All Chapters of ข้านี่แหละ คือนางร้ายที่ระบบต้องจดจำ: Chapter 181 - Chapter 190

ตำหนักกลางน้ำที่ตั้งอยู่ในที่ที่ลึกและห่างไกลจากความวุ่นวายภายในวังหลวง สถานที่แห่งนี้มีน้ำลึกเกือบ 30 เมตร ไม่มีสะพานเข้าออก มีเพียงการส่งอาหารและสิ่งของที่เชือกชักรอกตำหนักนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยสำหรับฮองเฮาจงหลันซื่อและองค์หญิงเยี่ยนอิงหลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถกลับมาใช้ชีวิตในวังได้อีก จึงถูกกักขังในที่แห่งนี้ ไม่มีโอกาสได้พบปะกับใครและการเข้าเยี่ยมก็ทำได้เพียงแค่เห็นจากระยะไกล ไม่มีการพูดคุยกัน“ถึงแล้วหรือ”ฮ่องเต้หลี่เซวียนอี้พร้อมด้วยกุ้ยเฟยหยุนชินและไท่จือหยางหลินเดินทางมาถึงตำหนักกลางน้ำที่เงียบสงัดและห่างไกลจากวังหลวงฮ่องเต้หลี่เซวียนอี้เดินขึ้นไปบนเนินเล็กๆ ที่มองเห็นตำหนักในระยะไกล พอเห็นท่าทางสงบของสถานที่นี้ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปกล่าวกับหยางหลินและกุ้ยเฟยหยุนชินด้วยสีหน้าหนักใจ“ในที่สุดแล้ว ข้าก็ไม่อาจตัดใจประหารพวกเขาได้…ถึงแม้ข้าจะบอกว่าไม่รัก แต่…ในใจข้ายังมีความผูกพันกับหลันซื่อ…ตอนนี้นางอยู่ไม่สู้ตายแล้ว ส่วนเยี่ยนอิงก็พูดจาเลอะเทอะไปหมด…จิตใจของเยี่ยนอิงเองคงบอบช้ำไม่น้อยข้าเองก็ไม่อาจทนเห้นพวกเขาต้องทนทุกข์” หลี่เซวียนอี้

ภายในห้องหนังสือที่สงบและเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรของท่านราชครูโม่ชิงเหยียน แม่ทัพไป๋เหวินหลงในชุดเกราะที่ประดับด้วยเครื่องหมายประจำตระกูลยืนอยู่ข้างๆ องค์หญิงใหญ่หว่านชิงที่ยืนอยู่ในชุดสีอ่อนยาวสวย รอยยิ้มของหว่านชิงฉายแสงความอบอุ่นขณะที่อุ้มแมวขาวตัวใหญ่ที่น่ารักไปด้วยท่าทีที่มีชีวิตชีวา แมวตัวนี้มีขนขาวบริสุทธิ์และดวงตาสีทองที่สดใสเหมือนดวงอาทิตย์“นี่คือของขวัญสำหรับท่าน” หว่านชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาแต่มีความตั้งใจ ชูแมวตัวนั้นขึ้นเล็กน้อยเหมือนเพื่อแสดงให้เห็นถึงความพิถีพิถันในการเลือกของขวัญโม่ชิงเหยียนที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมองไปที่แมวขาวในมือของหว่านชิง ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังคงมีท่าทีสงบ มองไปที่แม่ทัพไป๋เหวินหลงและหว่านชิงก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างระมัดระวัง “เรื่องจริงหรือล้อเล่นกันแน่... ของขวัญสำหรับข้าคือแมวอย่างนั้นหรือ” กลืนน้ำลายลงคอช้าๆหว่านชิงยิ้มอย่างขำๆ ก่อนจะยักไหล่เบาๆ และโยกตัวหลบไปข้างหลังไป๋เหวินหลง ทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังได้เผยตัวออกมาในจังหวะนั้น ดวงตาของท่านราชครูโม่ชิงเหยียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือเล็กที่เกาะหลังวหว่านชิงนั่นคือเด็กสาวค

“ห๊าาาา! ท่านแม่ทัพไป๋เหวินหลง! นี่ท่านได้เควสได้อย่างไรกัน!ทะทะท่านเป็นผู้ใช้ใหม่หรือ”คำพูดหลุดออกไปอย่างลืมตัวทันทีที่เสียงมันดังขึ้น ทั้งหนึ่งคนหนึ่งแมวก็แข็งค้างพร้อมกันความเงียบกดทับลงมาอีกครั้ง ไป๋เหวินหลงค่อยๆ หันศีรษะมามองมันช้าๆส่วนเจ้าแมวระบบก็เพิ่งรู้ตัวว่ามัน…พูดออกเสียงจริงๆดวงตาของทั้งสองฝ่ายหันกลับไปยังหน้าจอระบบพร้อมกันแทบจะในจังหวะเดียวตัวอักษรบนหน้าจอเลื่อนขึ้นช้า ๆ อย่างไม่ใส่ใจความโกลาหลของคนดู“รายการภารกิจสำหรับผู้ใช้ ผู้ใช้ แม่ทัพไป๋เหวินหลง”หนึ่งคนหนึ่งแมวไล่สายตาอ่านพร้อมกันอย่างตกตะลึงไป๋เหวินหลงขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ“นี่คืออะไรกัน เกิดเรื่องประหลาดอะไรขึ้น” ไร้คำอธิบายกับคำถาม ส่วนเจ้าแมวระบบนั้นกำลังช็อกจนหางตั้งชี้ฟ้าเพราะนี่คือครั้งแรกตั้งแต่เปิดระบบมาที่มันเห็นชื่อผู้ใช้ใหม่โดยที่มันเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ไป๋เหวินหลงนั่งหน้าเคร่งอยู่หลังโต๊ะไม้ในห้องทำงาน แผ่นหลังตั้งตรงเหมือนตอนอยู่ในท้องพระโรง แต่สีหน้ากลับหนักอึ้งผิดปกติ มือหนึ่งกุมขมับเบา ๆ ราวกับกำลังพยายามจัดระเบียบความคิดที่วุ่นวายอยู่ในหัว ขณะที่บนเตียงด้านหลังห้อง เจ้าแ

เจ้าแมวระบบค่อยๆ หันไปมองเขายิ้มๆ“ท่านแม่ทัพ…ข้าว่าภารกิจนี้มัน”ติ๊งภารกิจพิเศษ ปลดล็อกตามเงื่อนไขผู้ใช้ภารกิจ ทำให้องค์หญิงใหญ่หลี่หว่านชิงเรียกชื่อผู้ใช้ ด้วยน้ำเสียงอ่อนลง สามี.. อย่างน้อย 1 ครั้ง รางวัล เปิดระบบขั้นสูงบทลงโทษ ล็อกทักษะทั้งหมดของผู้ใช้ 12 ชั่วโมงไป๋เหวินหลงเงียบสนิท คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไรทันทีเพียงแต่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมมองหน้าจอเหมือนกำลังประเมินศัตรูที่อันตรายที่สุดในชีวิตเจ้าแมวระบบกลืนน้ำลายอีกครั้งแล้วพูดเสียงเบา“ท่านแม่ทัพ…” ไป๋เหวินหลงตอบโดยไม่ละสายตา“อืม”“ท่านเคย…อยากยกเลิกศึกกลางคันไหม” แม่ทัพนิ่งไปหนึ่งจังหวะก่อนจะตอบเรียบๆ“ไม่เคย” เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ราวกับตัดสินใจแล้วสายตานิ่งลึกเหมือนก่อนออกศึกใหญ่“แต่ศึกนี้…” เขาหยุดเล็กน้อย“ยากกว่าที่คิด” เจ้าแมวระบบมองเขาด้วยสายตาซับซ้อน ในหัวมีเพียงความคิดเดียว นี่ไม่ใช่ศึก นี่มันหายนะของระบบชัดๆ!ลานหินหน้าตำหนักในยามสายมีแสงแดดอุ่นโปรยบางๆ ข้าราชบริพารเดินผ่านไปมาด้วยท่าทีสงบตามระเบียบวัง เสียงฝีเท้าเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเรียบร้อยนั้น ร่างสูงในชุดแม่ทัพยืนเด่นอยู่ข้างเสาหิน ไป๋เหวิน

“อย่าเข้าใจอะไรแปลกๆนะท่านแม่ทัพ!!!”มุมเสาเงียบงันเหมือนเพิ่งผ่านพายุเล็กๆไป เจ้าแมวระบบยังคงนอนแผ่อยู่กับพื้น หางเหยียดตรง ดวงตาเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปครึ่งหนึ่งไป๋เหวินหลงยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้ายังนิ่งเหมือนเดิมราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน เขากำลังมองหน้าจอระบบที่ค่อยๆเลือนหายไปอย่างไม่รีบร้อนหว่านชิงยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างหงุดหงิดกับไม่อยากใส่ใจ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเบาๆแล้วหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม“ไม่ได้นะ!!!” เจ้าแมวระบบเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาเหมือนคนคืนชีพ ขนฟูทั้งตัวตั้งชัน หางฟาดพื้นดังปั่ก“ท่านจะทำภารกิจสำเร็จลุล่วงแบบรวดเร็วแบบไม่ไว้หน้าข้าแบบนี้ไม่ได้นะ!” และไม่ไว้หน้าท่านหว่านชิงแมวระบบชี้อุ้งเท้าใส่ไป๋เหวินหลงอย่างสั่นๆดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความคับแค้นใจราวกับเพิ่งถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุด ไป๋เหวินหลงปรายตามองมันเล็กน้อย นิ่งๆเงียบๆ เจ้าแมวระบบยังคงโวยวายต่ออย่างไม่ยอมแพ้“รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นระบบนะ ระบบ! ผ่านผู้ใช้มานับครั้งไม่ถ้วน เคยเจอทั้งคนโง่ คนฉลาด คนเจ้าเล่ห์ คนบ้า”มันยกอุ้งเท้