Semua Bab FROM OLD MAID TO BILLIONAIRE'S WIFE: Bab 241 - Bab 250

LUMABAS nang kotse si Jav. Napaharap siya sa matayog na gusali, ang Javinzi Emterprise. Ang kompanya na dati ay parang extension lang ng sarili niyang mundo. Pero ngayon, pakiramdam niya ay isa na itong lugar na kailangang muli niyang kilalanin. Parang sa loob ng ilang taon ngayon lang ulit siya nakatunton sa kompanyang kanyang minahal t inalagaan. Huminga siya nang malalim. Hindi niya akalaing babalik pa siya rito pagkatapos ng lahat. Ganoon pa man, naroon na siya. Wala nang atrasan. Pagtapak niya sa lobby, sabay-sabay na napalingon ang ilang empleyado. May kumindat na pagkilala, may nagtatakang nakataas ang kilay, at mayroon ding halatang nangangapa kung sila nga ba ang iniisip nila. “Good morning, Sir Jav,” bati ng guard na agad tumppindig nang tuwid. Tumango lang si Jav. “Morning.” Habang papunta sa elevator, ramdam niyang sinusundan siya ng mga mata. Pero hindi iyon ang ikinabigat ng dibdib niya, kundi ang mga alaala. Kung paano siya dati nagmamadaling pumasok dito, haw

PAGKALABAS nila ng bahay, ramdam ni Jav ang panginginig ng katawan ni Elorda. Hindi niya alam kung dahil sa lamig ng hangin, sa sakit, o sa takot. Pero isang bagay ang sigurado niya, hindi siya pwedeng humina. Pagkabukas pa lang niya ng pinto ng sasakyan, napahawak nang mas mahigpit si Elorda sa leeg niya. “M-Mahal… hindi ko alam kung aabot tayo…” hingal nitong sabi, nanlalambot na ang tuhod. “Aabot tayo,” madiin niyang sagot habang maingat na isinasakay ang asawa sa front seat. “Tingnan mo ako, mahal. Hindi kita pababayaan.” Halos mapatid si Elina at Sicandro sa pagmamadaling sumakay sa likuran. “Bilisan mo na, Jav!” sigaw ni Sicandro, hindi maitago ang kaba sa boses. Mabilis na pinasibad ni Jav ang sasakyan palabas ng garahe. Habang umaandar sila, sunod-sunod ang daing ni Elorda at bawat isa ay parang suntok sa dibdib ni Jav. “Aahh… Jav… ang sakit… Mahal, hindi ko na ata kaya…” Hinawakan agad ni Jav ang kamay niya habang isang kamay ang nasa manibela. “Kaya mo. Naririnig m

BIHIS na bihis si Jason habang inaantay si Honeylet. Hindi pa rin tapos ang asawa niya sa pag-aayos. "Honey, bilisan mo nga. Kanina ka pa, hanggang ngayon hindi ka pa rin tapos," iyamot na sabi ni Jason. Matalim na tinapunan ng tingin ni Honeylet ang asawa na nakasandal sa hamba ng pinto. “Maghintay ka… nag-aayos pa ang tao e. Saka pupunta tayo sa ospital, hindi sa palengke,” may irap na sagot ni Honeylet habang inaayos ang hikaw sa salamin. Napabuntong-hininga si Jason at tumuwid ng tayo. “Kaya nga ospital e. Baka naghihintay na sila Jav. Unang apo nating babae ‘yon, Honey.” Sandaling napatigil ang kamay ni Honeylet. Napatingin siya sa repleksiyon ng sarili niya bago dahan-dahang humarap sa asawa. “Alam ko. Kaya gusto kong maging maayos tingnan. Ayokong isipin ni Elorda na wala tayong pakialam.” Lumambot ang mukha ni Jason. “Hindi ko naman sinasabing pabayaan mo ang itsura mo. Gustong-gusto kong makita ang apo natin. Aba, dati nag-iisa lang si Jav sa atin. Ngayon, tignan

"ALIS na kami Elorda. Baka nakakaistorbo na kami sa inyong mag-asawa," sabi ni Tess. "Uuwi na kaagad kayo? Parang wala pa kayong isang oras dito." Tugon ni Elorda sa kaibigan. "Paano ba naman ganyan kayo maglambingan, sa harapan pa namin “…kaya nakakailang,” dugtong ni Tess sabay tawa. “Baka mamaya kami pa ang maiyak sa kilig.” Napangiti si Elorda, bahagyang namula. “Grabe ka naman. Hindi naman namin sinasadya,” sagot niya habang pasimpleng sinulyapan si Jav na agad namang umiling, kunwari walang kasalanan. “Excuse me, asawa ko ‘yan,” biro ni Jav. “Natural lang ‘yon.” “O siya, kayo na,” sabi ni Tess. “Magpahinga ka na rin, Elorda. Kakapanganak mo lang.” “Salamat sa pagdalaw,” malambing na tugon ni Elorda. “Ingat kayo.” Matapos umalis nina Tess, muling tumahimik ang silid. Mahimbing na natutulog ang sanggol sa crib sa tabi ng kama. Umupo si Jav sa gilid, marahang hinaplos ang pisngi ng anak. “Ang bilis ng lahat, ‘no?” mahina niyang sabi. Tumango si Elorda. “Pero masaya. Nakaka

"SAAN ka na naman galing?" Pagalit na tanong ni Dindo sa anak. Pero wala itong sagot. "Nagpunta ka na naman sa bahay nina Jav?" Tumahimik si Dindi. Nakayuko lang siya, mariing kinukuyom ang mga kamay sa gilid ng palda niya. “Sumagot ka, Dindi!” tumaas ang boses ni Dindo. “Akala ko ba malinaw na ang usapan natin? Tama na ang kakapunta mo roon!” “Daddy…” nanginginig ang boses ni Dindi nang sa wakas ay magsalita. “Gusto ko lang makita si Jav. Hindi ko naman sila ginugulo…” “Hindi mo ginugulo?” mapait na tawa ni Dindo. “Palihim kang pumupunta roon. Ano sa tingin mo ang iisipin ng mga tao? May asawa na ang lalaki!” Napatingala si Dindi, puno ng luha ang mga mata. “Mahal ko siya, Daddy. Matagal ko na siyang mahal. Hindi ko kayang basta na lang kalimutan.” Lumapit si Dindo at huminga nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. “Mahal man o hindi, mali na ang ginagawa mo. Lalo mo lang sinasaktan ang sarili mo. At kami, nadadamay.” “Hindi niyo ba naiintindihan?” halos pabulong na sigaw