแต่งงานกันแล้ว ฉันอยากพาเธอไปเจอคนสำคัญที่สุดของฉัน” คุณไผ่พูดขึ้นหลังจากที่เราเพิ่งกินข้าวเย็นกันเสร็จ“ใครเหรอคะ เขาใจดีไหมคะมนต์กลัวว่าเขาจะไม่ชอบมนต์” ฉันตอบด้วยคำพูดใสซื่ออย่างที่ฉันคิด“ฮ่าฮ่า เธอนี่ขี้กังวลไม่เปลี่ยนเลยนะ เขาต้องชอบเธออย่างแน่นอนเธอไม่ต้องกังวลไปหรอก” ใบหน้าที่แย้มยิ้มเพราะนึกขำในความคิดของหญิงสาวตรงหน้า“อย่างนั้นหรือคะ เขาคนนั้นต้องเป็นคนใจดีมากแน่ ๆ” ฉันพูดไปยิ้มไป“...เธอ

อาการตะลึงงันพร้อมกับตัวที่แข็งทื่อของฉันกลับไม่ได้อยู่ในสายตาของคนตัวโตเลยสักนิด เขาที่มีแต่ความปรารถนาที่อยากให้ผู้หญิงสองคนนี้ได้รู้จักกันเสียที ก็ได้แต่เปิดปากแนะนำคนที่อยู่ใน...โลงแก้ว...ให้ฉันได้รู้จัก“นี่หลิวน้องสาวคนสำคัญของฉัน และยังเป็นผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุดอีกด้วย เธอเป็นคนที่ฉันอยากแนะนำให้เธอรู้จักไงมนต์ หลิวนี่มนต์นะคนที่พี่เคยเล่าให้ฟังไง คนที่จะมาช่วยเราแก้แค้น พี่พามาให้เธอรู้จักแล้วนะ เธอต้องช่วยให้ทุกอย่างสำเร็จด้วยล่ะ”คนตัวโตที่บุคลิกเปลี่ยนไปในทันทีหลังจากก้าวเท้าผ่านเข้ามาในห้องนี้ เขาที่แนะนำให้ฉันรู้จักกับหญิงสาวหน้าตาดีที่นอนหน้าซีดเผือดอยู่ในโลงแก้วขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้อง อีกทั้งโลงแก้วยังถูกประดับประดาห้อมล้อมไปด้วยบรรดาดอกไม้สดที่ดูเหมือนจะถูกเปลี่ยนทุกวัน ภาพที่เปรียบเสมือนกับเจ้าหญิงในเทพนิยายที่รอเจ้าชายมาจุมพิตแล้วก็จะฟื้นขึ้นมา เพียงแต่ในความเป็นจริงแล้วคนตรงหน้าต่อให้จุมพิตอีกสักล้านหนก็ไม่อาจทำให้เธอตื่นขึ้นมาได้อีกแล้ว...ส่วนฉันที่รู้สึกทั้งตกใจและหดหู่ใจในเวลาเดียวกัน อีกทั้งปฏิกิริยาของคนตัวโตที่นอกจากจะแนะนำฉันให้คนในโลงแก้วรู้จักแล้ว เขายั