Semua Bab Win Me Back, My CEO Husband!: Bab 591 - Bab 600

Sinubukan ni Raven na hilahin ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ni Zenaida, ngunit lalo lamang siyang hinigpitan nito.“Raven, nasa loob na tayo ng kwarto,” mahina ngunit mapanuksong sabi ni Zenaida. “Talaga bang itutulak mo ako palayo? Hindi mo ba ako gusto?”Pakiramdam ni Raven ay tila nilalamon ng apoy ang buong katawan niya, parang libu-libong langgam ang gumagapang sa kanyang mga buto, hindi mapigil, at hindi matiis. Ang init ay nakakabaliw. At ang hubog na katawan ni Zenaida na nakadikit sa kanya, ang mga kamay nitong walang-awang gumagala sa kanyang katawan ay parang pansamantalang lunas sa kanyang paghihirap. Hindi nito pinapawi ang apoy, lalo lamang nitong pinasisiklab.“Raven,” muling bulong ni Zenaida, mas lalong lumambing ang tinig. “Gusto talaga kita. Ngayong gabi, ipaparamdam ko sa ’yo ang kasiyahan. Maging magsama na tayo.”Nililingon ni Raven si Zenaida.Ang mukha nito ay parang namumulaklak na gumamela, malambot, maganda, at tila nakakaakit. Totoong maganda s

Tiningnan ni Jessica si Raven nang may pagtataka.“Raven, ano'ng nangyayari sa ’yo?”Habang nagsasalita, dumapo ang maliit niyang kamay sa katawan ng lalaki. “B-Bakit sobrang init mo? Parang nagliliyab ka na yata...”Nag-alab ang madilim na pulang apoy sa mga mata ni Raven, ngunit pinigilan niya ang sarili. Hindi niya dapat hinanap si Jessica ngayong gabi, ngunit hindi niya mapigilan ang sarili.“Pinainom ako ng alak na may gamot,” mahina niyang wika.“H-Ha?”Nanginginig ang mga pilikmata ni Jessica sa kanyang narinig, hanggang sa lumaki ang mga mata niya sa gulat. “Pinainom ka na naman ng alak na gamot ?”Sinabi niyang naman dahil hindi ito ang unang pagkakataon na na-drug si Raven.“Sino ang gumawa niyan? Ang ama ba ni Zenaida?” hula ni Jessica.Umungol naman si Raven bilang tugon sa kanya.“Bakit niya gagawin ‘yan? Huwag mong sabihing gusto niyang matulog ka kasama si Zenaida?”Tiningnan ni Raven si Jessica ngunit hindi sumagot.Napailing na lamang si Jessica sa pagk

Nagising si Jessica dahil sa isang banayad na ingay. Nang maramdaman niyang hahakbang si Raven sa tabi niya, dahan-dahan niyang binuksan ang mga mata.Noong nakaraang gabi, mula sa kama, napunta sila sa banyo, saka sa sofa at talaga namang lubos nilang naubos ang isa’t-isa. Ngayon, kahit ang pinaka-maliit na galaw ay nagdudulot ng matinding sakit sa katawan ni Jessica, na para bang maaari na siyang mabiyak sa anumang sandali.“Raven, aalis ka na ba?” mahina niyang tanong sa lalaki.Buong gabi siyang nakayakap sa kanyang mga bisig. Kahit pilit na gumalaw nang marahan si Raven, sa sandaling siya ay kumilos, gising na siya agad.Tumingin naman kay Jessica si Raven nang malambing. “Jessica, kailangan ko na umalis.”“Anong oras na ngayon?”“Matulog ka muna nang kaunti. Alas kwatro pa lang ng umaga.”Inabot ni Jessica ang kanyang katawan at niyakap siya, nakasubsob sa mga bisig niya na parang maliit na kuting. “Alas kwatro pa lang. Bakit kailangan mong umalis nang maaga? Manatili

Ang sinabi ni Dr. Manalo kanina ay narinig ni Thalia. Hindi pa rin niya alam ang buong katotohanan, at sa sandaling iyon, tuluyan na siyang nalunod sa emosyon.Lumapit si Jessica sa kanya na may banayad na tinig. “Thalia, huwag kang masyadong emosyonal. Sa totoo lang, matagal nang may problema sa kalusugan ang mama mo.”Noong mga panahong iyon, hindi pinayagan ni Mrs. Alfonso si Jessica na sabihin kay Raven o kay Thalia ang tungkol sa kalagayan ng kanilang ina. Papasok pa lamang si Thalia sa kanyang high school entrance exam, at kritikal ang panahong iyon para sa kanya.Dahil diyan, tuluyan nang bumagsak si Thalia. Para sa kanya, ito ay isang matinding dagok. Umiyak siya, na nahihirapang huminga sa pagluha.“B-Bakit nangyayari ito? Palagi namang malusog ang mama ko. H-Hindi ako makapaniwala. Hindi ko kayang tanggapin ito. Paano magiging dalawang araw na lang ang natitira sa m-mama ko?”Inabot ni Jessica ang payat at marupok na katawan ni Thalia at niyakap siya nang mahigpit. “

Namumula ang mga mata ni Raven. Bihira na siyang umuwi nitong mga nakaraang araw. Ayaw niyang malaman ng kanyang ina at kapatid ang mga ginagawa niya, at higit sa lahat, ayaw niyang malaman ng ibang tao na naroroon pa sila. Pinoprotektahan niya ang kanyang pamilya sa paraang alam niya, sa katahimikan, sa paglilihim.Ngunit ngayong araw, biglang nagkasakit ang kanyang ina.“M-Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin na may sakit ka?” tanong niya, nanginginig ang tinig habang hinahawakan ang kamay ng ina.Ngumiti nang bahagya ang kanyang ina at sinabi, “Raven, hindi naman ako naghihirap. Pinangalagaan ako ni Jessica at tiniyak na binigyan ako ng doktor ng pinakamahusay na gamot.”Huminto ang ina at ngumiti.“Raven, ayokong maging pabigat sa 'yo. Gusto kong mabuhay ka nang masaya at ligtas. Kung narito pa ang papa mo, sigurado ako na iyon din ang hihilingin niya. Naiintindihan mo ba?” patuloy niya, may halong pagmamalasakit at paalala.Palaging sinusubukan ng ina ni Raven na hikayatin siya