ลวงสวาทท่านประธานธงแดง

ลวงสวาทท่านประธานธงแดง

last updateLast Updated : 2026-03-17
By:  พาวิจิตรCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 ratings. 3 reviews
209Chapters
8.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะว่า...การช่วยตัวเอง...ในที่ทำงานมันผิด!! “โดนของจริงดีกว่าไหมครับ...แค่นิ้ว...มันคงไม่อาจจะสนองความต้องการของคุณได้” นี่จึงเป็นบทลงโทษที่เธอต้องรับมันไป...โทษฐานที่ทำให้ท่านประธานอย่างเขาจับได้...!!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 บทนำ

The city never slept—but neither did Alexander Kane.

From the floor-to-ceiling glass walls of his penthouse office, the lights of the city stretched endlessly, glowing like a reminder of everything he owned… and everything he had sacrificed. Power. Control. Respect. He had built it all with his own hands.

And he trusted no one.

“Sir, the board members are waiting.”

His assistant’s voice broke through the silence, careful, measured—just like everyone else around him. No one spoke freely in Alexander Kane’s presence. Fear had a way of shaping people.

“Let them wait,” he replied coldly, not bothering to look away from the city below.

He wasn’t interested in their opinions. He never was.

In his world, hesitation was weakness. Trust was a liability. And emotions? Completely useless.

At just thirty-two, Alexander was already the CEO of Kane Industries, a global powerhouse that dominated everything from tech to real estate. Competitors called him ruthless. Employees called him intimidating. The media called him untouchable.

They were all right.

His phone buzzed on the glass desk, but he ignored it. Nothing mattered more than control—and he never allowed anything, or anyone, to disrupt that.

Until that morning.

Earlier that day…

The elevator doors slid open with a soft chime as a woman stepped into the grand lobby of Kane Industries.

She didn’t belong.

Not in a place like this.

While everyone else moved with rehearsed confidence, dressed in expensive suits and carrying the weight of ambition, she walked in with something different—quiet determination.

“Elena Reyes,” she said at the reception, her voice calm but firm. “I’m here for the executive interview.”

The receptionist blinked, clearly surprised. “Executive… interview?”

Elena nodded. “Strategic Operations.”

A position that required experience, precision, and nerves of steel.

The receptionist quickly masked her reaction. “Top floor. The CEO will be conducting the final round.”

Elena’s fingers tightened slightly around her folder.

The CEO.

She had heard of him, of course. Everyone had. Stories about Alexander Kane were impossible to ignore—how he crushed competitors without mercy, how he fired people without hesitation, how he never gave second chances.

Perfect.

She wasn’t here for second chances.

Back in the present…

Alexander finally turned from the window, his expression unreadable.

Elena didn’t flinch. She approached the massive black door of Alexander Kane’s office, and with a controlled breath, she opened it.

Alexander didn’t look up. Not immediately. He was reviewing something on a sleek tablet, moving with precision and purpose. It was a deliberate test—one that most people would fail. They would fidget, hesitate, even beg. Not her. She stood, silent and composed, waiting for him to acknowledge her.

Finally, he looked up. A pair of piercing dark eyes met hers, calculating and intense. “You applied for Strategic Operations,” he said in a low, measured voice. “Overqualified… or overconfident?”

“I’m neither,” Elena replied firmly. “Just capable.”

The office grew silent. The air thickened. Most people would have stammered. Most would have bowed under the weight of his gaze. But she did not.

Alexander leaned back, tapping his fingers against the desk. He had not felt interest like this in years—not since before trust had been shattered. Something about her… intrigued him.

“She doesn’t fear me,” he thought, and a faint, almost imperceptible smirk crossed his otherwise unreadable face.

Elena, on her side, understood the weight of the room but refused to bend. Her mission was clear: not to impress, not to plead, but to survive—and to succeed.

And she would.

Because she wasn’t just here to meet Alexander Kane. She was here to change everything.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Katsara Phahonsawang
Katsara Phahonsawang
สนุกมากค่ะเรื่องนี้ ทุกอารมณ์ งื้ออออ แต่ใจฉันรักวาคิมอ้าาา
2025-09-23 09:31:18
2
1
เออรี่ ชอป
เออรี่ ชอป
ชอบแนวนี้ เปิดเรื่องได้แซ่บมาก
2025-09-18 23:01:02
2
1
พาวิจิตร
พาวิจิตร
ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ......
2025-07-31 04:58:11
4
0
209 Chapters
ตอนที่ 2 จุดเริ่มต้นของ...หายนะ!!
...มนตราคือชื่อของฉันหรือที่ใครหลาย ๆ จะรู้จักในนามว่า...มนต์...ปัจจุบันฉันทำงานในตำแหน่งเลขาให้กับประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับอาเซียน ตำแหน่งที่ใคร ๆ ก็ต่างถวิลหาอยากจะเข้ามาอยู่ในจุดจุดนี้ นั่นก็เพราะไม่ใช่แค่เงินเดือนและสวัสดิการของบริษัทนี้ที่ดีเท่านั้น แต่ทว่า...ยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่สำคัญไม่น้อยไปกว่ากันนั่นก็คือ การได้ใกล้ชิดกับท่านประธานของบริษัทแห่งนี้ที่ทั้งเก่งแถมยังหล่อติดอันดับหนุ่มฮอตผู้ทรงอิทธิพลของสังคมที่นิตยสารไฮโซระดับอาเซียนมอบให้อีกด้วย...แต่ก็นั่นแหละเพราะด้วยความหล่ออีกทั้งเสน่ห์ที่มากล้นเกินต้านของท่านประธานสุดฮอต มีหรือที่คนอย่างฉันจะไม่หลงใหลไปกับรูปโฉมและความสามารถเหล่านั้นของเขา เพราะฉันเองก็เป็นเหมือนกับผู้หญิงหลาย ๆ คนที่ใฝ่ฝันจะได้ใกล้ชิดและแอบปลื้มผู้ชายที่เก่งรอบด้านไม่ต่างกัน เพียงแต่ด้วยสถานะของฉันที่เป็นเลขานั้น มันจึงทำให้ฉันทำได้เพียงแค่เก็บงำความรู้สึกนั้นไว้ในใจแต่ทว่า...เพราะไอ้ความปลาบปลื้มที่นับวันรังแต่จะทวีเพิ่มพูนไม่หยุด...มันได้มอมเมาจนฉันเริ่มปล่อยตัวปล่อยใจอาจหาญกระทำการบางอย่างลงไปอย่างไร้สติไม่คิดหน้าคิดหลัง เพียงเพราะคิดว่ามันจะเป็นควา
Read more
ตอนที่ 3 (NC) แรงปรารถนา
ด้วยเวลาที่ยังเช้ามาก นอกจากจะยังไม่มีพนักงานตอกบัตรเข้ามาทำงานแล้ว ฉันผู้ที่ไม่รู้สึกถึงกลิ่นของความวินาศที่ลอยมาเลยสักนิดก็ยังคงดื่มด่ำอยู่กับความสุขที่ตัวเองมักจะเสพสมอยู่แทบทุกเช้าอย่างไม่คิดระแวดระวังแม้แต่น้อย และด้วยเพราะปกติแล้วเจ้านายของฉันเขามักจะมาทำงานตรงเวลาเสมอนั่นก็คือตอน 8:00 น. เป๊ะ...!! ดังนั้นด้วยความเคยชินของเวลาที่ไม่เคยผิดพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียวนับตั้งแต่ที่ฉันเริ่มกระทำการอุกอาจแบบนี้มา ฉันจึงไม่เคยคิดเอะใจเลยสักนิดว่าวันนี้มันจะมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไป...ความชะล่าใจยังคงทำให้มนุษย์โง่เขลา ในช่วงเวลายามเช้าก่อนที่ทุกอย่างจะเข้าสู่โหมดวุ่นวายตามสไตล์องค์กรขนาดใหญ่ ฉันที่ยังคงนึกสนุกคิดอยากจะทำอะไรก็ได้ในห้องนี้ เพียงเพื่อสนองความปรารถนาอันร้อนแรงข้างในที่ตอนนี้กำลังลุกโหมเร่งเร้า...หลังจากที่ฉันสูดเอากลิ่นกายของผู้ชายที่ฉันแอบหลงรักเข้าไปจนเต็มปอดดั่งกำลังเติมเชื้อไฟให้กับร่างกายได้มีพลังใช้ชีวิตต่อแล้ว สิ่งที่ฉันมักจะทำถัดไปเลยนั่นก็คือ การที่ฉันมักจะเอาใบหน้าไปนอนแอบอิงแนบตามโต๊ะทำงาน ตามเก้าอี้ทำงาน ตามโซฟารับแขกขนาดใหญ่ของเขา แนบมันไปทุกจุดทุกตำแหน่งที่เขามัก
Read more
ตอนที่ 4 แค่นิ้ว...คงไม่พอ
ร่องนุ่มอุ่นส่งแรงกระตุกตอดนิ้วสาวถี่ยิบ มาพร้อมกับปากอวบอิ่มที่ส่งเสียงกรีดร้องครวญครางไม่ได้ศัพท์จนดังกึกก้องลั่นห้องทำงาน โดยที่มีน้ำหวานเหนียวใสต่างทยอยพวยพุ่งออกมาไม่หยุดจนเปรอะเปื้อนเต็มอุ้งมือเป็นดั่งสัญญาณว่าเจ้าของร่องสวาทได้เดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางที่ต้องการแล้ว“แฮ่กๆๆ เฮือก ~~”ลมหายใจถูกปล่อยออกมาพร้อมกับร่างที่ค่อย ๆ คลายอาการกระตุกเกร็ง และถึงแม้ว่าตัวฉันเองจะเคยดูหนังผู้ใหญ่มาบ้างก็ตาม แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้จัดการมอบความสุขให้กับตัวเอง นั่นจึงทำให้ฉันเองยังอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมถึงใจกล้าที่จะเอานิ้วแทรกแหวกกายเข้าไปหาความสำราญในถ้ำหรรษาอย่างไม่เคยทำมาก่อนแบบนี้“นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย...ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ยัยมนตราเอ๊ย...!!”ริมฝีปากอวบอิ่มพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ทั้งที่ตายังหลับพริ้มอยู่ เพราะนับตั้งแต่ได้ปลดปล่อยสารแห่งความสุขออกไปแล้ว สติที่เหมือนจะหายไปก็ได้กลับคืนมาจนทำให้ฉันสำเหนียกได้ว่าไอ้สิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปเมื่อครู่นี้ถือเป็นความผิดอย่างไม่น่าให้อภัย เพราะถึงแม้ว่ากฎของบริษัทจะไม่ได้มีระบุไว้ว่าห้ามทำเรื่องแบบนี้ แต่ด้วยจิตใต้สำนึกแล้วเราก็ควรจะคิดเองได้ว
Read more
ตอนที่ 5 อ้าขาออก...!!
“ผมถือว่าคุณมนต์รับปากแล้วนะครับ หึหึ”คนตรงหน้าแสยะยิ้มร้ายด้วยความพึงพอใจที่ได้ฟังคำตอบของฉัน พร้อมกับหัวเราะกลั้วในลำคอจนเสียงนั้นทำให้ฉันเริ่มที่จะหวั่นใจ“อย่างที่มนต์บอกไงคะ ว่าถ้ามนต์ทำได้” คำพูดอ้อมแอ้มตอบกลับไป ด้วยกลัวใจเขาเหลือเกินว่าจะคิดให้ฉันทำอะไรแผลง ๆ“รับรองได้ว่าคุณมนต์ทำได้แน่นอนครับ” คนตัวโตพูดพร้อมกับเชยปลายคางฉันให้เงยหน้าขึ้น ก่อนที่เขาจะจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตากลมสวยของฉันอย่างมีความหมายส่วนฉันที่แม้ว่าจะกลัวเขาแทบหยุดหายใจ แต่ทว่า...ความรู้สึกข้างในกลับร้อนวูบวาบแปลก ๆ จนทำได้แค่หลบสายตาร้อนแรงที่คนตรงหน้าส่งมาและทันทีที่สิ้นประโยคคำบอกของคนตัวโต เขาก็เริ่มปฏิบัติการออกคำสั่งถึงสิ่งที่ฉันต้องทำทันที“ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณมนต์ทำตามที่ผมบอกด้วยนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์อย่างที่ไม่เคยพูดกับฉันมาก่อน ในขณะที่ขาของเขาก็ค่อย ๆ ย่างก้าวเดินเข้ามาประชิดตัวฉันมากขึ้น จนฉันที่รับรู้ถึงรังสีกดดันจากคนตรงหน้าได้แต่ถอยหลังหนี จนเพียงไม่กี่ก้าวที่ฉันร่นถอย...หลังของฉันก็ติดเข้ากับโต๊ะทำงานของตัวเองและไม่มีพื้นที่ให้ฉันได้ขยับหนีอีกแล้ว“อ่ะ ทะ...ท่านประธาน ทะ...ท่
Read more
ตอนที่ 6 (NC) ครั้งแรก...??
พรวด ~~ กึด…!!“กรี๊ดดดดด ~~” ริมฝีปากสวยร้องลั่นออกมาอย่างลืมตัวด้วยความเจ็บปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งโพรงสาว อย่างที่ไม่คิดว่ามันจะทานทนได้อีกต่อไปโดยร่างบางถึงกับกระตุกสะดุ้งเฮือก ปลายเท้าที่ถูกยกลอยกลางอากาศถึงกับจิกเกร็งจนหลังเท้าขึ้นเส้นเอ็นปูดนูน ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน พร้อมกันกับที่กลีบเนื้อสาวปริปลิ้นแยกออกจนคล้ายกับว่ามันได้ฉีกขาดออกจากกันอย่างสมบูรณ์แล้ว“เจ็บ...มนต์เจ็บ...ท่านประธานทำแบบนี้ทำไมค่ะ...ฮึก...ฮึก...มันเจ็บ” ฉันยกมือขึ้นดันหน้าอกของเจ้านายหน้าหล่อที่ฉันหลงปลาบปลื้มมานานเอาไว้หมายจะดันให้ตัวเขาออกไปพร้อมกับอาวุธร้ายของเขาที่กำลังทำให้ฉันเจ็บตัวอยู่ ณ ตอนนี้“มันเจ็บแค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละมนต์...เชื่อผมสิ” เสียงเย็นที่ดูไม่ทุกข์ร้อนให้กับน้ำตาที่ไหลรื้นออกมายังหางตาของฉันเลยสักนิด อีกทั้งยังเอ่ยปากออกมาเหมือนกับว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ตอนนี้มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น“แต่มนต์เจ็บ เอาออกไปได้ไหมคะ ถือว่ามนต์ขอร้อง ฮึก...ฮึก...” เสียงอ้อนวอนดูน่าเวทนา แต่ทว่า...คนตรงหน้าก็ยังคงเฉยเมย“ก็ถ้าคุณยังเกร็งแล้วหนีบของผมแน่นอยู่แบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้คุณเจ็บนะซิ เชื่อผมนะ
Read more
ตอนที่ 7 ไม่อยากเชื่อ
“เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณเข้ามาตั้งนานแล้ว”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยจนฉันถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยไม่คิดว่าเจ้าของน้ำเสียงนั้นจะปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว“อ่ะ ท่านประธานเข้ามาได้ยังไงคะ” (O.O) ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อได้เห็นคนที่ทำให้ฉันเจ็บแสบตรงกึ่งกลางกายสาวปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าแบบนี้“มนต์จำได้ว่ามนต์...” ฉันที่ยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงทุ้มก็เอ่ยแทรกขึ้นมา“ล็อกประตู...!!”และด้วยคำตอบของฉันก็ทำให้ฉันได้แต่พยักหน้างึก ๆ“ก็นี่มันห้องส่วนตัวของผมนะ” ก่อนที่เขาจะเฉลยออกมาถึงเหตุผลที่ทำให้เขาเข้ามาในห้องนี้ได้แม้ว่าฉันจะล็อกประตูไว้ก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม“อ่ะ...แต่ว่ามนต์กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่นะคะ” ฉันแย้งออกไปหลังจากเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่ถูกต้องและในจังหวะที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว...พรึ่บ!!“ว๊ายยยยย ~~”ร่างทั้งร่างของฉันถูกฉุดลอยขึ้นจากชักโครก ก่อนที่จะถูกยกตัวขึ้นไปนั่งยังอ่างล้างหน้าขนาดใหญ่“นะ...นี่...ท่านประธานจะทำอะไรคะ ปล่อยมนต์ลงเดี๋ยวนี้เลยนะคะ” ฉันละล่ำละลักบอกด้วยกลัวเหลือเกินว่าเขาจะรังแกฉันเหมือนกับตอนที่อยู่บนโต๊ะทำงานอีก“อยู่เฉย ๆ
Read more
ตอนที่ 8 (NC) ปาก...ไม่ได้เจ็บ 1
นับจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเช้าวันนี้ ทั้งคุณวาคิมและฉันก็ต่างทำงานของตัวเอง โดยที่เขายังคงทำตัวเหมือนปกติทุกอย่างกลับมาเป็นท่านประธานมาดสุขุมดังเดิม เสมือนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ภาพความฝันเท่านั้น แต่สำหรับฉันมันช่างกลับตรงกันข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง เพราะถึงแม้ว่าความเจ็บตรงจุดกึ่งกลางกายสาวจะเบาบางลงมากแล้วก็ตามหลังจากได้ยาของเขามาทาทุเลา แต่ทว่า...ความรู้สึกทุกอย่างกลับยังคงชัดเจนอยู่ข้างในใจ มันยังตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านั้นคือความจริง และฉันก็ไม่อาจจะทำใจลืมเลือนไม่สนใจมันได้ลงเหมือนอย่างที่เขาทำกระทั่งเมื่อนาฬิกาบ่งบอกว่าเวลาของการทำงานได้สิ้นสุดลงแล้ว ฉันที่กำลังยืนรอเขาเซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายอยู่ก็ถูกคำพูด คำพูดหนึ่งดึงสติที่เหม่อลอยให้กลับมา“เลิกงานแล้วอยู่ก่อนนะ” คนตรงหน้าพูดหลังจากจรดปากกาลงบนกระดาษใบสุดท้ายเสร็จ“ท่านประธานมีอะไรจะให้มนต์รับใช้เหรอคะ” ฉันรับเอกสารจากเข้าเขามาแนบอก ก่อนจะเอ่ยถามไปตามหน้าที่“การที่ผมคืนของชิ้นนั้นให้คุณไปแล้วไม่ได้หมายความว่าผมได้ในสิ่งที่ผมต้องการแล้วนะ” คนตัวโตเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับตัวที่เอนพิงพนักเก้าอี้ขน
Read more
ตอนที่ 8 (NC) ปาก...ไม่ได้เจ็บ 2
“...............” ส่วนฉันยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ด้วยเพราะรู้ดีว่าถ้าหากหันไปฉันต้องเจอกับอะไร“ผมบอกให้หันมาไงครับ...คุณมนต์” เสียงเดิมเอ่ยย้ำพร้อมกับเพิ่มความดุดันขึ้นเล็กน้อย“ตะ...แต่มนต์ไม่เคยทำ” ฉันพูดตะกุกตะกักพร้อมกับหันหน้าไปเผชิญลำเอ็นสีน้ำตาลขนาดใหญ่ที่ยื่นยาวออกมาจากกางเกงท้าสายตากลมโตให้เห็นเต็มตาอีกครั้ง“แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่เป็นนี่ครับ ในฐานะเจ้านายผมรู้ดีว่าคุณมนต์เป็นคนเรียนรู้ไวขนาดไหน” เจ้าของลำเอ็นขนาดใหญ่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะส่งสายตาเป็นคำสั่งกลาย ๆ ว่าให้ฉันเดินเข้ามาจัดการตัวปัญหาที่อยู่ตรงหว่างขาของเขาเสีย“ถ้าอย่างนั้นมนต์ขอไปเรียนรู้ก่อนได้ไหมคะ ละ...แล้วเดี๋ยวมนต์...” และในจังหวะที่ฉันกำลังต่อรอง“การปฏิบัติจริงถือว่าเป็นการเรียนรู้ที่ดีที่สุดครับ” คนตัวโตพูดดักคอ ด้วยสายตาแพรวพราว“แต่ว่า...”“หรือคุณจะใช้ตรงนั้นทำแทน ถ้างั้นผมเองก็ไม่ติดนะ” ชายหนุ่มที่ดูไม่แยแสในอาการหวาดหวั่นของหญิงสาวสักนิด พูดพร้อมกับปรายตามองไปยังจุดกึ่งกลางกายสาว จนคนถูกมองถึงกับขนลุกซู่สิ้นคำขู่ร่างบางถึงกับรีบตรงเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของคนใจร้ายทันที ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ หย่อนกา
Read more
ตอนที่ 9 นางบำเรอ 1
ติ๊ดๆๆๆ“แจ้งฝ่ายบุคคลด้วยว่านับตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไปปรับเงินเดือนของคุณมนตราเลขาของฉันเพิ่มขึ้นอีกสามเท่า”คนตัวโตที่ฉันเพิ่งจะมอบความสุขให้เขาด้วยปากเป็นครั้งแรกเอ่ยพูดกับปลายสายจนทำให้ฉันหยุดถึงกับหยุดชะงักขาเอาไว้ ก่อนจะหันไปมองเขาด้วยใบหน้าสงสัย และด้วยสีหน้าอีกทั้งท่าทางของฉันที่ดูจะตื่นตกใจของฉันก็ทำให้คนที่เพิ่งออกคำสั่งเพิ่มเงินเดือนให้เอ่ยปากไขข้อสงสัยทันที“มันเป็นสิ่งที่คุณควรจะได้รับ ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ” คำตอบเพียงสั้น ๆ ที่มอบให้กับความสงสัยของฉันได้แต่ทำให้ฉันเม้มปากแน่นเอาไว้ ก่อนที่ตัวเองเลือกจะไม่ใส่ใจแล้วหันกลับเพื่อไปเก็บของของตัวเองแล้วเตรียมตัวกลับที่พักสักที...ณ หอพักแห่งหนึ่งแกร๊ก ~~ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยสภาวะร่างกายที่เหนื่อยล้าเต็มที และทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องพักเข้าไปนั้น...ฉันกลับต้องพบเข้ากับอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันถึงกับหัวใจหล่นลงไปอยู่ตาตุ่มทันที“หะ...หายไปไหน ข้าวของของฉันหายไปไหนหมดเนี่ย...!!” ฉันอุทานลั่นเมื่อได้เห็นภาพของห้องตรงหน้าที่ดูว่างเปล่าจนคล้ายกับว่าไม่เคยมีใครอาศัยอยู่มาก่อนอย่างไงอย่างงั้น พร้อมกับร่างบางรีบถลาเดินเข้าไปดูห้องที
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status