“ใช่เจ้าค่ะทำงานทั้งวันทั้งคืน ไม่มีแม้แต่คนดูแล ไม่มีคนรอ ไม่มีคนคอยเตือนให้พักผ่อน”โน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด“แบบนี้มันน่าเห็นใจเกินไปแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”“แล้วเจ้าต้องการอะไร”หลี่หว่านชิงยิ้มทันทีเหมือนรอคำถามนี้มานาน“ออกพระราชโองการ…แต่งฮูหยินให้เขาเจ้าค่ะ” ห้องทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะจื่อกงถึงกับเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจเล็กน้อยหลี่เซวียนอี้วางพู่กันลงช้า ๆ แล้วมองนางตรง ๆ “เจ้าจะจัดการเรื่องแต่งงานของราชครูหรือ?”“ไม่ใช่จัดการเจ้าค่ะแค่…ช่วยผลักนิดเดียว” นางรีบแก้เขาหรี่ตาลง “แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะยอม?”หลี่หว่านชิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ถ้าเป็นราชโองการ…เขาก็ต้องยอมสิเจ้าคะ”ฮ่องเต้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ“แล้วสตรีผู้นั้นคือใคร” นางยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด“บุตรสาวใต้เท้าเหอ เหอซูเหยาเจ้าค่ะ” ชื่อถูกเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจหลี่เซวียนอี้มองนางนิ่งยาวขึ้นเหมือนเริ่มเข้าใจบางอย่าง“เจ้าวางแผนไว้แล้ว”“ข้าแค่…ช่วยให้สิ่งที่ควรเกิด ได้เกิดเร็วขึ้นนิดเดียวเองเจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมยักไหล่เล็กน้อยจื่อกงแอบยิ้มมุมปากส่วนหลี่เฉวียนอี้ถอนหายใจยาวก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ“เจ้าน
Read more