All Chapters of The Only Woman of the Cold Billionaire Mafia Prince: Chapter 141 - Chapter 150

Nanigas ako sa aking kinaroroonan. May bigla na lamang sumaging alaala sa isip ko, isang alaala na malabo dahil sa kalasingan ko noong gabing iyon pero malinaw kong naririnig ang isang hagulgol. Hindi iyon iyak ng kung sino man kundi sakin—ako mismo ang umiiyak. Napatayo ako nang wala sa sarili, ang aking mga tuhod ay nanginginig. “Si M-Mira... pumunta siya rito. Siya ang babaeng iyon,” hindi makapaniwalang saad ko habang unti-unting pumapasok sa utak ko ang mga piraso ng katotohanan. Hindi ko man naaalala ang lahat, pero malinaw sa akin ang galit at poot niya sa akin. Ang paraan ng pagsakal niya sa akin habang isinisisi niya ako sa pagkamatay ng kanyang mga kapatid. Napatukod ako sa ibabaw ng mesa para hindi tuluyang matumba. Ang aking paningin ay naging malabo dahil sa mga luhang biglang namuo sa aking mga mata. “B-Buhay ang asawa ko... buhay na buhay siya!” ani ko. Natawa ako na tila naiiyak, isang halo ng ligaya at pait na siyang lumalamon sa akin. Mula sa mahinang pagtaw

Hindi ko akalain na aabot kami sa ganitong sitwasyon. Ang tahimik naming buhay ay nauwi sa isang madugong trahedya. Namulat ako sa mundong ito na may masayang pamilya. Lumaki akong kontento sa pagmamahal, pero sa isang pagkakamali lang na nagawa ng isa ay damay na kaming lahat. Akala ko, pamilyang Crossban lang ang kailangang katakutan ng pamilya namin, pero hindi ko akalain na sa ilalim ng bawat anino ay may nag-aabang na mas malaking panganib.“A-Ate,” usal ko at mahigpit kong hinawakan ang kanyang kamay noong akma niya na akong iiwan.“Huwag kang aalis. Huwag mo akong iiwan,” pakiusap ko habang humahagulgol.Napangiti lamang siya sa akin—isang ngiting puno ng pait at pagsasakripisyo.“Patawarin mo ako, kapatid ko... dahil naging masama akong kapatid sa iyo,” aniya na nakangiti pa rin habang nagsisimula nang umagos ang kanyang sariling mga luha. “Patawarin mo kami ni Hansoni. Kami talaga ang nagdala ng kamalasan sa pamilya natin, kaya dapat lang na kami rin ang magsakripisyo para m

“She's l-lying?” Napatango ako sa tanong niya. “Akala niya wala akong maalala sa nangyari sa gabing iyon noong naglasing ako sa penthouse. Little did she know, I remember every single detail. Pagkatapos niyang paalisin si Mira sa penthouse ko, inutusan niya ang mga tauhan niya na dalhin ako sa kwarto. Ang sunod na ginawa niya ay naghubad siya, pinalabas na may nangyari sa amin para pikutin ako,” kwento ko sa kapatid kong seryosong nakikinig. “Grabe talaga siya. Hindi ko akalain na ganoon siya katuso. So, anong balak mong gawin, Kuya Vaughn? Magpapatayan ba kayong dalawa pagkatapos ninyong ikasal?”Napangiti ako nang tipid. “Kahit hindi pa kami ikinakasal ay magpapatayan na kami, Dana.”“Kahit tuso siya, hindi niya ako maiisahan. Ngayong gabi... ito ang gabi na uukit ang takot sa kanyang isipan dahil sa pagbangga niya sa isang katulad ko,” naniningas ang apoy sa aking mga mata habang nanggigigil na nakatikom ang aking kamao.Nagawa niyang hamunin si Mira na patayin ako sa gabing iyo

“Hindi ko naman kailangan ang puso mo dahil hindi naman ako naghahangad na mahalin mo. Papakasalan kita para ipakita sa lahat na ang isang lalaking katulad mong hard to get ay nakuha ng isang katulad ko. You are my trophy, Vaughn, and that's all,” aniya na mas lalong ikinapoot ng sistema ko.“You ruined my marriage. You ruined my wife's life, and killing a lot of people—just to get me as your trophy?” sambit ko na may diin habang humihigpit ang hawak ko sa kanyang balingkinitang baywang.Napahawak din siya sa kamay kong nakapulupot sa kanya at ibinaon ang kanyang matatalas na kuko sa balat ko. Maigting kaming nagkatitigan sa isa't isa, isang hibla na lamang ng galit ang natitira at baka tuluyan na kaming magpatayan rito sa harap mismo ng maraming bisita.“Ginawa ko iyon dahil gusto kong gawing patas ang katayuan natin. You annihilated my entire family just to get the position you have right now, at noong naghiganti ako ay galit na galit ka sa akin? Play fair, Vaughn,” aniya bago gina

**MIRA**“Magandang gabi po,” bati ko sa babaeng nagbukas ng gate na gawa sa kahoy at kawayan. Ito ang pinakaunang bahay na nasilayan namin matapos ang halos isang oras na paglalakad mula sa masukal na kagubatang iyon.Ang babae ay nasa mid-40s, nakasuot ng floral na bestida at may hawak na pamaypay. Napasilip ako sa maliit na bahay na yari lamang sa mga simpleng materyales na kahoy. May ilaw naman pero nanggagaling lamang iyon sa mga solar light, base na rin sa nakikita kong solar panel na nakakabit sa labas.Tiningnan niya kami mula ulo hanggang paa at hindi niya naiwasang mapatakip ng kanyang ilong, bakas ang pandidiri sa kanyang mukha.“Taga-saan ba kayo? Bakit ganyan ang hitsura ninyo?” aniya. “Ang dumi ninyong pareho, para kayong hinabol ng kalabaw sa maputik na palayan.”“Ganoon na nga po,” maikli kong sagot, pilit na itinatago ang pagod.“Huh? Hinabol kayo ng kalabaw?” Napakamot na lang ako sa aking batok dahil hindi ko naman pwedeng sabihin sa kanya ang katotohanang kinidnap