All Chapters of รักนะยายจอมแก่น: Chapter 91 - Chapter 100

แคทมองหน้าพ่อ แม่ และก็ปริน เธอรู้ว่าทุกคนคิดยังไงโดยเฉพาะปริน เขาไม่อยากให้เธอไปใกล้ชิดกับไบรอันหรือแม้แต่ไมเคิล เพราะเขากลัวว่าเธอจะมีความรู้สึกพิเศษกับคนทั้งคู่ แต่เธอไม่กลัวนี่นา ใจของเธอรู้อยู่แล้วว่ามีใครในใจแล้วจะกลัวทำไม “แคทอยากทำงานนี้ค่ะ”แคทบอก ทุกคนมองมาที่แคททันที โดยเฉพาะปริน เขาเดินเข้ามาหาแคทแล้วจับมือเธอ “พ่อแม่คับ ผมขอคุยกับแคทสักเดี๋ยวนะคับ”ปรินจูงมือแคทเดินออกไปที่เฉลียงข้างบ้าน หน้าของปรินบึ้งเอามากๆ เขายอมรับว่าไม่พอใจมากที่เธอบอกว่าอยากจะทำงานนี้ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าทางนั้นต้องการอะไร หรือเธอจะชอบไบรอัน ยิ่งคิดปรินก็ยิ่งโมโหและหงุดหงิดมาก “ทำไมอยากทำงานให้มันมากเลยเหรอ ทั้งๆก็รู้ว่ามันคิดอะไรยังจะไปทำงานกับมันอีก”ปรินพูด เสียงของเขาแข็งจนเหมือนจะสั่น หน้าบึ้งและตาดุมาก เขามองมาที่แคท มือที่จับมือของเธอบีบแน่นมาก แคทถอนหายใจเธอรู้ ว่าเขาโมโหมาก เพราะอย่างนั้นเธอจะต้องใจเย็น “พี่ปริน ปล่อยมือแคทก่อนค่ะ แคทเจ็บ”แคทบอก ปรินจึงรู้ตัวและปล่อยมือเธอ “พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ แค่โมโห”ปรินบอกเสียงเบาลง “พี่ปรินฟังแคทนะคะ ที่แคทอยากทำงานนี้ ไม่ใช่ว่

ผลการสอบออกมาแล้วแคทได้ทอ็ปทุกวิชาเหมือนเดิม ส่วนปรางกับมายด์ได้คะแนนดีเหมือนกัน เช้ามืดวันเสาร์ปรินขับรถมารับแคทที่บ้านป้ามลเพื่อไปส่งที่สนามบิน ปรีชากับคนอื่นๆมารออยู่แล้ว ปรินกำชับให้ทุกคนดูแลแคทแทนเขาด้วย และบอกแคทว่าอย่าลืมทำตามที่เขาบอก ปรินยืนมองแคทจนกระทั่งเธอเดินหายไปจากสายตา แคทแต่งตัวทะมัดทะแมงเหมือนเดิม ผมรวบสูง ปรินสังเกตุว่าเธอจะไม่ค่อยปล่อยผมถ้าเขาไม่ได้ไปด้วย เธอคงจะรู้ว่าเขาจะไม่สบายใจถ้าเธอทำแบบนั้นหลังจากส่งแคทแล้วปรินก็ไปบริษัทเพี่อทำงานต่อ แคทกับปรีชาและพี่ๆถึงเวียดนามตอนสายๆมีรถของโรงแรมที่พักมารอรับ แคทบอกให้รถไปส่งที่โรงแรมที่เธอจะทำงานก่อน เธอไม่ลืมที่จะโทรบอกปรินว่าเธอถึงเวียดนามแล้วและกำลังจะไปที่โรงแรมที่พวกเธอต้องทำงาน แล้วแคทก็วางสาย พอดีรถก็จอดที่โรงแรมที่พวกเธอต้องมาทำงาน แต่ที่หน้าโรงแรมมีกลุ่มคนจำนวนมากกำลังมุงดูอะไรกันอยู่ แล้วก็มีตำรวจมาคอยกันคนไม่ให้เข้าไปด้านใน ปรีชากับพี่ๆบอกให้แคทรออยู่ที่รถก่อน พวกเขาจะเข้าไปดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอปรีชากับพี่ๆเดินเข้าไปได้สักแป๊บเดียว แคทก็เดินตามเข้าไปเช่นกัน เธอเดินเข้าไปอยู่อีกด้านกับที่พวกปรีชาย

ปรีชากับคนอื่นมองตามแล้วพากันยิ้ม พวกเขารู้ว่าปรินต้องเป็นห่วงแคทมาก นี่คงมาทันทีที่เห็นข่าวแน่ๆไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงเร็วขนาดนี้ พวกเขารู้สึกเหนื่อยแทนปรินเหมือนกันเพราะแคทไม่ใช่คนที่จะเชื่อฟังใครง่ายๆ แต่เธอก็ดูแลตัวเองได้ เป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง ถ้าลองตัดสินใจว่าจะทำอะไรแล้วใครก็ห้ามยาก “พี่ปรินมาทำอะไรคะ ไหนบอกว่าไม่มาไง”แคทถามยิ้มๆ เมื่อปรินพาเดินมานั่งที่ข้างร้านอาหาร แคทแกล้งถามเขาทั้งๆที่รู้ อยู่แล้ว “เราก็รู้อยู่แล้ว ยังจะมาถามอีก”ปรินว่าดุๆ หน้าของเขายังบึ้งๆอยู่ พอเขาเห็นหน้าเธอมันก็รู้สึกเหมือนความวิตกกังวลที่มีมันหายไปจนหมด ทั้งๆที่ตอนอยู่บนเครื่องบินใจเขาร้อนจนนั่งแทบไม่ติด ตอนนั่งรถมาก็ยังนึกโกรธเธอที่ไม่ค่อยห่วงตัวเอง ชอบทำให้เขาเป็นห่วงจนจะบ้าแต่ตอนนี้แค่เห็นเธอยิ้มเขาก็ลืมทุกอย่างไปจนหมด ได้แต่ยังทำหน้าบึ้งและเสียงดุๆ “โกรธแคทเหรอคะ”แคทถามเมื่อเขายังทำหน้าบึ้ง “……” “พี่ปรินคะ อย่าโกรธเลยนะ มันก็ไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเสียหน่อย แค่อธิบายให้พวกเขาเข้าใจก็แค่นั้น”แคทพูดเสียงออ่นเพราะเขายังหน้าบึ้งอยู่ “แล้วถ้ามันมีอะไรร้ายแรงขึ้นมาจะทำยังไง พี่ก็อยู่ต

ตอนสายของวันทำงานวันหนึ่ง ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูแล้วลินดาก็เดินเข้ามา “บอสคะ มีผู้หญิงต่างชาติมาขอพบค่ะ เธอบอกว่าเธอชื่อแมรี่ เป็นเพื่อนของบอสค่ะ”ลินดาบอก ปรินเงยหน้ามามองลินดาแล้วทำท่านึก “ไฮ้ ปรินคะ คิดถึงจังเลย ดีใจจังที่ได้เจอ”เป็นเสียงของผู้หญิงต่างชาติ เธอเปิดประตูเข้ามาตอนที่ลินดาพูดจบพอดี เธอเดินตรงเข้าไปหาปรินที่ยืนขึ้นทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องแล้วทักทายเขา ลินดาจึงเดินเลี่ยงออกไป แมรี่เดินเข้าไปหาปรินแล้วยกมือขึ้นโอบรอบคอปริน แล้วทำท่าเหมือนจะจูบเขาแต่ปรินหันหน้าหลบ “แมรี่ ทำอย่างนี้ไม่ได้ที่นี่เมืองไทย”ปรินบอกเสียงเรียบๆ แต่สายตามองไปที่แคทที่นั่งก้มหน้าดูจอคอมอยู่ เธอไม่ได้เงยหน้ามามองด้วยซ้ำแต่ปรินก็ยังกังวล “ทำไมล่ะคะ ไม่มีใครสักหน่อย”แมรี่หันมองไปรอบๆ “ เอ่อขอโทษนะแมรี่ไม่รู้ว่าปรินมีพนักงานทำงานในนี้ด้วย” แมรี่บอกเมื่อเธอหันมาเห็นแคทที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ “แมรี่ นี่แคทเธอเป็นเลขาส่วนตัวของผม แคทนี่แมรี่เพื่อนผมตอนที่เรียนอยู่อเมริกา”ปรินแนะนำ นั่นทำให้แคทเงยหน้าขึ้นแล้วยืนส่งยิ้มให้กับแมรี่ แมรี่เดินตรงมาที่แคทแล้วยื่นมือมาทักทาย แคทยื่นมือออกไ

ปรินกลับขึ้นมาในห้องทำงาน เขาเดินไปเดินมาทำท่าทางหงุดหงิดมากๆ ปราง มายด์ ชยากับเอกเปิดประตูเข้ามา เห็นปรินอยู่คนเดียวแถมทำหน้าตาเหมือนกับโกรธใครมา ทุกคนจึงเข้ามานั่งที่โซฟากันเงียบๆมองดูปรินที่เดินไม่หยุด “พี่ปรินเป็นอะไรคะ แล้วแคทไปไหนล่ะ”ปรางที่อดไม่ได้เอ่ยถาม “………….”ปรินเงียบ เหมือนเขาไม่ได้ยิน ทุกคนจึงหันมามองหน้ากัน “พี่ปรินคะ ได้ยินมั้ยที่ปรางถามอ่ะค่ะ”ปรางเรียกเขาอีกครั้ง “ปรางว่าอะไรนะ”ปรินหันมาถาม ปรางถอนหายใจ “ปรางถามว่าพี่ปรินเป็นอะไรคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น แล้วแคทไปไหนล่ะ”ปรางพูดอีกครั้ง “ก็เพราะเพื่อนเรานั่นแหละที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้”ปรินบอกออกมาแล้วถอนหายใจ เขางงกับตัวเองเหมือนกัน เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน ตอนที่เขาเห็นแคทขึ้นรถไปเขาอยากจะวิ่งไปดึงตัวเธอลงมาจากรถ และต่อยไอ้ผู้ชายคนนั้นสักที มันเป็นใครกันเขาอยากจะรู้จริงๆแล้วทำไมเธอถึงยอมไปกับเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ปรินกำหมัดแน่น ชยากับเอกเห็นอาการปรินเลยเดินมาเอามือตบบ่าของเขา “ใจเย็นๆเพื่อน มีอะไรแล้วแคทไปไหน”ชยาค่อยๆถาม “ออกไปกับผู้ชายที่ชื่อนน ไปไหนไม่รู้”ปรินพูดเสียงห้วนๆบอกถึงความหงุดหงิด “แค