تسجيل الدخولเพราะว่า...การช่วยตัวเอง...ในที่ทำงานมันผิด!! “โดนของจริงดีกว่าไหมครับ...แค่นิ้ว...มันคงไม่อาจจะสนองความต้องการของคุณได้” นี่จึงเป็นบทลงโทษที่เธอต้องรับมันไป...โทษฐานที่ทำให้ท่านประธานอย่างเขาจับได้...!!
عرض المزيدตอนที่ 1 บทนำ
“อ๊ะ อ๊ะ อื้ออออ~~”
“อย่าครางออกมาถ้าหากไม่อยากโดนผมกระแทกต่ออีกทั้งคืน!!”
เสียงทุ้มแสนเสน่ห์ดังก้องกังวาน หลังจากที่เขาบรรจงเน้นกระแทกบั้นเอวเข้าร่องสาวไม่ยั้ง จนความเสียวซ่านทำให้เจ้าของร่างครวญครางอื้ออึงอยู่ในลำคอ
กระทั่งสิ้นเสียงคำรามบอก ร่างสาวที่กำลังกระเด็นกระดอนไปตามแรงส่งถึงกับกัดฟันแน่นพยายามข่มเสียงที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติของตัวเองเอาไว้ เพียงเพื่อหวังว่าหลังจากจบบทเพลงสวาทอันรัญจวนใจในครั้งนี้เขาจะถอดถอนความใหญ่โตที่อัดแน่นอยู่ข้างในร่างออกแล้วปล่อยให้ร่างสะคราญได้เป็นอิสระสักที เพราะถ้าหากร่างบางยังคงต้องถูกกระทำรุนแรงอยู่แบบนี้ต่อแล้วละก็...พรุ่งนี้คงไม่แคล้วต้องปวดหนึบไปทั่วทั้งร่างอย่างแน่นอน...
แต่ทว่า...สิ่งที่คิดกับสิ่งที่ธรรมชาติได้รังสรรค์เอาไว้แล้ว...มันช่างขัดกันเสียจริง เพราะต่อให้ร่างระหงจะพยายามกัดฟัน เพื่อสกัดกั้นอารมณ์สยิวที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ข้างในมากมายแค่ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่แสนจะควบคุมได้ยากที่สุดเลยนั่นก็คือ...การที่จะควบคุมตัวเองไม่ให้เปล่งเสียงออกมาหลังจากที่ปลายหัวมนกระแทกสัมผัสเข้ากับจุดที่ลึกที่สุดอีกทั้งยังเป็นจุดที่ไวต่อการถูกกระตุ้นที่สุดอีกด้วย
จนสุดท้ายแล้ว ความเสียวที่ตีมวนอยู่ในท้องน้อยก็ไม่อาจต้านทานคำสั่งของคนบนร่างเอาไว้ได้เลย
“อ๊ะ อื้ออออ~~ อ่าาาาา~~”
“ผมเตือนคุณแล้วนะ ว่าถ้าคุณยังส่งเสียงเย้ายวนผมไม่หยุดอยู่แบบนี้แล้วล่ะก็ ผมรับรองได้เลยว่าคืนนี้คุณคงต้องอ้าขารับตัวตนผมทั้งคืนอย่างแน่นอน!!”
สิ้นคำขู่ที่ดูเหมือนจะเจือไปด้วยน้ำเสียงพึงพอใจของคนตัวโตที่กำลังโยกย้ายสะบัดเอวไม่หยุดอยู่บนร่างของฉัน ฉันที่เหมือนกับสมองขาวโพลนไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้วนั้น ก็ได้แต่ปล่อยตัวปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามแรงปรารถนาของร่างกาย พร้อมกับเสียงครวญครางที่คละเคล้าผสานเข้ากับเสียงกระทบกับของเนื้อมนุษย์ดังสอดประสานเข้ากันเป็นอย่างดี...
------------------------------------------------------------------------------------------ พบกับ...เรื่องใหม่ในนามปากกาหื่นคนเดิม พาวิจิตร 😍 เรื่อง...ลวงสวาทท่านประธานธงแดง🚩 นักแสดงนำ...มนตรา x วาคิม คำเตือน⛔️ ระวัง!! อย่าอ่านถ้าไม่อยากเกลียดพระเอกเรื่องนี้ (อ่านเถอะมาช่วยเกลียดโน๊ยยยยย😁)------------------------------------------------------------------------------------------เสียงนุ่มทุ้มของผู้ชายที่ฉันมั่นใจว่าจะรักเขาเป็นคนสุดท้ายในฐานะสามีเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับเอาผ้าคลุมไหล่ให้ฉัน ก่อนที่เขานั้นจะยื่นแขนออกมาสวมกอดให้ฉันได้คลายความหนาวที่มี“พอดีคิดอะไรเพลิน ๆ หนะค่ะ อีกแป๊บเดียวก็ว่าจะเข้าไปนอนแล้ว พอดีคุณออกมาก่อน” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มบางเบา พร้อมกับกอดกระชับวงแขนกำยำที่โอบรัดร่างนุ่มนิ่มแน่นสำทับลงไป“คิดอะไรอยู่บอกผมได้ไหม ผมอยากรู้ทุกอย่างที่อยู่ในหัวของมนต์จังเลย” คำพูดหวานที่มักจะมีให้ฉันตลอดมาทุกครั้งที่มีโอกาส และยังคงเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนแปลง ยิ่งทำให้รอยยิ้มที่มีบนใบหน้าสวยยกกว้างขึ้น“ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแหละค่ะ แล้วก็คิดว่า...อยากจะมีลูกให้คนแถวนี้อีกสักคนดีไหม” ใบหน้าสวยระบายยิ้ม อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดถึงเรื่องที่รู้ดีว่าคนด้านหลังอยากได้ยินมากแค่ไหน“อ่ะ...ห๊ะ!! จริงเหรอ...!! นี่ผมไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหม” ฟอด ฟอด ฟอด ~~ส่วนคนตัวโตที่ออกอาการดีใจก็พูดไม่พูดเปล่า แต่ยังโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มฉันซ้ายขวาไม่หยุด“คริคริ...คุณมาตินค่ะ พอได้แล้วค่ะมนต์จักจี้ หนวดคุณมันทิ่มแก้มมนต์ไปหมดแล้ว” ฉันที่ได้แต่เสหน้าหลบไปมาด้วยความรู้สึกจักจี้ที่ใบหน้า เหตุก
ความคิดมากมายยังคงถาโถมเข้ามาในสมองไม่หยุดยามที่ได้นึกถึงเรื่องราวเมื่อครั้งในอดีตวันวาน ความทรงจำที่ทั้งดีและร้ายแม้จะมีบางเหตุการณ์ที่ยังชัดเจนในใจ แต่ทว่า...มันกลับไม่มีผลต่อหัวใจหรือความรู้สึกสำหรับฉันอีกต่อไปแล้วอีกทั้งพอได้นึกเรื่องราวเก่า ๆ ที่ผ่านมา ครั้นเมื่อคิดไปถึงเรื่องของคุณวาคิมแล้ว มันก็อดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงเรื่องราวของผู้ชายอีกคนที่แสนร้ายกาจไม่ต่างกัน...และเขาคนนั้นก็จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจาก...คุณไผ่...เรื่องราวของคุณไผ่นั้นนับได้ว่าเขาเป็นคนที่ได้รับผลของการกระทำมากที่สุดก็ดูจะไม่ผิดไปอย่างที่พูด เพราะแม้ว่านับตั้งแต่วันนั้นเขาจะไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับฉันอีก ด้วยเหตุผลหลักที่ฉันพอรู้ก็คือเขาไม่อยากมีปัญหากับคุณมาติน บุคคลที่มีคนใหญ่คนโตของประเทศหนุนหลังอยู่ ดังนั้นจึงไม่ใช่การตัดสินใจที่ยากนักที่เขาจะเลิกยุ่งกับฉันหลังจากที่รู้ว่าฉันได้มาอยู่กับคุณมาตินแล้วจริง ๆเพียงแต่ว่าหลังจากนั้นไม่กี่ปีข่าวคราวที่ฉันได้ยินเกี่ยวกับคุณไผ่เขา มันกลับทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้อนใจกับสิ่งที่เขาต้องเผชิญ...นั่นก็เพราะหลังจากที่เรื่องราวของความจริงในอีกด้านได้ถูกเปิดเผยขึ้น
หลายปีต่อมา ~~นับตั้งแต่คืนวันแต่งงาน ทั้งฉันกับคุณมาตินก็ต่างมอบความรักให้กันอย่างดูดดื่มแทบจะทุกวัน จนกระทั่งสุดท้ายแล้วสิ่งที่เขาปรารถนาที่จะได้จากฉันก็สำเร็จเมื่อฉันได้ให้กำเนิดลูกชายอีกคนที่เป็นดั่งโซ่ทองคล้องใจให้กับคุณมาติน ส่วนเขาที่พอได้ลูกชายก็ออกอาการดีใจเห่อไม่หยุด และแม้ว่าฉันจะรู้ดีว่าเขาเองก็อยากจะมีลูกกับฉันเพิ่มอีกก็ตาม เพียงแต่เขานั้นยังไม่กล้าเอ่ยปากขอออกมาด้วยเพราะเขากลัวว่าฉันจะไม่พอใจแต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ...ตัวฉันเองก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าฉันจะมีลูกให้กับเขาอีก เพียงแต่ฉันอยากจะเลี้ยงลูกชายให้โตกว่านี้อีกสักหน่อยก่อน แล้วค่อยมีลูกให้เขาอีกคนอีกทั้งฉันที่ยังรู้สึกตื้นตันใจในความเสมอต้นเสมอปลายของเขาที่มีให้มาเสมอไม่ว่ากับฉันหรือลูกของฉันก็ตาม เขาที่ยังคงเอ็นดูสเตล่าลูกสาวของฉันที่เกิดกับคุณวาคิมเสมือนกับเป็นลูกในไส้ตัวเองเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง เหมือนกับวันแรกที่ลูกสาวของฉันคลอดออกมาอย่างไงก็อย่างงั้น แถมยังดูว่าเขาจะรักลูกสาวฉันมากขึ้นด้วยซ้ำนับตั้งแต่ที่ฉันคลอดลูกชายออกมาส่วนข่าวคราวของคุณวาคิมพ่อแท้ ๆ ของลูกสาวฉัน แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาจะไม่ลด
และในขณะที่ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่นั้น อาจจะเพราะด้วยบางครั้งฉันยังคงคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ในฝันแสนหวานที่กลัวว่าจะต้องตื่นขึ้นในสักวันหนึ่ง“ถ้าคุณยังคิดมาก...ถ้างั้นผมขอลูกชายให้ผมสักคนได้ไหมครับ...ที่รัก...หืมมมมม ~~” จุ๊บ ~~น้ำเสียงกระอ้อมกระแอ้มจากคนตัวโตที่ส่งมาอย่างไม่กล้าพูดเต็มปากมากนัก ด้วยเพราะนับตั้งแต่ที่เขากับหญิงสาวตัดสินใจคบหากันมาจนกระทั่งได้แต่งงานกัน เขาเองก็ยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากหญิงสาวเลยสักครั้งแม้ว่าเธอจะไม่มีทีท่ารังเกียจเขาเลยก็ตาม ดังนั้นเขาจึงไม่มั่นใจว่าสิ่งที่เขาขอไปเธอจะเต็มใจมอบให้หรือเปล่าและหลังจากที่ฉันได้ยินคำขอจากเขา ฉับพลันฉันก็ได้แต่นิ่งเงียบด้วยความตกใจ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากมีลูกให้กับเขา เพียงแต่ฉันเองกลับรู้สึกดีใจมากกว่าที่เขาไม่นึกรังเกียจแม่ม่ายลูกติดอย่างฉันเลยสักนิด อีกทั้งยังให้เกียรติฉันมากขนาดนี้อีกด้วย“แต่ถ้ามันทำให้คุณลำบากใจแล้วละก็...ไ...ม่...”ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหล่ายังพูดไม่ทันจบ ฉันก็ได้รีบพูดสวนกลับไปก่อนด้วยไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้“ได้แน่นอนค่ะ แต่ทั้งนี้ก็คงต้องแล้วแต่ความสามารถของคุณนะคะคุณมาติน” (^-^)รอยยิ้
ความรู้สึกสังเวชต่อผู้มีพระคุณที่ใช้วิธีสกปรกในการแก้แค้น เขาที่ไม่ต่างจากคุณวาคิมเลยสักนิดที่เห็นฉันเป็นเพียงสิ่งของ เป็นเครื่องมือที่เอาไว้จัดการกับความแค้นที่ฝังอยู่กับตัวเสมือนว่ามันคือเลือดที่ใช้หล่อเลี้ยงให้เขามีชีวิตอยู่ฉันที่ไม่เหลือแม้กระทั่งความปรารถนาดีที่จะดูแลเขายามแก่เฒ่าอีกต่อไปแล้ว
ความรู้สึกที่ยังไม่มั่นใจในตัวเองและการดูถูกตัวเองของหญิงสาว ยังคงส่งผ่านไปให้ชายหนุ่มได้รับรู้ และด้วยความรู้สึกของเขานั้น เขาจำต้องย้ำให้เธอได้มั่นใจในตัวเขามากยิ่งขึ้น“มนต์ผมขอแค่คุณเชื่อในตัวผม...ได้ไหมครับ” ชายหนุ่มที่ยังไม่ยินยอมลดละความตั้งใจที่มี อีกทั้งยังไม่มีแม้กระทั่งความกังวลพาดผ่านใน
บรรยากาศที่เหมือนจะวุ่นวายในขณะที่สมองฉันพลันอื้ออึ้งไม่หมด ฉันที่ยืนโงนเงนคล้ายจะเป็นลม ก็ได้ถูกชายหนุ่มผู้ที่ตั้งใจจะมารับตัวฉันกลับตั้งแต่แรกใช้โอกาสนี้ในการรวบตัวเข้าหาอ้อมกอดอันแข็งแกร่งทันที เพียงแต่ในจังหวะที่เขากำลังจะถึงตัวฉัน ผู้ชายอีกคนที่กำลังฟูมฟายให้กับความจริงที่ยังไม่อาจรับไม่ได้ก็ไ
สายตามาดมั่นของฉันถูกส่งไปยังคุณวาคิม และด้วยความหมายที่อยู่ในแววตาสวยคู่นี้ มันก็ทำให้คนที่ได้รับถึงกับหน้าซีดในทันที“ใช่ค่ะ...เป็นเขาคนนั้นนั่นแหละ”คำพูดแฝงนัยถูกส่งออกไป ส่วนคนที่ได้รับสารที่แม้ว่าจะไม่อยากยอมรับคำพูดที่มีความหมายเหล่านั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะย้ำในสิ่งที่เขาคิด“เป็นไอ้มาติอัสงั






المراجعات