All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 161 - Chapter 170

กริ๊ง...กริ๊งงงงง ~~ผมหันไปมองตามเสียงที่ดังขึ้นช้า ๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เพราะความสงสัยที่เกิดขึ้นอย่างแรกเลยคือ เธอไม่เคยทิ้งโทรศัพท์ไว้แบบนี้มาก่อน...ใจที่สั่นสะท้านไม่ต่างกับมือที่กำโทรศัพท์ของตัวเองแน่น เสียงส่งสัญญาณรอสายที่ยังคงดังเข้ารูหู ทำให้ผมยิ่งมั่นใจว่าสิ่งที่ผมคิดนั้นคือความจริง“หรือว่าเธอจะขึ้นไปบนเพนท์เฮ้าส์แล้วเผลอหลับ”ผมพยายามคิดเข้าข้างตัวเอง แม้ว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าจะชัดเจนมากอยู่แล้วก็ตามกระทั่งเมื่อผมเปลี่ยนเป็นจากกดโทรหาหญิงสาว มาเป็นเบอร์แม่บ้านที่มักจะคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่บนเพนท์เฮ้าส์แทน ใจที่เต้นระทึกในขณะรอให้ปลายทางรับสายอยู่นั้นก็ยิ่งระรัวไม่ต่างกัน“สวัสดีค่ะนาย มีอะไรให้ป้ารับใช้หรือคะ” ป้าแจ่มทักด้วยน้ำเสียงแจ่มใส“ป้า...มนต์อยู่ที่ห้องไหม” ผมถามออกไปพร้อมกับใจที่ภาวนาขอให้คำตอบของป้าไม่เป็นอย่างที่ผมคิดก็แล้วกัน“เอ...ก่อนที่ป้าจะออกมาจากห้องป้ายังไม่พบคุณมนตราเธอเลยนะคะ เธออยู่ที่ห้องหรือเปล่าคะ” ป้าแจ่มพูดไปตามความจริงที่เกิดขึ้น เนื่องจากตัวเธอเพิ่งจะออกมาจากห้องได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงและยังไม่เห็นผู้หญิงที่นายตัวเองถา

เพียงแต่...สิ่งที่ฉันคิดว่ามันคือไม้ตายสุดท้ายที่ฉันมี หลังจากได้พูดออกไปแล้ว ปฏิกิริยาของคนตรงหน้าที่ส่งกลับมานั้นกลับทำให้ฉันอดแปลกใจไม่ได้“งั้นเหรอ...ถ้าเป็นเรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้วล่ะ”สิ้นคำตอบที่ดูเฉยชาของคนตรงหน้า ฉันก็ได้แต่อ้าปากค้างเบิกตากว้างมองไปยังร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าทันที“วะ...ว่ายังไงนะคะ...คุณไผ่...ระ...รู้ได้ยังไงกัน” (O.O) ฉันถามตะกุกตะกักออกไปด้วยความตกใจ“มนต์ดูท่าเธอจะดูถูกคนอย่างฉันเกินไปหน่อยนะ ถ้าเรื่องแค่นี้ฉันเองยังไม่รู้ ฉันก็ไม่ควรอยู่ตำแหน่งที่อยู่ ณ เวลานี้หรอกนะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันของคนตัวโต ทำหัวใจที่แทบหยุดเต้นเมื่อครู่พลันระทึกระรัวอีกครั้ง“มะ...หมายความว่ายังไงคะ...??” ฉันถามออกไปแม้จะยังตกใจอยู่ก็ตาม“ฉันรู้ตั้งแต่วันที่เธอย้ายออกไปจากห้องพักแล้วไปอยู่คอนโดเดียวกันกับไอ้วาคิมมันแล้วล่ะ เธอคิดว่าคนที่ออกปากว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดีจะทอดทิ้งเธอไปโดยไม่ไยดีจนไม่ตามดูแลเธองั้นเหรอ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเปิดปากเล่าถึงเรื่องราวที่ผ่านมาก“และนับตั้งแต่เธอเรียนจบจนกระทั่งเธอเข้าไปทำงานเป็นเลขาของไอ้วาคิม ฉันเองก็ให้คนคอยติดตามเธออยู่ห่าง ๆ

ร่างบางที่ปลงตกแล้วเดินไปยังที่นอนที่อยู่กลางห้องด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว สภาพที่เหมือนกับหนีเสือปะจระเข้ได้หวนกลับมาอีกครั้ง สุดท้ายแล้วฉันที่เหมือนกับจะได้อิสรภาพกลับคืนมาแต่ก็เพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อตอนนี้ฉันกลับต้องมาถูกจับขังเพื่อรอวันใส่ปลอกคออีกครั้งเพียงแต่เปลี่ยนเจ้านายใหม่เท่านั้นเองความเหนื่อยล้าพาให้ร่างเดินไปทิ้งตัวลงนอนลงบนที่นอนอย่างเลี่ยงไม่ได้ ฉันที่รู้สึกตลกในชะตาชีวิตตัวเองที่ดูเหมือนจะกลิ้งตลบคลุกฝุ่นไปมาจนเนื้อตัวมอมแมมไปหมด ช่างสมกับเด็กที่มาจากสลัมอย่างฉันจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่คิดเอาไว้ว่าชีวิตนี้นับจากออกมาจากที่อันโหดร้ายนั่นแล้วมันจะราบรื่น แต่ที่ไหนได้ฉันกลับกลายมาเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของเหล่าคนมีอำนาจเสียอย่างนั้นดวงตาเลื่อนลอยนอนมองเพดานพร้อมกับหัวใจที่จมดิ่งสู่เหวลึกที่มืดสนิท สมองที่อื้ออึ้งล้าเกินจะคิดอะไรได้อีกต่อไปแล้ว ได้แต่ปล่อยให้มันว่างเปล่าอยู่อย่างนั้น ก่อนที่สุดท้ายแล้วเปลือกตาที่พักหลังนี้มักจะหย่อนล้าอย่างไร้เหตุผลอยู่เสมอก็ได้ปิดลงเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียดื้อ ๆกระทั่ง...เมื่อฉันรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เสียคุ้นเคยของคนที่ฉันไม่ได้ยินเสียงมานา

ร่างบางนั่งสะอื้นตัวสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกเสียใจและเวทนาในชะตาชีวิตของตัวเองในคราเดียวกัน ทุกอย่างที่เหมือนจะแย่อยู่แล้วแต่กลับยิ่งแย่ขึ้นไปอีก หลังจากได้ยินคำบัญชาที่เป็นเหมือนคำพิพากษาประหารชีวิต โดยเฉพาะประโยคที่เขาต้องการทำให้ฉันตกเป็นของเขาทั้งที่ฉันไม่ได้เต็มใจ เรือนร่างที่ต้องทอดกายให้คนที่ไม่ได้รักได้เชยชมมันช่างน่าสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก และแม้ว่าตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาตัวเองจะคอยปลอบประโลมความคิดเอาไว้ว่า ถ้าวันเข้าหอมาถึงฉันจะต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ เพียงแต่...สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้มันเร็วเกินไปที่จะทำใจยอมรับได้ ด้วยเพราะทั้งหัวใจและร่างกายยังคงจดจำรสสัมผัสของอีกคนได้อย่างชัดเจนสภาพที่สิ้นไร้ไม้ตอกของหญิงสาวที่นั่งร้องไห้ปานจะขาดใจ ทำให้เด็กรับใช้อย่างจี๊ดรู้สึกเห็นใจไม่ต่างกัน แม้ว่าเธอจะอยู่รับใช้หญิงสาวได้ไม่นาน แต่ด้วยนิสัยใจคอที่ไม่เคยเจ้ายศเจ้าอย่าง หรือมีทีท่าดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า แถมยังแสดงออกถึงความเป็นกันเองอีกด้วย นั่นจึงทำให้เด็กรับใช้อย่างเธอทำได้เพียงนั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ดูเจ้านายสาวร้องไห้ด้วยสีหน้าระทมทุกข์ ก่อนที่ความตกใจจะทำให้จี๊ดถึงกับก

แกร๊ก ~~เสียงประตูที่ถูกเปิดและปิดลงในเวลานี้ คงมีเพียงคนเดียวที่จะมาหาฉันในยามนี้ นั่นก็คือ...“เป็นอะไรนอนไม่หลับหรือไง...หรือว่าคิดถึงฉันอยู่” คำพูดที่แข็งกระด้างไม่มีความนุ่มนวลหรือโรแมนติกเลยสักนิด บ่งบอกได้ดีว่าคนที่เข้ามาใหม่คือคนที่ฉันกำลังรอคอยไม่ผิดแน่“คะ...คุณไผ่...” ฉันที่ค่อย ๆ เดินกลับไปยังที่นอนขนาดใหญ่ของตัวเอง หลังจากที่เห็นเขาขึ้นไปนั่งรออยู่ก่อนแล้ว“ก็ฉันน่ะซิ เธอคิดว่าใครล่ะ” คำถามยียวนที่ส่งมาอีกครั้ง พร้อมกับแววตาแพรวพราวจนกลบความดุดันที่มักจะมีในเวลาปกติไปได้อย่างมิดชิด“เปล่าค่ะ มนต์ไม่ได้คิดว่าเป็นใคร” ฉันเสหน้าหลบสายตาที่ไม่ปกติของคนตรงหน้า จนกระทั่งเมื่อกายสาวถูกรวบให้เข้าไปประชิดเข้ากับแผงอกอันกว้างขวาง นั่นจึงทำให้ฉันได้กลิ่นละมุดอ่อน ๆ ออกมาจากลมหายใจของชายหนุ่ม“คุณไผ่ดื่มมาเหรอคะ...??” หญิงสาวเอียงคอถามด้วยความสงสัย หรือว่าหลับนอนกับเธอมันน่ารังเกียจจนเขาต้องใช้วิธีย้อมใจด้วยความเมามายเสียก่อน“นิดหน่อยน่ะ” เสียงนุ่มที่ส่งออกมาช่างน่าจักจี้รูหู ด้วยเพราะเขาไม่เคยใช้โทนเสียงแบบนี้กับฉันมาก่อน“ก็พอเข้าใจได้” ใบหน้าขาวที่ต้องแสงโคมไฟสีส้มจนดูเนียนใสเสห