Todos os capítulos de Takasan Ang Bilyonaryong Taksil: Capítulo 221 - Capítulo 230

Kinagabihan, pagkatapos naming kumain, nagmamadali akong umalis sa mesa para sumuka ulit. Ilang araw na akong nagsusuka at heto na naman. Masama ang pakiramdam ko at pakiramdam ko ay para akong lalagnatin.May biglang humagod sa likuran ko at nakita ko si Evos na nag-aalalang nakatingin sakin.Ginalaw ko ang siko ko para lang malayo ang kamay niya sa likuran ko. Ayokong hinahawakan niya ko. Galit ako sa kaniya, nagtitiis lang ako alang-alang kay Alex.“Evos.”Sabay kaming napatingin kay Evangeline.“Ito na yung pinapabili mo.”Nagbaba ang tingin ko sa inaabot niya at nakita kong may hawak siyang PT na ikinagulat ko. Binigay niya yun kay Evos.“Try this,” sabi ni Evos sakin.“Hindi ako buntis.” Sabi ko sa kaniya.“Hindi pa natin yun alam kung hindi mo susubukan.”Napilitan akong kunin ang PT na inaabot niya at nagpunta ng banyo. Ayokong mabuntis. Ayoko ng mangyari sakin ang nangyari noon na nawala ang anak ko.Hangga’t kasama ko si Evos, hindi magiging ligtas ang anak ko.Pagpasok ko ng

Sumakay kami ng bus. Ni hindi ko na ibinuka ang labi ko para kausapin siya. Pakiramdam ko kasi kung magtatanong pa ako kung anong trip niya ay baka masisiraan na ako ng bait.Ang baluktot talaga ng paniniwala niya.At gaya nalang kanina, isang mahaba-habang byahe na naman ang pinagdaanan namin bago kami nakarating sa aming pupuntahan.Malalim na ang gabi kaya hindi ko masiyadong makita ang tanawin pero alam kong hindi matao sa bagong titirhan namin dahil iilan lang yung bahay na nakikita ko sa bintana.Tapos hindi pa magkakadikit.Malayong-malayo ito sa bahay na tinitirhan ni Evos na siyang naging tirahan ko na sa mga nakalipas na taon. Nang bumaba kami ng bus, naglakad kami ng ilang sandali bago kami nakarating sa isang maliit na bahay.Kung ikukumpara sa bahay na tinirhan namin sa America, masiyado itong maliit.Sementado naman ngunit wala ka ng makikitang ikalawang palapag. Pagpasok mo pa lang sa loob, diretso kusina na ang makikita mo at isang kwarto.Napatingin ako sa kaniya.“Sig

Merida’s POV“Where’s Tala?” ang tanong ni Aidan sakin nang pumasok ako sa kwarto namin. Tinapunan ko lang siya ng tingin at dumiretso sa closet para kumuha ng bagong damit.“Natutulog na.” Ang sagot ko bago ako nagpakawala ng isang malalim na hininga.Umiyak na naman kasi si Alex kanina dahil yung kwintas na suot-suot niya ay nawawala. Mahalaga yun sa kaniya dahil bigay yun ni Vivi.Sa garden lang niya iyon iniwan at nasaktong doon rin tumambay si Tala.Ngunit si Aidan, nang makita niyang umiyak si Alex at narinig niyang si Tala lang ang naroon sa garden, pinagalitan niya ito.Nag-assume siya agad na si Tala ang kumuha at nagtago ng kwintas.Kaya naman umiyak ang bata at nagkulong na naman sa kwarto kaya pinuntahan ko.“Kailan ka ba hihinto sa pagkampi sa kaniya?”Tumigil ako para lingunin siya. Anong sinabi niya? Hihinto sa pagkampi?Parang uminit ang ulo ko sa narinig ko sa kaniya.“Ikaw? Kailan ka hihinto sa ginagawa mong pagtrato sa kaniya ng ganyan?”Nagbago ang expression sa muk

Ilang araw akong hindi umuwi. Sa opisina ako natutulog, naliligo at kumakain. Hindi dahil sa galit ako kay Merida, it’s because naguilty ako ng sobra sa sinabi niya.Naguilty ako sa ginawa ko kay Tala.I know what I did and it’s unforgivable. Dahil kahit pa man sabihing hindi ko nga totoong anak si Tala, ako pa rin ang nagpalaki sa kaniya. Anak ko pa rin siya.Kaya dapat hindi magbabago ang turing ko sa kaniya.Hindi dapat siya ang nalalabasan ko ng galit sa ginawa ni Evos kay Alex. Hindi ko dapat idinamay ang batang wala namang alam.Iginugol ko nalang ang oras sa trabaho at paghahanap sa walang hiyang si Rendova. Hanggang sa dumating ang araw na may resulta na nga ang DNA test na pinagawa ko.Pagkatapos ng trabaho ko, nang ipaalam sakin ni Ronald na tumawag na yung hospital at sinabing may resulta na, agad akong umalis para kunin iyon.And it’s weird dahil pagtapak ko pa lang sa hospital, ang bigat na ng damdamin ko. Na para bang may nagsasabi sakin na isang malaking kasalanan itong

Vivi’s POVLimang taon.. Limang taon na ang nakalipas at nandito pa rin kami sa tagong lugar na ito. Payapa ang buhay at masaya kasama ng anak naming si Priscilla.Kung gaano kaalaga si Evos sakin nong buntis ako, mas lalo siyang naging maalaga no’ng nailabas na ang anak namin. Halos wala akong problema, siya lahat. Ni hindi ako masiyadong napagod.Siya na naghahanap buhay at kapag nasa bahay siya, siya ang nagbabantay kay Priscilla at halos siya rin gumagawa ng gawaing bagay.Hindi ko aakailaing kaya niya yung gawin. Ang magpakaama ng ganoon sa anak namin.At niisa, niisang beses hindi ko siya nakitaan ng pagod. Wala rin siyang reklamo, in fact kitang kita sa mata niya kung gaano siya kasaya habang ginagawa niya yun para samin ng anak niya.At ang naging resulta, mas mahal tuloy siya ni Priscilla kesa sakin. Minsan nagsiselos na nga ako pero tinatawanan niya lang ako.[Ting]Agad akong napatingin sa oven nang maluto na itong bini-bake kong cupcake. Request ni Priscilla. At silang dala