All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 131 - Chapter 140

ปั่กๆๆๆ ตั่บๆๆๆ“อ๊ะ...อ๊ะ...เจ็บ มนต์เจ็บ”หญิงสาวถึงกับร้องเสียงหลงทันทีที่ร่างกายโดนกระทำรุนแรง ร่างบางที่กระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกที่ส่งมาไม่ยั้ง อีกทั้งมือหนาสองข้างของคนบนร่างยังตรงเข้าขยำหน้าอกอวบใหญ่กับเข้ากอบกุมลำคอเรียวระหงด้วยท่วงท่าเสมือนว่าเขานั้นกำลังควบคุมหญิงสาวจากด้านบนอยู่“ปากดีนักนะ...อ่ะ...แน่จริงก็อย่าครางออกมาซิ...ถ้าไม่อย่างนั้นคุณก็จงรับชะตากรรมไปจนกว่าจะเลิกงานแล้วกัน อืมมมมม...แล้วผมรับรองได้เลยว่า คุณจะลืมรสชาติของไอ้เวรนั้นไปเลย...ซี๊ดดดดด...”คนใจร้ายส่งเสียงเหี้ยมน้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ ด้วยเพราะนึกถึงคำพูดของหญิงสาวที่มีต่อเขา คำพูดเหล่านั้นมันช่างแทงใจดำเขาเสียเหลือเกินเพราะจริงอยู่ที่ทุกประโยคของเธอที่พูดออกมาเกี่ยวกับสถานะระหว่างเราในตอนนี้ ตัวเขานั้นไม่อาจเถียงได้แม้แต่คำเดียว เพียงแต่การมาพูดต่อหน้าต่อตาเหมือนกับว่าต้องการยุติความสัมพันธ์ระหว่างเราในจังหวะที่เธอได้เจอคนใหม่...มันช่างดูจะไม่ให้เกียรติคนอย่างเขาเลย...เพราะถ้าหากความสัมพันธ์ในครั้งนี้มันจะต้องจบลง มันต้องเป็นเพราะว่าตัวเขานั้นไม่ต้องการเธอแล้ว ไม่ใช่..!! เป็นเพราะเธอที่ไม่ต้องก

“มีอะไรครับ ถึงมาหาผมถึงที่นี่” ผมพูดโดยไม่มองหน้าท่าน ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม“ทำไมถึงไม่ติดต่อแม่กลับมาบ้าง แม่ฝากบอกป้าแจ่มไปแล้วไม่ใช่หรอไง ว่าให้บอกแกให้ติดต่อแม่มาโดยด่วน แล้วทำไมแกถึงทำเป็นไม่สนใจคำสั่งของแม่ จนแม่ต้องถ่อมาหาถึงที่นี่ แม่ถามแกจริง ๆ เถอะนี่ใจคอแกจะไม่ฟังคำแม่ ไม่เห็นความสำคัญของแม่เลยใช่ไหม...ห๊ะ...!!”เสียงที่กำลังตวาดแว้ดลั่นของแม่ผมที่ส่งมารัวไม่หยุดกลับไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกสะเทือนความรู้สึกแม้แต่น้อย ผมที่แทบจะบอกได้เลยว่าคำพูดเหล่านั้น เขาทำได้เพียงเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แต่ทว่า...สิ่งที่ผมไม่รู้เลยก็คือมันได้ทะลุไปจนทำให้คนที่ยืนแอบฟังอยู่ด้านหลังประตูห้องพักกำลังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย“ยังไงก็มาถึงที่นี่แล้วไม่ใช่หรือไงครับ มีอะไรก็พูดมาได้เลย” ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยค่อนไปทางเอือมระอากับพฤติกรรมของผู้เป็นมารดา โดยที่สายตาเลือกจะมองไปยังเอกสารตรงหน้าแทน“คิมนี่แกจะเอาแบบนี้ใช่ไหม แกจะทำให้แม่หัวใจวายให้ได้เลยใช่ไหม...!!”ส่วนผู้เป็นมารดาที่พอเห็นอากัปกิริยาตอบกลับมาของลูกชาย ก็ยิ่งเดือดดาลไม่พอใจในพฤติกรรมแสนดื้อดึงของคนตรงหน้า พร้อมกับเ

ความเยือกเย็นฉายขึ้นบนดวงหน้าสง่างาม พร้อมกันกับที่ตัวเธอนั้นได้ยกมือถือของตัวเองขึ้นมาดูรูปถ่ายที่ถูกส่งมาให้ดูอีกครั้ง มันเป็นภาพที่บ่งบอกถึงความสนิทสนมชิดเชื้อกันระหว่างชายหญิงคู่หนึ่ง โดยที่รูปเหล่านั้นตัวเธอได้มาจากหญิงสาวที่เธอหมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าอยากจะได้มาเป็นลูกสะใภ้ และในภาพนั้น...ผู้ชายที่อยู่ในภาพจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทายาทของตระกูลเพียงคนเดียว ที่เธออุตส่าห์เฝ้าประคบประหงมทะนุถนอมให้รอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกาจนมาได้ไกลถึงตำแหน่งนี้ได้อย่างไร้ข้อกังขา แม้ว่าวาสนาอันแสนอาภัพของลูกชายเธอที่ต้องมาสูญเสียผู้เป็นบิดาไปก่อนวัยอันควร แต่เธอก็ยังพยายามที่จะฝ่าฟันช่วงชิงสิ่งที่ควรจะต้องเป็นของลูกชายเอามาจนได้ ดังนั้นไม่ว่ายังไงเธอเองจะไม่มีวันยอมให้อนาคตของลูกชายเธอต้องสั่นคลอนเด็ดขาดโดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของลูกชายเธอด้วยแล้ว ผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นเหมือนกับรากฐานและกองกำลังสนับสนุนให้กับลูกชายของเธอได้ยืนหยัดอย่างมั่นคง และด้วยคุณสมบัติที่เธอคาดหวังเอาไว้ไม่ว่ายังไงก็คงไม่ใช่ผู้หญิงที่อยู่ในภาพเดียวกันกับลูกชายของเธออย่างแน่นอน ด้วยสถา

นับตั้งแต่ที่ฉันได้รับสายโทรศัพท์ของผู้มีอำนาจสายนั้นแล้ว ความรู้สึกว้าวุ่นในใจก็พลันบังเกิดขึ้นไม่หยุด ฉันที่กระสับกระส่ายอยู่ข้างในแต่ข้างนอกกลับต้องทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความรู้สึกเหล่านี้มันช่างทรมานเสียเหลือเกิน...กาลเวลาที่ช่างผ่านไปเนิ่นนานเหมือนเฉกเช่นกับความทุกข์ของคนเราที่มักจะกัดกินช่วงเวลาให้ยาวนานกว่าจะผ่านพ้นไป กระทั่งเมื่อหน้าปัดนาฬิกาได้บอกเวลาว่าบัดนี้ถึงเวลาที่ฉันต้องไปขึ้นเคียงให้ใครบางคนเชือดแล้ว ฉันก็ได้รีบเก็บข้าวของแล้วเตรียมตัวที่จะออกไปทันทีเพียงแต่ว่า...ในขณะที่ฉันกำลังลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูอยู่นั้น เสียงเรียกอันทรงพลังก็ได้ดังขึ้นหลังจากฉันที่เพิ่งจะเดินไปยังไม่ถึงประตูห้องทำงาน“จะรีบไปไหน วันนี้กลับรถคันเดียวกับผมแล้วกันนะ”ชายหนุ่มที่พูดขึ้นมาอย่างไม่ต้องการให้ฉันได้เอ่ยปากปฏิเสธ และในจังหวะที่ฉันเองก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรเพื่อหยิบยกขึ้นมาเอ่ยอ้างจู่ ๆ พี่ปราบก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับรายงานถึงเรื่องราวบางอย่างที่ฉันรู้ดีว่ามันได้ถูกจัดฉากเอาไว้แล้ว“นายครับ ท่านผู้หญิงโทรมาหาผมบอกให้นายปลดบล็อกด้วยครับ ท่านมีเรื่องจะคุยกับนายครับ” พี่ปราบพู

ซู่ ~~“ฮึก...ฮึก...ฮือออออ ~~”สายฝนที่โปรยปรายลงมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่อาบแก้ม ความเปียกปอนที่ซัดเข้ามากะทันหัน เสมือนว่าเบื้องบนต้องการตอกย้ำความบัดซบที่เกิดขึ้นในตอนนี้“ฮือออออ ~~” น้ำตาที่หลั่งออกมาไม่หยุดผสานเข้ากับเม็ดฝนที่สาดเข้าใบหน้าเนียนจนแยกไม่ออกว่าอันไหนคือเม็ดฝน อันไหนคือหยดน้ำตาสองขาที่พาก้าวเดินไปช้า ๆ อย่างไร้จุดหมายกลางสายฝนความหนาวที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาตามผิวหนัง แต่ว่าความรู้สึกนั้นก็ไม่หนาวเท่ากับใจที่รู้สึกอยู่ตอนนี้“ทำไมมันเจ็บแบบนี้ล่ะ...ฮึก...ฮึก” เสียงพึมพำกับตัวเองแม้จะไม่ดังเพราะมีเสียงฝนกลบ แต่ชัดเจนมากพอเพราะรับรู้ได้จากความรู้สึกที่เกิดขึ้นร่างที่เดินไปอย่างคนที่ไร้วิญญาณ อาการเหม่อลอยโดยที่สายตาถอดมองเห็นเพียงแค่ความว่างเปล่า สติที่ไร้ซึ่งสัมปชัญญะจนไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะเดินชนใครบางคนเข้าอย่างจังปึก...“อะ...ขะ...ขอโทษค่ะ”ฉันเอ่ยคำขอโทษอย่างเลื่อนลอยในขณะที่ตัวเองเสยืนไม่ได้หลักหลังจากเดินชนร่างกำยำเข้าอย่างจัง อีกทั้งอาการปวดหัวที่จู่ ๆ ก็พลันกำเริบขึ้นมายิ่งส่งให้ร่างบางออกอาการโงนเงนและในขณะที่ฉันเองก็ไม่ทันได้มองว่าตัวเองเดินชนใคร เสียงเ