Tous les chapitres de : Chapitre 191 - Chapitre 200

เสียงไม้เท้ากระทบพื้นเบาๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้งตึกนางกำนัลอาวุโสก้าวออกมายืนกลางลาน สีหน้าจริงจัง นางกวาดสายตามองหญิงงามทั้งหลาย ก่อนจะเอ่ยเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ “เอาล่ะ ถึงเวลาแล้วฟังข้าให้ดีต่อไปนี้”“เราจะมาแข่งขัน การปักผ้า และเย็บถุงหอม” ทั้งลานเงียบลงในทันทีก่อนที่เสียงฮือเบาๆ ดังขึ้น“โดยให้พวกเจ้าปักลวดลายตามถนัด เอาที่พวกเจ้าคิดว่างดงามที่สุดและจะต้องทำให้ผู้คนที่ได้พบเห็นประทับใจและตัดเย็บเป็นถุงหอมสำหรับไท่จือ กลิ่นหอมที่เลือกก็สำหรับไท่จือ”นางหยุดเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาด ผ่านทีละคน ทำให้หลายคนแอบเหลือบสายตาไปทางหยางหลินโดยไม่รู้ตัวเขายืนอยู่ที่เดิม สีหน้านิ่งสงบ…ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตนเองแม้แต่น้อยหลี่หว่านชิงที่ยืนข้าง ๆ ยกพัดขึ้นปิดริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกายคล้ายกำลังสนุกโม่ชิงเหยียนหรี่ตายิ้มบางๆ เหมือนกำลังรอชมความวุ่นวายที่กำลังจะเกิด ไป๋เหวินหลงยิ้มน้อยๆ “ผู้ใดทำเสร็จได้รวดเร็ว งดงาม และเป็นที่พอพระทัยของไท่จือ รวมถึงองค์หญิงใหญ่ ท่านแม่ทัพ และ ท่านราชครูโม่ชิงเหยียน จะได้ผ่านเข้าสู่การคัดเลือกไท่จือเฟยรอบต่อไป” ปลายเสียงหนักแน่นขึ้นสิ้นคำประกาศหญิงงามแต่ล

เหล่าหญิงงามกลับไปยืนเรียงอย่างเรียบร้อย แต่สายตาหลายคู่ยังคงลอบมองถุงหอมบิดเบี้ยวใบนั้นอย่างอดไม่ได้หานซินหยิงยืนตัวตรง มือกำชายแขนเสื้อแน่นเล็กน้อย ใบหน้าพยายามเก็บอาการ แต่ปลายหูแดงระเรื่อบนแท่นหว่านชิงยังถือถุงหอมใบนั้นอยู่ไป๋เหวินหลงมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงดังชัด“ผ่าน”คำเดียวแต่หนักแน่นราวคำสั่งในสนามรบทั้งลานนิ่งงันไปทันที“องค์หญิงใหญ่ ข้าและท่านราชครูเห็นว่านางมีความจริงใจล้นปรี่เราจึงให้นางผ่าน”นางกำนัลอาวุโสถึงกับชะงัก หญิงงามบางคนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อโม่ชิงเหยียนหรี่ตายิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างมีอารมณ์ขัน“แม่นางน้อยคนนี้…มีผู้สนับสนุนเป็นท่านแม่ทัพเสียด้วย” เขาเอ่ยเสียงเนิบ สายตาเขาเหลือบไปทางหยางหลินเล็กน้อย“ไท่จือ…ท่านจะว่าอย่างไร เหลือท่านเพียงคนเดียวแล้วที่จะตัดสินเรื่องนี้”ลานทั้งลานเงียบกริบสายตาทุกคู่หันไปยังคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ตัดสินหยางหลินยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งสายตาจับจ้องไปยังหานซินหยิงหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งนิด ๆ เหมือนกำลังรอคำตัดสินชะตา มือยังกดแผลที่โดนเข็มทิ่มไว้แน่นถุงหอมในมือหว่านชิงยังส่งกลิ่นหอม“ผ่าน” เสียงของเขาเรียบสั้นไม่มีอธิบาย

“ผู้ผ่านรอบนี้เข้าสู่รอบสุดท้าย” เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งหญิงงามที่เหลืออยู่มีไม่มากแล้วบรรยากาศ…เริ่มกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัดนางกำนัลอาวุโสก้าวออกมาอีกครั้งคราวนี้สีหน้าของนางจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาไม้เท้าในมือกระทบพื้น กึกๆ“รอบสุดท้าย…”“…จะเป็นการพิสูจน์ หัวใจ” นางเอ่ยช้า ๆความเงียบตกลงมาแม้แต่ลมยังเหมือนหยุดพัดนางยกมือขึ้นขันทีหลายคนรีบเคลื่อนฉากจำลองออกไปแทนที่ด้วยโต๊ะสามชุดและกล่องไม้ปิดสนิท“การทดสอบนี้เรียกว่า การเลือกในยามวิกฤต” หว่านชิงหรี่ตาเล็กน้อยโม่ชิงเหยียนยิ้มกว้างขึ้นไป๋เหวินหลงมองนิ่งหยางหลินจ้องตรงไปข้างหน้า“พวกเจ้าจะถูกให้ จัดการสถานการณ์ หนึ่ง”นางกำนัลอาวุโสพูดต่อ“และมีทางเลือกสามทาง” นางชี้ไปยังกล่องไม้“หนึ่งเลือกปกป้องไท่จือ สองเลือกปกป้องแผ่นดิน สามเลือกปกป้องคนของตน”เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที“แต่” นางเน้นเสียง“พวกเจ้าจะไม่รู้ว่าทางเลือกใด…นำไปสู่ผลลัพธ์ใด” เงียบเงียบสนิท“ไม่มีถูก ไม่มีผิดมีเพียง…สิ่งที่เจ้าจะเลือก” นางพูดช้า ๆหานซินหยิงยืนอยู่กลางลานดวงตากลมโตมองกล่องไม้นั้นไม่เหมือนตอนจับคันธนูไม่เหมือนตอนเย็บผ้าครั้งนี้…นางนิ่งจริง ๆ บนแท

“คราวนี้จะไปจริง ๆ ใช่ไหม”น้ำเสียงนางเรียบแต่มีแววขบขันเจืออยู่เล็กน้อย“ข้าจะได้เสียใจถูก ก่อนหน้านั้นเศร้าแทบตายสามวัน…เจ้าระบบตัวดีก็โผล่กลับมาเหมือนเดิม” เจ้าแมวระบบสะดุ้งยิ้มแห้ง ๆ จนหนวดกระตุก“เอ่อ…ข้าน่ะนะ…” มันเกาศีรษะตัวเอง“ทำตามหัวใจตัวเองเอ๊ย ไม่ใช่! ทำตามระบบคอนโทรลของข้า!”มันรีบแก้“…ให้มาก็ต้องมา ให้ไปก็ต้องไป…” เสียงเริ่มแผ่วลงหลี่หว่านชิงมองมันแล้วค่อยๆ ทำหน้าเศร้า เศร้าที่ไม่ได้หนักหนาอะไรแต่พอให้คนมอง…ใจหวิว“นั่นสินะ…” นางพูดเบา ๆ“ไม่อยากจะบอกลากันเลย” นางยิ้มบาง“…ว่าแต่ จะมาอีกเมื่อไหร่กัน” ประโยคท้าย…เบาแต่มีรอยยิ้มซ่อนอยู่เจ้าแมวระบบชะงักหัวหมุนไปหนึ่งรอบเหมือนประมวลผลไม่ทัน“เอ๊ะเอ๊ะ!? แบบนี้ข้าควรตอบยังไงดี!?” มันทำหน้าลนลานก่อนจะนิ่งไปแล้วมองนางดวงตากลมโตสั่นนิด ๆ“…ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ” เสียงมันเบาลงต่างจากทุกครั้งที่จ้อไม่หยุด“…แต่ใด ๆ คือ…” มันยกอุ้งเท้าขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะจับอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น“…ข้ารักท่านนะ นายหญิง”คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศชัดเจนหลี่หว่านชิงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม ยิ้มที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง“อืม” นางตอบสั้น ๆ“…ข้าก็รักเจ้า”

“นี่ข้าต้องมาเสียเวลากับเรื่องเช่นนี้จริงหรือ” เจ้าแมวระบบรีบพูดเร็วจี๋“สามวันนะเจ้าคะ! แค่สามวัน! ท่านแค่หาสตรีสักคน”“เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ”เขาสวนทันทีสายตาคมขึ้น“การแต่งงานไม่ใช่การเลือกสมุนไพรจากชั้นวาง”แมวระบบชะงัก“…ก็จริง…” มันพึมพำแล้วรีบเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แต่ท่านต้องทำ!” มันชี้อุ้งเท้าใส่เขา“นี่คือชะตา! คือระบบ! คือ” โม่ชิงเหยียนมองมันนิ่งก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ“…คือปัญหา” เจ้าแมวระบบนิ่งค้างสองวินาทีก่อนจะทรุดลงกับโต๊ะ“ข้าจบแล้ว…” มันพึมพำอย่างสิ้นหวัง“ระบบรุ่นใหม่ยังไม่ทันได้เฉิดฉาย ก็ต้องพังเพราะผู้ใช้ไม่ให้ความร่วมมือ…”โม่ชิงเหยียนเหลือบมองมันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง“…สามวันสินะ” เจ้าแมวระบบเงยหน้าพรวดตาเป็นประกาย“ท่านจะทำ!?”เขาไม่ตอบทันทีเพียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วพูดเรียบ ๆ“…ข้าจะพิจารณา” แมวระบบนิ่งก่อนจะตะโกนลั่น“พิจารณาไม่ทันนะเจ้าคะ!!!” เสียงของมันก้องไปทั่วห้องโม่ชิงเหยียนวางพู่กันลงช้าๆ สีหน้าเรียบกว่าความวุ่นวายในห้องตรงหน้าเสียอีกทว่าคิ้วที่ขมวดนิดๆ กับดวงตาที่จ้องเจ้าแมวระบบอย่างไม่พอใจบอกชัดว่าเขาไม่ได้คิดจะปล่อยเรื่องนี้ผ่า