Masukจากนักแสดงบทนางร้ายไร้สมองในซีรี่ส์อย่างหว่านชิงจบชีวิตในโลกเดิม กลับพบว่าตัวเองกลายเป็น “องค์หญิงใหญ่” ในโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่เธอก็ไม่ได้มาเปล่าๆ เพราะเธอมีระบบ AI ที่จะให้คะแนนจากความปั่นสุดฮาของเธอ! การต่อสู้ในวังหลวงไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่เป็นการเอาชีวิตรอดในเกมที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เล่น!
Lihat lebih banyak“ใช่เจ้าค่ะทำงานทั้งวันทั้งคืน ไม่มีแม้แต่คนดูแล ไม่มีคนรอ ไม่มีคนคอยเตือนให้พักผ่อน”โน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด“แบบนี้มันน่าเห็นใจเกินไปแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“แล้วเจ้าต้องการอะไร”หลี่หว่านชิงยิ้มทันทีเหมือนรอคำถามนี้มานาน“ออกพระราชโองการ…แต่งฮูหยินให้เขาเจ้าค่ะ” ห้องทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะจื่อกงถึงกับเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจเล็กน้อยหลี่เซวียนอี้วางพู่กันลงช้า ๆ แล้วมองนางตรง ๆ “เจ้าจะจัดการเรื่องแต่งงานของราชครูหรือ?”“ไม่ใช่จัดการเจ้าค่ะแค่…ช่วยผลักนิดเดียว” นางรีบแก้เขาหรี่ตาลง “แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะยอม?”หลี่หว่านชิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ถ้าเป็นราชโองการ…เขาก็ต้องยอมสิเจ้าคะ”ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ“แล้วสตรีผู้นั้นคือใคร” นางยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด“บุตรสาวใต้เท้าเหอ เหอซูเหยาเจ้าค่ะ” ชื่อถูกเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจหลี่เซวียนอี้มองนางนิ่งยาวขึ้นเหมือนเริ่มเข้าใจบางอย่าง“เจ้าวางแผนไว้แล้ว”“ข้าแค่…ช่วยให้สิ่งที่ควรเกิด ได้เกิดเร็วขึ้นนิดเดียวเองเจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมยักไหล่เล็กน้อยจื่อกงแอบยิ้มมุมปากส่วนหลี่เฉวียนอี้ถอนหายใจยาวก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ“เจ้าน
โม่ชิงเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะออกจากจวนราชครูมาไม่ไกลนักแต่ยังไม่ทันได้จิบชาให้หมดถ้วย ก็มีเสียงเอะอะจากท้ายตรอกดังขึ้นตามด้วยเด็กน้อยวิ่งไล่แมวตัวหนึ่งมาชนกล่องเครื่องเขียนที่วางซ้อนอยู่จนชนข้าวของกระจายไปทั่วพื้น “ท่านอย่ายืนแข็งทื่อเช่นนั้น” หญิงนางหนึ่งงดงามอย่างที่โม่ชิงเหยียนไม่เคยได้พานพบนอกเสียจากหว่านชิงนางเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยเหมือนพูดกับคนคุ้นเคย“ท่านทำมันตกใจ”โม่ชิงเหยียนชะงัก เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เพราะแมวตัวนั้นกำลังขดหางฟูใส่เขาอย่างไม่เป็นมิตร เขากระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความเสียหน้าแล้วก้มลงช่วยนางเก็บข้าวของ“ขอบคุณท่านมากถ้าไม่ช่วย ข้าคงต้องเก็บของพวกนี้จนเที่ยง”“ท่านไม่กลัวมันหรือ” เขาเผลอถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำถามนี้ฟังดูไร้สาระอยู่บ้างนางหัวเราะเบา ๆ ตาโค้งนิดหนึ่ง “ไม่กลัวอย่าบอกนะว่าท่านกลัวมัน” นางพูดจบก็ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอียงศีรษะมองเขาอย่างพิจารณา “ข้าไม่ได้กลัว” โม่ชิงเหยีัยนรีบกลบเกลื่อน“ช่างเถอะๆ ข้าไปก่อน”โม่ชิงเหยียนนิ่งไปก่อนจะพูดเสียงต่ำ “แม่นาง”“ท่านชื่ออะไรหรือ” นางหันมาถามขึ้น ขณะยืนจัดชายแขนเสื้อของตนเองให้เข้าที่เขามองนา
“นี่ข้าต้องมาเสียเวลากับเรื่องเช่นนี้จริงหรือ” เจ้าแมวระบบรีบพูดเร็วจี๋“สามวันนะเจ้าคะ! แค่สามวัน! ท่านแค่หาสตรีสักคน”“เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ”เขาสวนทันทีสายตาคมขึ้น“การแต่งงานไม่ใช่การเลือกสมุนไพรจากชั้นวาง”แมวระบบชะงัก“…ก็จริง…” มันพึมพำแล้วรีบเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“แต่ท่านต้องทำ!” มันชี้อุ้งเท้าใส่เขา“นี่คือชะตา! คือระบบ! คือ” โม่ชิงเหยียนมองมันนิ่งก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ“…คือปัญหา” เจ้าแมวระบบนิ่งค้างสองวินาทีก่อนจะทรุดลงกับโต๊ะ“ข้าจบแล้ว…” มันพึมพำอย่างสิ้นหวัง“ระบบรุ่นใหม่ยังไม่ทันได้เฉิดฉาย ก็ต้องพังเพราะผู้ใช้ไม่ให้ความร่วมมือ…”โม่ชิงเหยียนเหลือบมองมันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง“…สามวันสินะ” เจ้าแมวระบบเงยหน้าพรวดตาเป็นประกาย“ท่านจะทำ!?”เขาไม่ตอบทันทีเพียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วพูดเรียบ ๆ“…ข้าจะพิจารณา” แมวระบบนิ่งก่อนจะตะโกนลั่น“พิจารณาไม่ทันนะเจ้าคะ!!!” เสียงของมันก้องไปทั่วห้องโม่ชิงเหยียนวางพู่กันลงช้าๆ สีหน้าเรียบกว่าความวุ่นวายในห้องตรงหน้าเสียอีกทว่าคิ้วที่ขมวดนิดๆ กับดวงตาที่จ้องเจ้าแมวระบบอย่างไม่พอใจบอกชัดว่าเขาไม่ได้คิดจะปล่อยเรื่องนี้ผ่า
“ติ้งๆๆๆๆๆ!” เสียงแหลมดังขึ้นในห้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยโม่ชิงเหยียนสะดุ้งตาเบิกกว้างเล็กน้อย“…อะไร ระบบรวน! ระบบรวน! ระบบรวนเจ้าค่ะ!!!”เสียงโวยวายดังลั่นบนตักของเขาเจ้าแมวระบบกำลังม้วนตัวเป็นก้อน ขนฟูฟ่องตั้งชี้ หางดีดไปมาเหมือนโดนไฟช็อตโม่ชิงเหยียนลุกพรวด! ทันที“ผลัวะอั๊ก!” เจ้าแมวระบบกลิ้งตกลงพื้นอย่างสวยงาม เสียงกระแทกดังพอประมาณมันนอนแผ่ตาเหลือกเล็กน้อยขาเกร็ง“…ข้า…ยังไม่พร้อมตาย…อะยังไม่ตายนี่” โม่ชิงเหยียนก้มลงมองนิ่งเงียบสองวินาทีก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ“…นี่ข้าทำงานหนักจนเริ่มเห็นภาพหลอนแล้วหรือ”“ไม่ใช่ภาพหลอนเจ้าค่ะ!!!” เจ้าแมวระบบเด้งขึ้นมานั่งทันทีขนยังฟูเสียงยังสั่น“ข้าคือระบบ! ระบบของจริง! ของแท้! มีประกัน—เอ๊ะ ไม่มีประกัน!”โม่ชิงเหยียนหรี่ตาลงก้มมองมันช้า ๆสายตาเหมือนกำลังประเมินสมุนไพรแปลกชนิดหนึ่ง“ข้ากลัวแมววววววว”“ไม่ไม่ไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะนายท่านข้าไม่กัดข้านักรักและน่าสงสารถูกโยนไปตรงนั้นทีตรงนี้ที”“…พูดได้แถมโวยวายเก่ง” เขาพึมพำเจ้าแมวระบบชี้อุ้งเท้าใส่เขา“ท่านราชครู! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาวิเคราะห์ข้า! ระบบกำลังรวน!”“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า” โม่ชิงเหยียนเดิน
แดดยามเช้าทำให้ท้องฟ้าฉายแสงทองสุกสว่าง ลมเย็นพัดผ่าน ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวไปทั่วสนามซ้อม กระบี่ไม้เล่มยาวถูกหมุนไปตามจังหวะอันเฉียบคม เสียงไม้กระทบกันดังอย่างชัดเจนกลางการฝึกซ้อมหว่านชิงยืนอยู่ที่ข้างสนาม ดวงตาอ่อนหวานจ้องมองไปที่สองพ่อลูกที่กำลังซ้อมกระบี่อย่างตั้งใจ ไป๋เหวินหลงที่มั่นคงและม
ตำหนักกลางน้ำที่ตั้งอยู่ในที่ที่ลึกและห่างไกลจากความวุ่นวายภายในวังหลวง สถานที่แห่งนี้มีน้ำลึกเกือบ 30 เมตร ไม่มีสะพานเข้าออก มีเพียงการส่งอาหารและสิ่งของที่เชือกชักรอกตำหนักนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยสำหรับฮองเฮาจงหลันซื่อและองค์หญิงเยี่ยนอิงหลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถกลั
เสียงพิณและขลุ่ยดังขึ้นเบาๆท่ามกลางความงดงามของสวนที่ประดับด้วยดอกไม้สีสันสดใส ทั้งท้องฟ้าและแสงแดดที่อ่อนโยนได้สร้างบรรยากาศอันแสนโรแมนติกขันทีจือกงพยุงฮ่องเต้หลี่เซวียนอี้ที่เป็นประธานในงานวันนี้ พยักหน้าให้แก่ผู้คนที่อยู่รอบข้าง ใบหน้ายิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง“ห่าวๆๆๆวันนี้วันดี”ส่งสียงหัวเราะดังล
ท่านโหวจงซื่อที่บาดเจ็บจากการโจมตีของไป๋เหวินหลงและหานเฟิงดึงตัวเองออกไปได้อย่าลำบากแต่ไม่อาจสู้ต่อไปได้อีกแล้ว ล้มลงไปข้างหน้า ไม่มีเสียงใดๆ จากท่านโหวเลือดสีแดงสดท่วมตัวเขาเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฮองเฮาหลี่หลันซือที่ถูกกักบริเวณแต่ผู้คุมกันข้างกายทำลายประตูตำหนักและช่วยออกมา เมื่อได้ยิน






Ulasan-ulasan